Geografiju Irana u orografskom smislu karakteriziraju visoki planinski lanci koji zauzimaju zapad i sjever zemlje, prostrana unutrašnja visoravan, te relativno uska ravničarska područja uz obale. Država se prostire na 1,648.195 km² Azije što je čini 18. najvećom u svijetu, a prema posljednjem popisu iz 2006. godine u njoj je živjelo 70.495.782 stanovnika. Na sjeveru omeđena Armenijom, Azerbejdžanom i Turkmenistanom odnosno Kaspijskim jezerom, na istoku Afganistanom i Pakistanom, na zapadu Irakom i Turskom, te na jugu Omanskim i Perzijskim zaljevom.
Iranom dominira masiv Zagros, serija usporednih planina od 1500 – 4000 m visine ispresjecanih ravnicama koje dijele zemlju od sjeverozapada prema jugoistoku. Na sjeveru se proteže i masiv Alborz s vulkanom Damavand (5671 m) koji je najviši vrh ne samo u Iranu već i čitavoj Evroaziji zapadno od Hindukuša. Centralni dio zemlje zauzima prostrana visoravan prosječne nadmorske visine od 900 – 1200 m na kojoj su smještene i dvije nenaseljene pustinje (Dašt-e Lut i Dašt-e Kavir). Zbog smještaja u sjevernom umjerenom pojasu i vrlo raštrkanog reljefa, Iranom prevladavaju različite vrste klima među kojima su najdominantnije sredozemna na naseljenim područjima odnosno suha stepska na istoku zemlje. Kontrasti su posebno primjetni kod vegetacije koja se može kretati od beživotnih pješčanih pustinja na jugoistoku do prašuma i džungli na sjeveru zemlje.
Razvoj geografije o Iranu
Drevna iranska geografija
mini|desno|300px|<center>Svijet prema Avesti Koncepti Irana i prvobitne iranske geografije javljaju se još u ranom starom vijekuVidi:• Justi, Ferdinand (1870)• Spiegel, Friedrich (von) (1878), I, str. 188.-243. i 210.-212.• Herzfeld, Ernst (1947), str. 671.-720.• Gnoli, Gherardo (1980), str. 23.-158.• Gnoli, Gherardo (1989) kada je naziv Iran bio etničkog karaktera odnosno podrazumijevao "zemlju Arijaca”Planhol, Xavier (de) (15.12.2000). Prvobitni endonim ovjeren u najstarijim dijelovima zoroastrijske Aveste (2. m. pne.) imao je oblik Arijānām; u ahemenidskom periodu (6. – 4. v. pne.) pojavljuje se u pridjevnom obliku Arijana ("arijska”; "zemlja Arijaca”), dok se u današnjem obliku pojavljuje u sasanidskom periodu (3. v.) kao Ērān odnosno IrānLommel, Herman (1935), str. 33.. Stručnjaci prepostavljaju da je navedeni endonim postojao kod iranskih plemena još u 3. milenijumu pne. u zapadnom Sibiru odnosno Centralnoj Aziji gdje je pronađena arheološka Andronovska kultura koja se smatra pradomovinom iranskih narodaSergent, Bernard (1997), str. 175..
Nakon seobe iranskih plemena prema Jugozapadnoj Aziji i osnivanja Medijske i Ahemenidske Monarhije na današnjoj Iranskoj visoravni, naziv Iran dobio je preciznije geografsko značnje: u ahemenidskim zapisima poput onih u Behistunu, Perzepolisu i Nakš-e Rustamu pojavljuje se kao ime čitavog teritorija monarhije, uz detaljni popis pokrajina (satrapija). Ovi se toponimi kasnije pojavljuju i u djelima starogrčkih autora poput Klaudija Ptolemeja odnosno armenskih autora poput Mojsija Horenskog, a preuzeli su ih i rani muslimanski geografi iz arapskog svijeta koji Iran spominju kao Ērānšaher. U iranskoj mitologiji ono se povezuje s osobnim imenom eponimskog vladaraal-Hamavi, Jakut (1228); pr. Barbier de Meynard (1861), str. 64.-65., a istovremeno se zadržao i kao ime mitološke pradomovine Arijaca odnosno iranskih naroda (Ērān Vēz; iz staroiranskog Arijānān Vaidžah tj. avestičkog Airijanəm Vaēdžō). Ovaj se teritorij nalazio u Horezmu odnosno donjem toku Oksa (Amu-Darje) i prema predaji bio je protutežom Anērānu ili Tūrānu, zemlji glavnih iranskih suparnika (centralnoazijski nomadi).
