З’яўленне і развіццё хентаю, парнаграфічнай мангі і анімэ, шмат у чым абумоўлена спецыфічна японскім культурна-гістарычным стаўленнем да эстэтыкі і сексуальнасці. Манга і анімэ ў Японіі ў сваім сучасным выглядзе пачалі станаўленне падчас і пасля Другой сусветнай вайны. Сучасны ж хентай атрымаў свае развіццё толькі ў 1970-х гадах, калі манга пачала камерцыялізавацца, а чытацкая аўдыторыя, якая паспела палюбіць яе ў дзяцінстве, — сталець. Каб зноў прыцягнуць чытачоў, мангакі сталі ўключаць у свае працы элементы эротыкі і крывавыя сцэны. Японскія законы, якія дзейнічалі з часоў Другой сусветнай вайны да пачатку 1990-х гадоў, забаранялі графічную выяву палавых органаў, таму стваральнікі хентаю, як і любых іншых прадуктаў, якія змяшчаюць парнаграфічныя элементы, былі вымушаныя падвяргаць іх частковай цэнзуры або адлюстроўваць схематычна ці сімвалічна. Кветкі і ракавіны сімвалізавалі похву жанчыны, а змеі, садавіна, гародніна — мужчынскі палавы член.Gravett, Paul. Таксама выкарыстоўваліся іншыя прыёмы, напрыклад, палавыя органы прыкрываліся з дапамогай эстэтычнага бандажу — сібары.Clements J., McCarthy H. The Anime Encyclopedia. — С. 94.
Ранні перыяд
Большасць даследчыкаў згодныя ў тым, што эратычная манга і анімэ бяруць свой пачатак у перыяд Эда (1600—1868) ці нават раней, хоць немагчыма дакладна вызначыць, наколькі моцна ўплыў дадзенай культурнай традыцыі распаўсюдзіўся на сучасных аніматараў. У перыяд Эда ўзнікае цікавасць да жанру бытавога рамана кібёсі, сюжэты ў якім часцяком насілі эратычны характар. Па форме кібёсі ўяўлялі сабой апавяданні ў малюнках, забяспечаныя кароткімі тэкставымі тлумачэннямі.
Акрамя таго, з’яўляецца новы кірунак у выяўленчым мастацтве — укіё-э. На гравюрах у гэтым стылі фігуравалі не толькі гейшы і папулярныя акцёры: аўтары сюнгі (, «вясновая карцінка») адлюстроўвалі парнаграфічныя сцэны, дзе персанажы з перабольшана велізарнымі палавымі органамі прымалі самыя разнастайныя пазіцыі, уступалі ў палавыя акты з дэманамі мужчынскага і жаночага полу, прывідамі, жывёламі. Персанажы рэдка паказваліся цалкам аголенымі, яны апранутыя ў свабодныя кімано, што было заклікана дадаткова стымуляваць сексуальнае ўзбуджэнне.Macwilliams, Mark W. Japanese Visual Culture. — С. 29. Арыгінальнасць сюжэтаў віталася і была важная з-за высокай канкурэнцыі на рынку. Найвышэйшай папулярнасцю сюнга карысталася ў XVIII—XIX стст. Яна ў адукацыйных мэтах вывучалася дзяўчынамі, якія неўзабаве павінны былі ўступіць у шлюб. Пасля Рэстаўрацыі Мэйдзі (1868) сюнга стала нелегальнай, аднак, яна аказала вялікі ўплыў на візуальны шэраг і сюжэты сучаснай японскай парнаграфіі.
