Achille-Claude Debussy (22. august 1862 - 25. mart 1918) bio je francuski kompozitor. Stvarao je u okviru muzičkog impresionizma, a zajedno s Mauriceom Ravelom, smatra se jednim od najistaknutijih predstavnika ovog muzičkog stila. On sam odbacivao je takav naziv kada se radilo o njegovim djelima. Debussy se smatra jednim od najoriginalnijih muzičkih umova na prelazu u 20. vijek. Okretanjem od uglavnom germanskog načina muzičkog izražavanja i kompozitora poput Bacha, Mozarta, Beethovena, Brahmsa do uključivanja ne-evropskih harmonija, posebno ruskih i javanskih Debussy je tražio modernu muziku koja će prenijeti emocije i uticati na estetski senzibilitet izvan konvencionalnih kulturnih tvorevina. Njegove pjesme dovode u pitanje samu osnovu zapadnih oblika i tematske organizacije u muzici. Ne uzimajući u obzir tradicionalne ideje akord strukture i tonaliteta, Debussy je tražio prije svega osjećaj svjetla, boje, nijanse, i atmosfere u njegovim djelima. On nije samo jedan od najutjecajnijih francuskih kompozitora, već je i središnja figura evropske muzike na početku 20. vijeka.
Njegova muzika predstavlja prijelaz između muzike kasnog romantizma i modernizma 20. vijeka. Imao je veliki utjecaj na druge kompozitore poput: Bartoka, Weberna, Arnolda Schönberga i Varesea. Stravinski je jednom izjavio: U francuskim književnim krugovima, ovo razdoblje je poznato kao simbolizam, strujanje koje je direktno inspirisalo Debussyja kao kompozitora i kao aktivnog člana kulturnog društva. Živio je u razdoblju stalne političke nestabilnosti. Napustio je svoju prvu suprugu i nastavio održavati odnose s drugim udatim ženama. Samo njegova druga supruga Emma Bardac, zajedno sa njihovom kćerkom Chouchou je donijela trajnu ljubav u njegov život. Debussy je umro od raka u 55-oj godini života.
Biografija Rani život i studije mini|desno|250px|Debussy u Villi Medici u Rimu, 1885, u sredini u bijeloj jakni Claude Achille Debussy je rođen u Sain-Germain-en-Layeu 1862. kao najstariji od petero djece. Njegov otac Manuel-Achille Debussy imao je vlastitu prodavnicu keramike, a njegova majka je bila krojačica. Počeo je svirati klavir u četvrtoj godini kod italijanskog učitelja Ceruttijs. Godine 1871. mladi Debussy je dobio pažnju Marie Mauté de Fleurville, koja je tvrdila da je Chopinova učenica i on joj je uvijek vjerovao, iako se nikada nije tačno utvrdilo je li to istina. Njegov talent je postao očit 1872. kada je upisao Pariski Konzervatorij u dobi od jedanaest godina. Na konzervatoriju je proveo svojih sljedećih dvanaest godina života i za to vrijeme se susreo s mnogim drugim važnim osobama iz tog razdoblja.
Već u početku Debussyjev talent je bio i više nego očit. Debussy je često eksperimentisao i izazivao stroga učenja Akademije. Više je volio disonance i intervale koji nisu bili popularni u to vrijeme. Poput Gorgesa Bizeta, Debussy je bio brilijantan pijanista i mogao je imati profesionalnu karijeru da je tako htio. Djela koja je najčešće izvodio bila su Beethovenove, Schumannove i Weberove sonate i Chopinova Balada broj 2, stavak iz Klavirskog koncerta broj 1 i Chopinov Allegro de Concert, relativno nepoznato djelo koje zahtijeva još viši stepen virtuoznosti nego ijedan drugi koncert.
Od 1880. do 1882. živio je u Rusiji kao učitelj muzike djeci Nadežde von Meck koja je bila mecena Čajkovskog. Uprkos Meckovoj bliskosti s Čajkovskim, Čajkovski je imao mali ili nikakav utjecaj na Debussyja. U septembru 1880. Nadežda von Meck je poslala Debussyjev Danse bohémienne Čajkovskom na čitanje. Mjesec dana kasnije on joj je u pismu odgovorio: . Debussy nikada nije objavio to djelo; rukopis je ostao u porodici von Meck i kasnije je bilo prodano B. Shottovom sinu u Mainzu gdje je objavljeno 1932. Više utjecaja na Debussyja je imalo njegovo blisko prijateljstvo s madame Casnier, pjevačicom koju je upoznao početkom svoga rada kao korepetitor kako bi zaradio nešto novaca. Ona je dala Debussyju emocionalnu i profesionalnu podršku i uticala je na njegove prve pjesme, inspirisane radom simboliste Paula Verlaina.