Međutim, za vrijeme stabilnih centraliziranih monarhija (ahemenidske, partske i sasanidske) termin Iran dobio je geopolitičku konotaciju i kao u slučaju svih velikih civilizacija označavao je postojanje glavnog političkog entiteta u kojem su se stanovnici smatrali centrom svijeta. Monarhija je bila podijeljena u sedam dijelova tj. kešvara (iz avestičkog Karšvar; "omeđeno brazdom”Shapur Shahbazi, Ali Reza (15.12.2002)) s Iranom kao centralnim elementom odnosno ostalim dijelovima imenovanim prema planetima i nebeskim tijelima. Popisi tih sedam planeta ostali su zabilježeni u djelima kasnijih autora i donekle se razlikuju, ali pokazuju progresivnu svjesnost o jedinstvenosti zemalja u okolini Irana odnosno složenost karte svijeta. Jedan od popisa tih sedam dijelova svijeta spominje Hindustan (Indiju) kao Saturn, Kinu i Hotan kao Jupiter, Turkestan (centralnoazijski predio) kao Mars, Transoksaniju kao Veneru, grčko-rimski svijet kao Merkur, sjeverne regije kao Mjesec, te Iran i Horasan kao centar svijeta ili Sunce. Drugi popis iranskih susjeda koji je sačuvan u djelu perzijskog geografa H. Mustavfija iz 14. vijeka spominje Arabistan (arapski svijet), Rim, centralnoazijske turkijske zemlje, Kinu, Indiju, te Afriku u koju je uključena i SirijaMostavfi, Hamd-Alah (1915), str. 20.. Bez obzira na razlike među popisima, najvažnija činjenica ostaje da je u starovjekovnom Iranu postojala tradicija geografijske nauke. mini|lijevo|250px|<center>Sedam svjetskih regija (kešvara) rekonstruiranih prema Biruniju Početci iranske geografije isprepletene s mitologijom i historijom očituju se u Gatama drevne Aveste, ali avestička geografija tog perioda (2. m. p.n.e.) bila je ograničena na istočnu Iransku visoravanGnoli, Gherardo (15.12.1987) odnosno teritorije prije velike seobe iranskih naroda prema zapadu tj. obroncima Zagrosa (uključujući pokrajinu Perziju) gdje su ostvarili izravan doticaj s Elamom i mezopotamskim civilizacijama. U najstarijim dijelovima Aveste javlja se tripartitna razredba svijeta što se povezuje s mitološkim vladarom Feredunom koji je Zemlju podijelio trima sinovima, dok se kasnije uvriježila podjela na sedam kružnih regija tj. kešvara. One su bile omeđene brazdama u obliku rijeka, gora i šuma, dok je centralna regija podrazumijevala Iran s dominirajućom planinom Harā bərəzaitī (Alborz). Koncept svijeta bio je kružnog oblika i u potpunosti omeđen planinskim masivom, plutao je na vodi odnosno bio natkriven kamenim nebom. Iako su stručnjaci ove geografsko-kosmografske koncepte prvobitno povezivali s mezopotamskom mitologijom, danas je uvriježeno da se temelje na arijskom nasljeđu odnosno da su prisutni i indoevropski elementi (npr. drvo života). Usprkos nekim kasnijim dijelovima Aveste poput Vendidada koji dijele Iran u 16 pokrajina stvorenih od Ahure Mazde ili detaljnih popisa upravnih jedinica iz drevne imperijalne epohe (6. v. pne. – 7. v.), koncept podjele svijeta na sedam kešvara zadržan je i tokom ahemenidskog, partskog i sasanidskog perioda. U određenim slučajevima podjela se projicirala i na samu iransku monarhiju o čemu svjedoče imenovanja sedam glavnih namjesnika od strane Darija I. Velikog i Darija II., sedam vladajućih partskih klanova, pisani dokumenti o diobi sasanidskog teritorija iz islamskog perioda, itd. Jedan od najvažnijih primarnih izvora za proučavanje drevne iranske geografije su i hiljade glinene pločice iz Perzepolisa koje zajedno s drugim ahemenidskim zapisima sadrže oko 750 toponimaArfaee, Abdolmajid (2008), str. 1., ali otežavajuće okolnosti su njihov administrativni karakter i nepotpun prijevodArfaee, Abdolmajid (2008), str. 2..
