NGC 1976 (također poznata kao Messier 42, M42) je emisijska i odrazna maglina i nalazi se u Mliječnom putu smještena južno od Orionovog pojasa u sazviježđu Orion. Prvo otkriće je napravio Nicolas-Claude Fabri de Peiresc 24. novembra 1610. godine. Nalazi se u Orionovom maču, nizu zvijezda postavljenih okomito na Orionov pojas (poznata je kao srednja "zvijezda" u "maču"). Maglina je jedan od najfotografiranijih objekata na nebu zbog svoje izuzetne ljepote i sjaja. M42 je i pod budnim okom astronoma jer je to mjesto na kojem se odvijaju procesi formiranja zvijezda i planetarnih sistema iz urušavanja oblaka gasa i prašine. Astronomi su direktno posmatrali protoplanetarne diskove i smeđe patuljke unutar magline, intenzivna i turbulentna kretanja gasa i fotoionizirajuće efekte masivnih obližnjih zvijezda u maglini.
Jedna je od najsjajnijih maglina i vidljiva je golim okom na noćnom nebu s prividnom magnitudom od 4,0. Udaljena je 1.344 ± 20 svjetlosnih godina (412,1 ± 6,1 pc)Reid, M. J.; et al. (2009). "Trigonometric Parallaxes of Massive Star Forming Regions: VI. Galactic Structure, Fundamental Parameters and Non-Circular Motions". Astrophysical Journal. 700 (1): 137–148. arXiv:0902.3913. Bibcode:2009ApJ...700..137R. doi:10.1088/0004-637X/700/1/137. S2CID 11347166.Hirota, Tomoya; et al. (2007). "Distance to Orion KL Measured with VERA". Publications of the Astronomical Society of Japan. 59 (5): 897–903. arXiv:0705.3792. Bibcode:2007PASJ...59..897H. doi:10.1093/pasj/59.5.897. i regija je masivnog formiranja zvijezda koja je najbliža Zemlji. Procjenjuje se da je M42 široka 25 svjetlosnih godina (dakle, njena prividna veličina sa Zemlje je približno 1 stepen). Ima masu od oko 2.000 puta veću od Sunca. Stariji tekstovi često Orionovu maglinu nazivaju Velika maglina u Orionu ili Velika Orionova maglina.Ripley, George; Dana, Charles A., eds. (1879). "Nebula" . The American Cyclopædia.
Fizičke karakteristike thumb|300px|desno|Rasprava o lokaciji Orionove magline, onome što se vidi unutar područja formiranja zvijezda i uticaju međuzvjezdanih vjetrova na oblikovanje magline thumb|175px|Sazviježđe Orion sa Orionovom maglinom (dolje u sredini) Orionova maglina je vidljiva golim okom čak i iz područja pogođenih svjetlosnim zagađenjem. Vidi se kao srednja "zvijezda" u "maču" Oriona, što su tri zvijezde koje se nalaze južno od Orionovog pojasa. "Zvijezda" izgleda mutno, posmatranjem kroz dvogled ili mali teleskop postaje očigledno da je maglina. Najveći (peak) površinski sjaj centralnog područja M42 je oko 17 Mag/arcsec², a vanjski plavkasti sjaj ima vršni površinski sjaj od 21,3 Mag/arcsec².Clark, Roger (March 28, 2004). "Surface Brightness of Deep Sky Objects"
Orionova maglina sadrži vrlo mlado otvoreno zvjezdano jato, poznato kao Trapezno jato zbog asterizma njegove primarne četiri zvijezde unutar prečnika od 1,5 svjetlosnih godina. Dvije od njih se mogu razdvojiti u svoje komponentne binarne sisteme u noćima s dobrom vidljivošću, dajući ukupno šest zvijezda. Zvijezde Trapeznog jata, zajedno s mnogim drugim zvijezdama, još su u ranoj fazi razvoja. Trapezno jato je komponenta mnogo većeg jata Orionova maglina, udruženja od oko 2.800 zvijezda unutar prečnika od 20 svjetlosnih godina.Hillenbrand, L. A.; Hartmann, L. W. (1998). "Preliminary Study of the Orion Nebula Cluster Structure and Dynamics" (PDF). Astrophysical Journal. 492 (2): 540–553. Bibcode:1998ApJ...492..540H. doi:10.1086/305076. S2CID 43038127. Orionova maglina je pak okružena mnogo većim kompleksom molekularnih oblaka Orion, koji je širok stotine svjetlosnih godina i obuhvata cijelo sazviježđe Orion. Prije dva miliona godina, jato Orionova maglina je možda bio dom zvijezda bjegunaca AE Aurigae, 53 Arietis i Mu Columbae, koje se trenutno udaljavaju od magline brzinama većim od 100 km/s (62 mi/s).Blaauw, A.; et al. (1954). "The Space Motions of AE Aurigae and μ Columbae with Respect to the Orion Nebula". Astrophysical Journal. 119: 625. Bibcode:1954ApJ...119..625B. doi:10.1086/145866.
