200px|thumb|desno|Logo Bečkog filharmonijskog orkestra. Bečki filharmonijski orkestar () osnovan 1842. godine, je orkestar koji se smatra jednim od najboljih na svijetu, a ima sjedište u Wiener Musikvereinu u Beču, Austrija. Njegovi članovi su izabrani iz orkestra Bečke državne opere. Odabir uključuje dugotrajan proces, pri čemu se zahtijeva da svaki muzičar pokaže izvođačke sposobnosti u najmanje tri godine na području opere i baleta. Nakon tog probnog roka, muzičar može zatražiti prijavu za radno mjesto u orkestru od odbora Bečke filharmonije.
Historija Porijeklo i nastanak orkestra thumb|200px|desno|Franz Lachner, osnivač orkestra Künstlerverein preteče Bečkog filharmonijskog orkestra. Do 1830-ih orkestralni nastup u Beču izvodili su ad hoc orkestri, koji su se sastojali od profesionalnih i (često) amaterskih muzičara okupljenih za posebne koncertne nastupe. Njemački kompozitor i dirigent Franz Lachner (slika desno) je 1833. godine osnovao preteču Bečke filharmonije pod nazivom Künstlerverein, a bio je to orkestar profesionalnih muzičara iz Bečke dvorske opere (Wiener Hofoper, sada Bečka državna opera). Sa ovim orkestrom održao je četiri koncerta, a na svakom koncertu su svirali po jednu simfoniju Ludwiga van Beethovena. Sama Bečka filharmonija nastala je devet godina kasnije, 1842. godine, čiju osnovu je sačinjavala grupa muzičara koja se redovno sastajala u gostionici "Zum Amor", uključujući pjesnika Nikolausa Lenaua, urednika novina Augusta Schmidta, kritičara Alfreda Beckera, violiniste Karlza Holza, grofa Laurecina i kompozitora Otta Nicolaia koji je bio i glavni dirigent stalnog orkestra u bečkom pozorištu. Mosco Carner napisao je u "Novom Grove riječniku muzike i muzičara" "The New Grove Dictionary of Music and Musicians" da je: Orkestar je bio potpuno neovisan, a sastojao se od članova orkestra Hofoper i sve je svoje odluke donosio demokratskim glasanjem svojih članova. Svakodnevno upravljanje orkestrom nadziralo je demokratski izabrano tijelo, tj. administrativni odbor. Otto Nicolai i orkestar su u narednih pet godina održali samo 11 koncerata, a kad je Nicolai 1847. napustio Beč, orkestar je gotovo prestao sa djelovanjem (New Grove bilježi poremećaj uzrokovan revolucijom iz 1848.). Između 1854. i 1857. Karl Eckert (prvi stalni dirigent Bečke državne opere (Wiener Hofoper) vodio je (pridruženu) Bečku filharmoniju na nekoliko koncerata. On je 1857. godine postavljen za direktora Hofopere, a time je postao prvi muzičar kojem je dodijeljeno ovo mjesto.Mosco Carner, "Vienna," section 5, iv (c), in The New Grove Dictionary of Music and Musicians, 1980, volume 19, str. 724 Godine 1860. dirigirao je četiri pretplatnička koncerta Bečke filharmonije. Od tada, piše violinista i predsjednik Bečke filharmonije Clemens Hellsberg:
Era dirigenata pod radnim ugovorom: 1860. - 1933. thumb|lijevo|Otto Dessoff, jedan od značajnih dirigenata Bečkog filharmonijskog orkestra iz druge polovine 19. vijeka. Godine 1860. orkestar je za stalnog dirigenta izabrao Otta Dessoffa. Prema Maxu Kalbecku, bečkom muzičkom kritičaru, uredniku novina i biografu, slava i muzička vještina Bečke filharmonije rezultat je Dessoffove "energije i osjećaja svrsishodnosti."Max Kalbeck, Johannes Brahms, vol. 2 Berlin, 1908, str. 21 URL=https://books.google.com/books?id=qOwPAAAAYAAJ&source=gbs_book_other_versions ; translation from Styra Avins and Josef Eisinger, Johannes Brahms: Life and Letters, Oxford University Press, 1997, str. 778, Clemens Hellsberg dalje daje detalje, pišući kako je za vrijeme dirigovanja Otta Dessoffa: "repertoar Bečke filharmonije bio dosljedno uvećavan, uvedena su važna organizacijska načela (muzička arhiva, poslovnik) i orkestar se preselio u svoj treći novi dom 1870., novoizgrađeni Goldener Saal u zgradi Wiener Musikvereina u Beču (u kojem još uvijek nastupa), što se pokazalo idealnim mjestom, a njegove akustičke osobine i do danas utječu na stil i zvuk orkestra." Nakon petnaestak godina, 1875., Dessoff je zbog intriga bio smijenjen na mjestu dirigenta u Beču",Styra Avins and Josef Eisinger, Johannes Brahms: Life and Letters, Oxford University Press, 1997, str. 497, i napustio je Beč da bi postao dirigent (Hofkapellmeister) Badische Staatskapelle u Karlsruheu, Njemačka.Joachim Draheim, Gerhard Albert Jahn (Editors.): Otto Dessoff (1835 - 1892). Ein Dirigent, Komponist und Weggefährte von Johannes Brahms; anlässlich der Otto-Dessoff-Ausstellung in Karlsruhe, Wien, Baden-Baden, Chemnitz, Dresden, Frankfurt am Main, Kassel, Leipzig und Zwickau. hrsg. von Joachim Draheim, Gerhard Albert Jahn und dem Verein der Freunde der Wiener Philharmoniker. - München: Musikverlag Katzbichler, 2001, 196 S., Tu je naredne godine ispunio zahtjev svog prijatelja Johannesa BrahmsaStyra Avins and Josef Eisinger, Johannes Brahms: Life and Letters, Oxford University Press, 1997, str. 778, za premijernu izvedbu svoje Simfonije br. 1.Styra Avins and Josef Eisinger, Johannes Brahms: Life and Letters, Oxford University Press, 1997, str. 498, Godine 1873. Brahms je dirigovao premijeru njegovog djela Varijacije na Haydnovu temu s Bečkom filharmonijom predvođenom Ottom Dressoffom.