Za razliku od starih Grka koji su zamišljali da poznati svijet okružuje zajednički okeanMojtahed Zadeh, Pirouz (23.4.2004), str. 2., Iranci su istovremeno vjerovali da postoje dvije odvojene vodene mase – istočno more koje je uključivalo Perzijski zaljev i Crveno more, odnosno zapadno more tj. Sredozemlje. Istočni pomorski putevi bili su dobro poznati Irancima o čemu svjedoči Herodotov zapis u kojem Darije I. Veliki (522. – 486. pne.) zapošljava karijskog moreplovca Skilaka zbog istraživanja mora od Egipta do IndaMojtahed Zadeh, Pirouz (23.4.2004), str. 4., dok o važnosti pomorskog prometa govori i stela iz Sueza koja ovjerava Darijevu gradnju prvog Sueskog kanala. Svi ovi podaci upućuju kako je u starovjekovnom Iranu postojala geografska perspektiva u globalnim okvirima. Iranski koncept dvaju svjetskih mora kasnije je preuzet u Kuranu (Ar Rahman 19.-22.), a islamski geografi i kartografi koristili su ga sve do 14. vijeka.
Ranoislamska geografija
U stručnoj literaturi ranoislamske geografije termin Iran rijeđe se pojavljuje s obzirom da su muslimanski geografi slijedili starogrčku tradiciju podjele svijeta na eklime tj. klime, a raspored se vršio prema geografskoj širini temeljem čega je Iran u geografskom smislu izgubio na jedinstvenosti u arapskim djelima. Ipak, takva preobrazba nije se odigrala brzo već postepeno o čemu svjedoče tragovi starovjekovnog iranskog koncepta organizacije svijeta u djelima određenih arapskih autora. Primjerice, Hamadani citirajući Madaenija (r. 752.) u svojim djelima spominje Erāk (arapski egzonim za Iran) kao jedinstveni entitet koji se proteže od Hita na Eufratu do Indije i Kine, a obuhvata Raj, Horasan, Dejlam, Gilan, Džebal i Isfahan. Osim toga, Masudi u svom djelu "Zlatna polja i rudnici dragog kamenja” (arap. Murudž adh-dhahab va ma'adin al-džavhar, oko 950.) spominje sedam klima u sličnom kontekstu drevnim iranskim kešvarima. Prva klima pripisana Jupiteru podudarala se s Iranom i uključivala je Babilon (Babel) u Mezopotamiji, Horasan, Fars, Suzijanu (Ahvaz), Mosul i Mediju, ali izuzimala je Dejlam koji je pripisan turkijskoj zemljiMasudi (956); pr. Barbier de Meynard i Pavet de Courteille (1861), I, str. 238.-244.. Tragovi ovog koncepta mogu se pronaći i u Bakrijevim djelima iz 11. vijekaBakri, Abu-Ubajd (1068); pr. Wüstenfeld, Ferdinand (1876), ali ni jedan od navedenih autora nije poznavao ništa više od ograničenih administrativnih i pokrajinskih podjela odnosno islamskih mamlakaMiquel, André (1967). Erāk (Iran) bio je ograničen na Mezopotamiju odnosno današnji Irak koji je bio sjedištem kalifata i razlikovalo ga se od Erāka al-Adžama ("stranog Irana”), naziva koji se odnosio na žarište Iranske visoravni često imenovanog i kao Džebāl ("planinska zemlja”) isključujući jug današnjeg Irana i HorasanVidi:• Le Strange, Guy (1905)• Schwarz, Paul (1896). Naziv Īrān u djelima arapskih geografa očuvan je isključivo u obliku Īrānšaher, službenom i počasnom imenu koje je npr. Mukadasi pripisivao NišapuruLe Strange, Guy (1905), str. 383.. Takav koncept pratili su i neki od perzijskih geografa pa se Iran kao toponim niti ne spominje npr. u "Granicama svijeta” (perz. Hodud al-Alam) iz 983. godineMiquel, André (1967), I, str. 398..
Novovjekovna geografija
Nakon raspada kalifata odnosno mongolskih invazija krajem srednjeg vijeka, Iran se kao geografski koncept ponovo javlja u pisanim dokumentima što svjedoči kako je svijest o identitetu iranskog stanovništva bila prisutna tokom ranoislamskog perioda. Jedno od takvih djela je Mustavfijev "Užitak srca” (arap. Nozhat al-Kolūb) iz 1340. godine u kojem se Iran pojavljuje kao jasan invidualizirani geografski pojam, bez obzira što je Iranskom visoravni i šire (Anatolija) vladala strana, mongolska dinastija IlhanidaMostavfi, Hamd-Alah (1915), str. 23.. Istovremeno, arapski geograf Dimaški koji je pisao sredinom 1320-ih i dalje je ignorirao Iran kao specifični entitet i dijelio ga je u tri dijelaDimaški, Šams-al-Din (1325); pr. Mehren, August Ferdinand Michael (von) (1874). Nakon Mustavfija, Iran se kao specifična država u zapadnjačkoj i orijentalnoj geografiji kontinuirano javlja od safavidskog perioda nadalje.