Kao pobjedniku Prixa de Rome sa svojom kompozicijom L'Enfant prodigue pripala mu je stipendija na Académie des Beaux-Arts koja je uključivala i četverogodišnji boravak u Villi Medici, Francuskoj Akademiji u Rimu. Prema pismima koje je Debussy pisao madame Vasnier, možda kako bi stekao njenu naklonost, opisao je umjetničku atmosferu kao ustajalu, društvo dosadno, hranu lošu, samostanske prostore odvratne. Nisu mu odgovarali ni užici Rima, niti mu se sviđala italijanska opera. Često je bio depresivan i nije mogao komponovati, ali inspiraciju je našao u djelima Franz Liszta.
Debussy je napokon napisao četiri djela koja su bila poslana Akademiji: simfonijsku pjesmu Zuleima, prema tekstu Heinricha Heinea; orklestralno djelo Printemps; kantatu La damoiselle élue koju su kritikovali kao "bizarnu"; i Fantaisie za klavir i orkestar. Treće djelo je bilo prvo u kojem su se nazirale muzičke karakteristike njegovog kasnijeg opusa. Četvrto djelo je zasnovano na muzici Césara Francka i kasnije ga je Debussy sam povukao. Akademija ga je opisala kao "provokativnog i neobičnog" i nadali su se nečem boljem od tako nadarenog studenta.
Za vrijeme njegove posjete Bayeruthu 1888. - 1889. Debussy je bio pod utjecajem vagnerijanske opere. Nakon smrti Richarda Wagnera godine 1883. kult vagnerizma je bio na vrhuncu. Debussy je, poput mnogih mladih muzičara tog vremena reagovao pozitivno na Wagnerovu osjetilnost, kvalitetnu formu i jake harmonije, ali Wagnerova ekstrovertna emocionalnost nije bila po Debussyjevom ukusu. Wagnerov utjecaj je vidljiv u "La damoiselle élue" i u djelu Cinq poéme de Baudelaire. Druge pjesme toga perioda, uglavnom verlainevskog ugođaja – Ariettes oubliées, Trois mélodies (Tri melodije), i Fêtes galantes su više hirovitog ugođaja. Otprilike u to vrijeme Debussy je upoznao Erika Satiea koji je imao sličan pristup kompozicijama i imenovanju djela. Tada su obojica kompozitora bili boemi koji su se borili s novčanim dugovima.
Muzički stil i djela Otac impresionizma u muzici mini|desno|250px|Debussy za klavirom, ispred kompozitora Ernesta Chaussona, 1893
Debussyjev muzički stil je počeo u cjelosti nastajati 1890. pod utjecajem: Eric Satiea, impresionističkih slikara, koji su odbacivali zastupljenost u slikarstvu, i simbolističkih pjesnika, koji su osuđivali važnost ideja. On je kritikovao realizam i programsko pisanje, umjesto toga stvara stil koji će biti za muziku što su Manet, Renoir i Cezanne u slikarstvu i Stéphane Mallarmé u poeziji. Kao suprotnost ogromnim djelima Wagnera i ostalih kasno-romantičkih kompozitora, Debussy je radio kraće, pristupačnije oblike muzičkih djela. Suite bergamasque (1890) ujedinjuje kićenost rokokoa s modernim cinizmom i mozaičnošću. Suita sadrži jedno od najpoznatijih njegovih djela, Clair de Lune (Mjesečina). Debussyjev "Gudački kvartet u g molu" iz (1893.) je predstavljao prekretnicu poslije koje su nastala njegova kasnija, harmonijski izazovnija muzička djela. U ovom djelu je najviše koristio frigijski modus i također koristi manje standardne ljestvice, poput cjelotonske, koja stvara osjećaj rijeka, prozračne harmonije. U ovim djelima koristi jednu, stalnu temu i odvaja se od tradicionalnog A.B.A. oblika.
Pod utjecajem Mallarméa, Debussy je napisao jedno od svojih najpoznatijih djela, revolucionarno Prélude à l'après-midi d'un faune (Preludij za poslijepodne jednog fauna), istinski originalno u formi i izvedbi. Kao kontrast velikim orkestrima, koji su bili česti u vrijeme kasnog romantizma, Debussy je komponovao ovo djelo za manji ansambl, naglašavajući instrumentalnu boju i boju zvuka.