1960—1970-я гады
Першыя анімэ Першым творам у жанры хентаю павінна было стаць анімэ () «Асвяжальны карабель» (, Suzumibune, 1932 год), няскончанае па прычыне канфіскацыі паліцыяй. Праца над ім была завершана толькі напалову.Clements J., McCarthy H. The Anime Encyclopedia. — С. 180. Наступная сур'езная спроба аб’яднаць эротыку і японскую анімацыю была прадпрынятая толькі ў канцы 1960-х гадоў. Па ініцыятыве Осаму Тэдзука, які стараўся паправіць фінансавыя справы сваёй кампаніі Mushi Production і прыцягнуць у індустрыю анімэ дарослую аўдыторыю, была знятая экранізацыя «Тысяча і адной ночы» Senya Ichiya Monogatari (1969) — першая частка эратычнай трылогіі «Анімэрама» (анімацыя + сінерама + драмаOnoda Power, Natsu.), куды пасля ўвайшлі Cleopatra (1970) і Kanashimi no Belladonna (1973). Для працы над Senya Ichiya Monogatari было нанята ў агульнай складанасці 60 тысяч супрацоўнікаў, а яго стварэнне заняло прыкладна паўтара года.
Хоць надзеі Осаму Тэдзука не апраўдаліся, пад уплывам яго твора канкуруючая кампанія Leo Production () у тым жа годзе выпусціла іншую эратычную анімэ-версію «Тысяча і адной ночы», Maruhi Gekiga Ukiyoe Senya Ichiya () у стылі укіё-э. У яе таксама былі праблемы з законам, а паказ у кінатэатрах быў дазволены толькі пасля таго, як былі выразаныя шэсць найбольш адкрытых сцэн. У цэлым, мультыплікацыя ў тыя гады разглядалася як чыста дзіцячы кірунак кінематографа; хоць у 1963 годзе камедыйны эратычны анімэ-серыял Sennin Buraku трансляваўся па тэлебачанні ў начным блоку. Апошняй эратычнай працай, паказанай у кінатэатрах, стала Yasuji no Pornorama Yacchimae (1971).
Эратычная манга Парнаграфія ў пасляваеннай Японіі не была аддзеленая ад масавай культуры, як у Вялікабрытаніі ці ЗША, і парнаграфічныя выявы доўгі час з’яўляліся ў сродках масавай інфармацыі нароўні са спецыялізаванымі часопісамі. Да 1960-х гадоў асноўнай аўдыторыяй мангі лічыліся дзеці. У 1968 годзе карпарацыя Shueisha рыхтавала да выпуску часопіс мангі Shonen Jump,Macwilliams, Mark W. Japanese Visual Culture. — С. 38. які, па задуме Shueisha, павінен быў скласці канкурэнцыю выданням для хлопчыкаў ад кампаній Kodansha (Shonen Magazine) і Shogakukan (Shonen Sunday). Адной з першых прац, якія публікаваліся ў Shonen Jump, стала камедыйная манга Harenchi Gakuen ( «Бессаромная школа») Га Нагаі, якая імгненна набыла значную папулярнасць і падняла наклады толькі што створанага часопіса да мільена асобнікаў. Дзеянне гэтага твора адбываецца ў школе, дзе вучні мужчынскага полу і выкладчыкі занятыя тым, што падглядваюць за паўаголенымі школьніцамі і спрабуюць разглядзець жаночыя трусікі.
Нягледзячы на тое, што па сучасным стандартам змест Harenchi Gakuen лічыцца досыць нявінным, у свой час яна падвергнулася суровай крытыцы за вульгарны сюжэт, залішнюю шчырасць, дэманстрацыю падлеткавай сексуальнасці і пацягнула пратэсты настаўнікаў, жаночых асацыяцый і бацькоўскіх камітэтаў. Бацькі рабілі публічныя спаленні Harenchi Gakuen. Тым не менш, гэтая і іншая эратычная манга Га Нагаі друкавалася ў найбуйнейшых часопісах таго часу: Kekko Kamen (1974) выходзіла ў Shonen Jump, Oira Sukeban (1974) — у Shonen Sunday, Hanappe Bazooka (1979) — у Young Jump. Аўтар аказаў вялікі ўплыў на свет мангі і на японскае грамадства, стаўшы першапраходцам «эці» — анімэ і мангі, у якіх утрымліваюцца намёкі на эратычныя сцэны або гумар з сексуальным падтэкстам.
