Выпарэ́нне — працэс пераходу рэчывы з вадкага стану ў парападобны або газападобны, які адбываецца на паверхні рэчывы. Працэс выпарэння з’яўляецца зваротным працэсу кандэнсацыі (пераход з парападобнага стану ў вадкі). Выпарэнне (параўтварэнне), пераход рэчыва з кандэнсаванай (цвёрдай ці вадкай) фазы ў газападобную (пар); фазавы пераход першага роду.
Існуе больш разгорнутае паняцце выпарэння ў вышэйшай фізіцы.
Выпарэнне — гэта працэс, пры якім з паверхні вадкасці або цвёрдага цела вылятаюць (адрываюцца) часціцы (малекулы, атамы), пры гэтым Ek>Eп.
Агульная характарыстыка Выпарэнне цвёрдага цела завецца сублімацыяй (узгонкай), а параўтварэнне ў аб’ёме вадкасці — кіпеннем. Выпарэнне — эндатэрмічны працэс, пры якім паглынаецца цеплыня фазавага пераходу — цеплыня выпарэння, выдаткоўваная на пераадоленне сіл малекулярнага счаплення ў вадкай фазе і на працу пашырэння пры ператварэнні вадкасці ў пар.
Працэс выпарэння залежыць ад інтэнсіўнасці цеплавога руху малекул: чым хутчэй рухаюцца малекулы, тым хутчэй адбываецца выпарэнне. Акрамя таго, на выпарэнне ўплывае хуткасць вонкавай (па адносінах да рэчыва) дыфузіі, а таксама ўласцівасці самога рэчывы: да прыкладу, спірт выпараецца значна хутчэй вады. Важным фактарам з’яўляецца таксама плошча паверхні вадкасці, з якой адбываецца выпарэнне: з вузкай шклянкі яно будзе адбывацца больш павольна, чым з шырокай талеркі.
Гл. таксама Сублімацыя Кіпенне Параўтварэнне
Літаратура
Берман Л. Д. Испарительное охлаждение циркуляционной воды, 2 изд., — М.-Л., 1957; Фукс Н. А. Испарение и рост капель в газообразной среде. — М., 1958; Берд Р., Стьюарт В., Лайтфут Е. Явления переноса, пер. с англ. — М., 1974; Берман Л. Д. «Теоретические основы хим. технологии», 1974, т. 8, № 6, с. 811—822; Шервуд Т., Пигфорд Р., Уилки Ч. Массопередача, пер. с англ. — М., 1982. Л. Д. Берман.
Катэгорыя:Тэрмадынаміка Катэгорыя:Фазавыя пераходы Катэгорыя:Фізічныя эфекты і з’явы