Zrela djela Tri Nokturna (1889) uključuju karaktaristike studija u prikrivenoj harmoniji i teksturi poput one prikazane u Nuages (Oblaci), bogatstvo u Fêtes i cjelotonsku ljestvicu u Sirènes (Sirene). Suprostavljajući se vagnerijanskoj operi, Debussyjev Pelléas et Mélisande bila je premijerno prikazana 1901, deset godina nakon što je napisana. To je bila njegova jedina opera, a zasnovano na libretu Mauricea Maeterlincka. Opera je postigla izuzetan uspjeh i imala je veliki utjecaj na mlađe francuske kompozitore, poput Mauricea Ravela. Ova djela su unijela potpuno novu tečnost ritma i boje u zapadnjačku muziku.
La Mer (More) (1903 – 1905) je sastavljen više kao simfonijski oblik s finalom koji razrađuje temu iz prvoga stavka, iako u srednjem stavku, Jeux de vauges, napreduje puno manje direktno i s više varijacija boje. Kritike su opet bile strogo podijeljene. Neki kritičari su smatrali da je djelo manje suptilno i manje misteriozno od njegovih prijašnjih djela, čak i da ide korak unazad.
Pierre Lalo se požalio . Drugi su veličali njegovu moć i šarm, njegovo izvanredno oduševljenje i brilijantnu fantaziju i njegove jake boje i izrazite linije.
Za vrijeme ovog perioda Debussy je puno komponovao za klavir. U grupi djela nazvanih Pour le piano (Za klavir, 1901) koristi se bogatim harmonijama i teksturama koje su kasnije bile vrlo važne u džez muzici. Njegov prva zbirka Images pour piano (Slike za klavir, 1904 – 1905) kombinuje harmonijski novitet s poetskom sugestijom: Reflets dans l'eau je muzički opis žuborenja vode; Hommage à Rameau, drugo djelo, je sporo i čeznutljivo nostalgično. Kao inspiraciju koristi melodiju od Jean-Philippe Rameaua, Castor et Pollux.
Izazovan Estampes za klavir (1903.) daje naznake egzotičnih lokacija. Debussy je došao u kontakt s javanskom muzikom za vrijeme Pariske Exposition Universelle održane 1889. U djelu Pagodes vidljiv je direktan utjecaj u kojem je ciljao na izazovnost pentatonskih struktura koje su česte u javanskoj muzici. Debussy je komponovao Svitu iz dječjeg ugla (Children's Corner Suite) iz 1909. za svoju kćer, Claude-Emmu. Svita sadrži neke osobine klasicizma – početno djelo Doctor Gradus ad Parnassum odnosi se na zbirku klavirskih djela Muzia Clementija Gradus ad Parnassum kao i na novi talas američke "cakewalk" muzike. U popularnom finalnom djelu svite, Golliwog's Cakewalk, Debussy se na neki način izruguje Richardu Wagneru parodirajući početnu melodiju Wagnerovog preludija u Tristanu i Izoldi.
Prva od ukupno dvanaest zbirki Preludija (Preludes) (1910), je njegovo najuspješnije djelo za klavir. Često su uspoređivani sa preludijima Frederica Chopina. Debussyjevi preludiji su prepuni bogatim, neobičnim i izazovnim harmonijama. Zbirka uključuje popularno djelo Djevojka lanene kose (La Fille aux Cheveux de Lin) i Potonula katedrala (La Cathédrale Engloutie). Debussy je želio da ljudi intuitivno interpretiraju ta djela, stoga je stavio naslove tih djela na sam kraj kompozicije nadajući se da publika neće stvarati stereotipne slike slušajući ih.
Od opširnijih djela komponovao je orkestralno djelo Iberia (1907), koje je započeo kao djelo za dva klavira, tipičnu mješavinu španskih aluzija, kratkotrajne impresije i muzike za misterioznu dramu Gabriela d'Annunzija, Le martyre de St. Sébastien. Bogato i dramatično djelo koje je napisano u samo dva mjeseca izvanredno sadržava kasno antičku modalnu atmosferu koje se inače samo dotakao u relativno kratkim klavirskim djelima.
Za vrijeme ovog perioda, Debussy je postao popularniji i uskoro je radio kao dirigent u cijeloj Evropi, često izvodeći Pelléas, La Mer (More) i Prélude à l'après-midi d'un faune (Preludij za poslijepodne jednog fauna). Također je povremeno radio i kao muzički kritičar kako bi dopunio svoju zaradu kao dirigent i zaradu od klavirske poduke. Debussy je izbjegavao analitičku disekciju i pokušaje da muzikom stvori slike, . Debussy je od svega bio najentuzijastičniji oko djela Richarda Straussa, Igora Stravinskog, Chopina, kojeg je jako cijenio, Johanna Sebastiana Bacha i Mozarta. Također je smatrao Liszta i Beethovena genijima kojima je nekada nedostajalo malo ukusa. Schubert i Mendelssohn su prošli mnogo gore. Kasnije je njihova djela opisao kao "jednostavne i lagane notacije".
Kasna djela