У 1970-х гадах з’яўляюцца першыя працы, прысвечаныя тэматыцы гомасексуальнага кахання, але ў ранняй юры- і яой-манзе эратычнага складніку не было. Адкрыты па змесце яой існаваў у форме аматарскай мангі — додзінсі — стваранай фанатамі альбо па арыгінальных сюжэтах, альбо па матывах іншых папулярных твораў.
Эрагэкіга Часопіс эксперыментальнай мангі Garo, створаны Кацуіці Нагаі ў 1964 годзе, адкрыў дарогу руху эратычнай гэкігі — адкрытай мангі з рэалістычным малюнкам. У 1970-х гадах індустрыя мангі адчула бум эрагэкігі. Наклад Garo да 1971 года дасягнуў 70 тысяч асобнікаў. У ім друкавалася авангардная манга і эрагура. Цэнзурныя абмежаванні спрыялі таму, што ў творах замест гранічна адкрытых сексуальных сцэн утрымліваліся сцэны крайняй жорсткасці і дэманстраваліся розныя сексуальныя дэвіяцыі. Гэкіга лічылася мастацтвам андэграўнду, рэдактары часопісаў практычна не кантралявалі аўтараў і дазвалялі ім маляваць што заўгодна.Thompson J. Manga: The Complete Guide. У 1973 годзе з’явіўся першы часопіс эрагэкігі Manga Erotopia, у якім друкаваліся Тосіа Маэда, які папулярызаваў жанр «эратычнага хорару», , аўтар крывавай Nyohanbo (, «Манах-гвалтаўнік»),Clements J., McCarthy H. The Anime Encyclopedia. — С. 181. Кадзуо Камімура, і дваццацічатырохгадовы Масару Сакакі, чые старанна прамаляваныя жаночыя выявы сталі настолькі папулярныя, што друкаваліся цэлыя выпускі, прысвечаныя выключна яго працам. За Manga Erotopia рушылі ўслед Manga Erogenika (1975) і Manga Alice (1977). Каб пазбегнуць праблем з паліцыяй, Manga Alice распаўсюджваўся праз гандлевыя аўтаматы. Адтуль выйшлі такія аўтары, як Ёка Канда, і (). Апошні атрымаў прэмію Сэйун за працу з Manga Alice. Папулярнасць эрагэкігі ўпала да 1980 года разам з папулярнасцю рэалістычнай рысоўкі, калі Японію, па выразе даследчыка Фрэдэрыка Шодта, ахапіў «лоліконны вірус» — у эратычнай манзе паўсюдна сустракаліся адкрытыя сцэны з удзелам дзяўчынак 8—12 гадоў.Frederik L. S. Dreamland Japan: Writings on Modern Manga.
1980-я гады
«Залатое стагоддзе анімэ» 1980-я гады называюць «Залатым стагоддзем» анімэ. Распаўсюджванне касетных відэамагнітафонаў і прайгравальнікаў лазердыскаў вярнула на рынак парнаграфію, якая з тых часоў займае самавітае месца ў індустрыі відэафільмаў. Першым анімэ ў фармаце OVA-серыяла стала навукова-фантастычная драма Dallos, выпушчаная ў снежні 1983 года; а ўжо трэцяя ў гісторыі OVA была хентайскай. З семнаццаці OVA, створаных на працягу 1984 года, адзінаццаць былі парнаграфічнымі.