Obojenost Posmatrači su odavno primijetili karakterističnu zelenkastu nijansu magline, pored crvenih i plavo-ljubičastih područja. Crvena nijansa je rezultat zračenja Hα rekombinacijske linije na talasnoj dužini od 656,3 nm. Plavo-ljubičasta obojenost je reflektovano zračenje masivnih zvijezda O-klase u jezgru magline.
Zelena nijansa je bila zagonetka za astronome početkom XX vijeka jer nijedna od poznatih spektralnih linija u to vrijeme nije mogla da je objasni. Postojale su neke spekulacije da su linije uzrokovane novim elementom, te je za ovaj misteriozni materijal skovan naziv nebulijum. Međutim, s boljim razumijevanjem atomske fizike, kasnije je utvrđeno da je zeleni spektar uzrokovan malo vjerovatnim elektronskim prelazom u dvostruko ionizovanom kiseoniku, takozvanim "zabranjenim prelazom". Ovo zračenje je u to vrijeme bilo nemoguće reprodukovati u laboratoriji, jer je zavisilo od mirnog okruženja, gotovo bez sudara, koje se nalazilo u visokom vakuumu dubokog svemira.Bowen, Ira Sprague (1927). "The Origin of the Nebulium Spectrum". Nature. 120 (3022): 473. Bibcode:1927Natur.120..473B. doi:10.1038/120473a0.
Historija thumb|lijevo|Messierov crtež Orionove magline u njegovim memoarima iz 1771. godine "Mémoires de l'Académie Royale" Postoje pretpostavke da su Maje Centralne Amerike možda opisale ovu maglinu u svom mitu o stvaranju "Tri ognjišta"; ako je tako, one bi odgovarale dvjema zvijezdama u podnožju Oriona, Rigelu i Saifu, te Alnitaku na južnom (lijevom) vrhu "lovačkog pojasa", koje zajedno formiraju vrhove gotovo savršenog jednakostraničnog trougla, istog oblika kao tradicionalna majanska ognjišta. Blizu središta trougla nalazi se Orionov mač (uključujući Orionovu maglinu), koji je drevna majanska mitologija smatrala doslovnim ili figurativnim žarom vatrene kreacije koja tinja u središtu ognjišta.Carrasco, David, ed. (2001). The Oxford Encyclopedia of Mesoamerican cultures : the civilizations of Mexico and Central America. Oxford [u.a.]: Oxford Univ. Press. p. 165. ISBN 978-0-19-514257-0. Slično tome, moderne Lacandon Maje smatraju ga dimom od kopalovog tamjana.
Ni Ptolomejev Almagest ni al-Sufijeva Knjiga fiksnih zvijezda nisu spomenuli ovu maglinu, iako su obje navele dijelove magline na drugim mjestima na noćnom nebu; Nije je spomenuo ni Galileo, iako je i on vršio teleskopska posmatranja oko nje 1610. i 1617. godine. To je dovelo do nekih nagađanja da je bljesak osvjetljavajućih zvijezda mogao povećati sjaj magline.
thumb|200px|Heršhelov crtež magline viđene s južne hemisfere kao dio njegovog pregleda vidljivog neba, 1835.
Prvo otkriće difuzne maglovite prirode Orionove magline se uglavnom pripisuje francuskom astronomu Nicolas-Claudeu Fabri de Peiresc, 26. novembra 1610. godine, kada je zabilježio da ju je posmatrao refraktorskim teleskopom koji je kupio njegov mecena Guillaume du Vair.
Izgled centralnih zvijezda koji je opisao kao drugačije od glave komete po tome što su bile "pravougaonik" možda je bio rani opis Trapeznog jata.Harrison, Thomas G. (1984). "The Orion Nebula: Where in History is it?". Quarterly Journal of the Royal Astronomical Society. 25: 71. Bibcode:1984QJRAS..25...65H.
