Milo Cipra (Vareš, 13. oktobar 1906 – Zagreb, 9. juli 1985) bio je hrvatski kompozitor i pedagog.
Prva znanja o muzici i umjetnosti uči u porodici: od oca, Franje, srednjoškolskog profesora, strastvenog bibliofila i muzičara amatera, dobio je prvu pouku iz violine a majka Marija, rođ. Bacheiner, porijeklom Austrijanka iz Koruške, naučila ga je u djetinjstvu njemački jezik i pobudila u njemu trajno zanimanje za njemačku poeziju i književnost. S roditeljima je od 1915. do 1926. živio u Sarajevu, gdje kreće u gimnaziju, a u Muzičkoj školi uči klavir (kod K. Menšika) i violinu. Po završetku srednje škole 1926. dolazi u Zagreb i na Filozofskom fakultetu upisuje njemački jezik i književnost te filozofiju, a na Muzičkoj akademiji, kompoziciju. Godine 1931. u Zagrebu diplomira filozofiju, a 1933. kompoziciju na Muzičkoj akademiji. Kasnije je službovao na gimnazijama u Cetinju, Novoj Gradiški, Karlovcu i Zagrebu, a 1941. postaje profesor na muzičkoj akademiji (dekan 1961 - 1971) sve do penzionisanja 1977. Izvanredni je član Jugoslavenske akademije nauka i umjetnosti od 1976.
Važnija djela Sonatina u D-molu, za klavir 1930. Slavenska rapsodija za orkestar 1931. Sonata za violinu i klavir 1944. I. simfonija 1948. II. simfonija 1952. Kantata o čovjeku 1958. Sunčev put 1959. Musica sine nomine 1963. Aubade 1965. Leda 1965. Triptihon dalmatinskih gradova 1969. - 1976. Meditation sur Re 1975. Trio za obou, klarinet i fagot 1978.
Reference
C Kategorija:Dobitnici Nagrade "Vladimir Nazor" za muziku Kategorija:Rođeni 1906. Kategorija:Umrli 1985. Kategorija:Biografije, Vareš