Два першых эратычных OVA-серыяла — Lolita Anime і Cream Lemon — з’явіліся ў 1984 годзе.Иванов Б. А. Введение в японскую анимацию. — С. 92. Абодва ўпісваліся ў цэнзурныя абмежаванні, у прыватнасці, забарону на дэманстрацыю лабковых валасоў.Clements J., McCarthy H. The Anime Encyclopedia. — С. 234. Cream Lemon, званы адным з найбольш значных з’яў у анімацыі 1980-х гадоўClements J., McCarthy H. The Anime Encyclopedia. — С. 115., спалучаў секс і эротыку з пародыямі на папулярныя мангу і анімэ. Вялікая частка яго серый не была аб’яднаная персанажамі і сюжэтамі і ўяўляла сабой асобныя навелы розных жанраў з адной толькі агульнай умовай — як мінімум адзін палавы акт. Акрамя разнастайнасці сюжэтных матываў, у серыяле была прадстаўлена вялікая частка вядомых палавых вычварэнняў з ухілам у лесбійскі і садамазахісцкі секс.Иванов Б. А. Введение в японскую анимацию. — С. 93. У стварэнні Cream Lemon прымалі ўдзел такія вядомыя аніматары, як Тосіхіра Харана (Fight! Iczer One) і Хіроюкі Кітакуба (Blood: The Last Vampire).
Наступнай пасля Cream Lemon буйнай падзеяй у свеце хентаю стаў выхад мангі Тосіа Маэды «Урацукідодзі. Легенда аб звышдэмане» (1986), якая атрымала вядомасць дзякуючы адкрытасці, жорсткасці і асабліва наяўнасці сцэн згвалтаванняў дзяўчын велізарнымі шчупальцамі — «тэнтаклямі».Clements J., McCarthy H. The Anime Encyclopedia. — С. 692. У прадстаўленні заходняга гледача тэнтаклі з’яўляюцца сімвалам хентаю. Анімэ, знятае па матывах «Урацукідодзі» ў 1987 годзе, вылучалі з шэрагу падобнай прадукцыі «якасная анімацыя і ліха закручаны фантастычны сюжэт з налетам містыкі і акультызму». Яно стала надзвычай папулярным у ЗША і Еўропе і спарадзіла мноства сіквелаў. Тосіа Маэда тлумачыў, што выдумаць фантастычную істоту з шчупальцамі у якасці аднаго з галоўных герояў яго вымусіла японскае заканадаўства, якое забараняе выяву адкрытых сексуальных сцэн паміж людзьмі, у той час як у яго выдуманага персанажа — дэмана — адсутнічаў чалавечы палавы член. Пад уплывам мангі Тосіа Маэды ў 1980-х гадах былі знятыя Legend of Lyon Flare (1986), Battle Can Can (1987) і іншыя анімэ, у якіх прысутнічаюць персанажы з тэнтаклямі.
Бум лалікона ў Японіі
У 1980-х гадах Японію ахапіў «лаліконны бум». Традыцыйная парнаграфічная манга пачала значна саступаць у папулярнасці лалікону. Тыповым персанажам маляванай парнаграфіі стала юная школьніца ў адпаведнай форме, якая трымала плюшавую цацку. Даследчыкі лічаць, што ключавую ролю адыграў Хідэа Адзума — ён вывеў на паверхню «утоеную сексуальнасць, якую многія фанаты знаходзілі ў падлеткавых гераінях Тэдзукі і Хаяо Міядзакі». Яго додзінсі «Кібела» () утрымоўвала эратычныя выявы «мульцяшных дзяўчынак» (напрыклад, Чырвонай Шапачкі), праўда, манга была не парнаграфічнай, а камедыйнай. Хідэо Адзума першым звярнуў увагу на эратызм плыўных ліній. Паводле ўспамінаў крытыка Кэнтаро Такэкума, мілыя персанажы ў стылі «каваій» ( «цудоўны», «добранькі») у Адзумы «раптам заняліся сексам». Пасля Адзумы стыль малюнка ў хентае хіліўся ў бок нерэалістычнай эстэтыкі, у якой з’явілася шмат фанатаў. Сваю ролю адыгралі цэнзурныя абмежаванні: забарона на паказ лабковых валасоў прывяла да распаўсюджвання ў хентае персанажаў-падлеткаў, зусім юных дзяўчын. Дарослых жанчын малявалі ў тым жа стылі. З’явіўся тэрмін бурыка () — дасведчаная дарослая жанчына, якая вядзе сябе як нявінная дзяўчынка.