Maglinu je nezavisno "otkrilo" (iako je i do tada bila vidljiva golim okom) nekoliko drugih istaknutih astronoma u narednim godinama, uključujući Giovannija Battistu Hodiernu (čija je skica prvi put objavljena u De systemate orbis cometici, deque admirandis coeli characteribus).Frommert, H.; Kronberg, C. (August 25, 2007). "Hodierna's Deep Sky Observations". SEDS. Godine 1659. holandski naučnik Christiaan Huygens objavio je prvi detaljni crtež centralnog područja magline u Systema Saturnium.Lachieze-Rey, Marc, ed. (2001). Celestial Treasury: From the Music of the Spheres to the Conquest of Space. Cambridge [u.a.]: Cambridge Univ. Press. p. 153. ISBN 9780521800402.
Charles Messier je posmatrao maglinu 4. marta 1769. godine, a također je primijetio i tri zvijezde u Trapezu. Messier je objavio prvo izdanje svog kataloga objekata dubokog svemira 1774. godine (završen 1771. godine).Messier, Charles (1774). "Catalogue des Nébuleuses & des amas d'Étoiles, que l'on découvre parmi les Étoiles fixes sur l'horizon de Paris; observées à l'Observatoire de la Marine, avec différens instruments". Mémoires de l'Académie Royale des Sciences. Budući da je Orionova maglina bila 42. objekat na njegovoj listi, identificirana je kao M42.
John Herschel je proveo prvo snimanje magline viđene s južne hemisfere u periodu između 1834. i 1838. godine. Orionova maglina je posmatrana i mapirana kao dio Herschelovog pregleda cijele površine vidljivog neba počevši od 1825. godine, a posmatranja na južnoj hemisferi provedena su s privatnog teleskopa od 6,4 m u današnjem Cape Townu u Južnoj Africi.Nasim, Omar W. (March 1, 2011). "The 'Landmark' and 'Groundwork' of stars: John Herschel, photography and the drawing of nebulae". Studies in History and Philosophy of Science Part A. 42 (1): 67–84. doi:10.1016/j.shpsa.2010.11.019. ISSN 0039-3681.
Godine 1865, engleski astronom amater William Huggins koristio je svoju metodu vizualne spektroskopije kako bi ispitao maglinu, pokazujući da je ona, kao i druge magline koje je ispitivao, sastavljena od "svjetlećeg plina". Dana 30. septembra 1880. godine, Henry Draper koristio je novi proces suhe ploče s refraktorskim teleskopom od 11 inča (28 cm) kako bi napravio 51-minutnu ekspoziciju Orionove magline, prvi primjer astrofotografije magline u historiji. Još jedan proboj u astronomskoj fotografiji dogodio se 1883. godine, kada je amaterski astronom Andrew Ainslie Common koristio proces suhe ploče kako bi snimio nekoliko slika s ekspozicijama do 60 minuta pomoću reflektirajućeg teleskopa od 36 inča (91 cm) koji je konstruisao u dvorištu svoje kuće u Ealingu, u zapadnom Londonu. Ove slike su, po prvi put, prikazale detalje zvijezda i magline previše slabe da bi ih ljudsko oko vidjelo.Hearnshaw, J.B. (1996). The Measurement of Starlight: Two Centuries Of Astronomical Photometry. New York: Cambridge University Press. p. 122. ISBN 9780521403931.
Godine 1902. Vogel i Eberhard otkrili su različite brzine unutar magline, a do 1914. astronomi u Marseilleu koristili su interferometar za detekciju rotacije i nepravilnih kretanja. Campbell i Moore potvrdili su ove rezultate koristeći spektrograf, demonstrirajući turbulenciju unutar magline.
Godine 1931., Robert J. Trumpler je primijetio da slabije zvijezde u blizini Trapeza formiraju jato, te ih je prvi nazvao "Trapez jato". Na osnovu njihovih magnituda i spektralnih tipova, izveo je procjenu udaljenosti od 1.800 svjetlosnih godina. To je bilo tri puta dalje od općeprihvaćene procjene udaljenosti za taj period, ali mnogo bliže modernoj vrijednosti.
Godine 1993, svemirski teleskop Hubble (Hubble Space Telescope - HST) izvršio je prvo posmatranje Orionove magline. Od tada je maglina česta meta HST studija. Slike su korištene za izgradnju detaljnog modela magline u tri dimenzije. Protoplanetarni diskovi su uočeni oko većine novonastalih zvijezda u maglini, a proučavani su i destruktivni efekti visokih nivoa ultraljubičaste energije najmasivnijih zvijezda.