Godine 1875. orkestar je odabrao Hansa Richtera umjesto Dessoffa na mjestu dirigenta pod radnim ugovorom. Ostao je do 1898., osim u sezoni 1882-83., kada je bio u sporu s orkestralnim odborom (za vrijeme ove pauze, Wilhelm Jahn iz Bečke državne opere služio je kao dirigent pod ugovorom). Richter je vodio Bečki filharmonijski orkestar u svjetskim premijerama Brahmsove Simfonije br. 2 (1877), Tragične uvertire (1880) i Simfonije br. 3 (1883), Koncert za violinu Petra Iljiča Čajkovskog (1881.), te 1892. Simfoniju br. 8. Antona Brucknera. Richter je 1881. godine imenovao Arnolda Roséa kao koncertnog majstora,Christopher Fifield, True Artist and True Friend: A Biography of Hans Richter, Oxford: Clarendon Press, 1993, str. 161 koji je trebao postati zet Gustava Mahlera i bio je koncertni majstor do Anschlussa 1938. Kako bi imao pravo na mirovinu, Richter je namjeravao ostati na svom položaju 25 godina (do 1900.), (a imao je mogućnost to i učiniti), s obzirom na to da ga je orkestar jednoglasno ponovno izabrao u maju 1898. Međutim, podnio je ostavku 22. septembra, navodeći zdravstvene probleme, iako njegov biograf Christopher Fifield tvrdi da su pravi razlozi bili što je želio ići na koncertnu turneju, te da mu je "bilo neugodno jer su se grupe u publici formirale u korist Gustava Mahlera" (koji je trijumfovao kao direktor Hofopere). Richter je preporučio Mahlera ili Ferdinanda Löwea u orkestru kao njegovu zamjenu.
24. septembra 1898. godine, orkestar je izabrao Gustava Mahlera.Jens Malte Fischer (translated by Stewart Spencer), Gustav Mahler, Yale University Press, 2011, str. 316, (30. maja 1899. pro-Mahlerove i pro-Richterove frakcije imale su "žestok sastanak upravnog odbora." Stvari su konačno riješene u augustu, kada je Richter napisao svojim pristalicama "pristojno odbijanje njihove ponude". Pod Mahlerovom dirigentskom palicom, Bečki filharmonijski orkestar prvi put je svirala u inostranstvu na Exposition Universelle (1900) (Svjetskoj izložbi) u Parizu 1900. godine. Iako je Mahler imao mnogobrojne pristalice u orkestru, suočio se s neodobravanjem kod ostalih članova orkestra (pro-Richterova frakcija plus antisemitska, prema Jens Malte Fischeru), kritikama zbog njegovih dodatnih obrada muzičkih djela Ludwiga van Beethovena i neslaganjima s orkestrom zbog novih pravila koje je on nametnuo. Naposljetku, "njegov radni odnos s Bečkom filharmonijom nastavio je podsticati nepodnošljivu atmosferu u orkestru i potpuno se raspao u novembru 1900." Podnio je ostavku 1. aprila 1901., navodeći brigu o zdravlju kao izgovor, (poput Richtera), ali nastavljajući aktivno dirigovati sa drugim orkestrima (ostao je direktor pridruženog Hofopera do 1907).Leon Botstein, "Gustav Mahler's Vienna," in Donald Mitchell and Andrew Nicholson (editors), The Mahler Companion, Oxford University Press, 1999, p. 37 Godine 1901. njegovo mjesto je nakratko zauzeo Joseph Hellmesberger mlađi, gdje je ostao samo do 1903. godine. thumb|300px|desno|Bečki filharmonijski orkestar tokom probe sa Felixom Weingartnerom kao dirigentom. Graviranje je uradio austrijski fotograf i graver Ferdinand Schmutzer 1926. Godine 1908., nakon nekog vremena bez službenog dirigenta pod ugovorom, orkestar je na to mjesto izabrao Felixa Weingartnera, koji je trebao ostati u orkestru do 1927. godine i zajedno s njima je održao najmanje 432 koncerta, uključujući i prvu turneju Bečkog filharmonijskog orkestra u Južnoj Americi 1922. godine.Raymond Holden, The Virtuoso Conductors: the Central European Tradition from Wagner to Karajan, Yale University Press, 2005, p. 108 Weingartnerov interpretativni stav bio je suprotan Mahlerovoj, koji je primjenjivao izrazite promjene tempa kod Beethovena. Međutim, poput Mahlera smatrao se ponajprije kompozitorom i između 1910. i 1923. dirigovao je orkestrom u barem jednoj vlastitoj kompoziciji po koncertnoj sezoni. Bio je cijenjen po svojim obradama muzike Ludwiga van Beethovena, gdje je dirigovao najmanje dvije njegove simfonije po sezoni, te kompletne cikluse simfonija istog kompozitora 1916-17 i 1926-27. Weingartner je predvodio prvi koncert orkestra u cjelosti posvećen muzici Johanna Straussa mlađeg (za stogodišnjicu od kompozitorovog rođenja), 25. oktobra 1925..
1927. kada je Weingartner podnio ostavku, orkestar je izabrao Wilhelma Furtwänglera, koji je podnio ostavku na kraju sezone 1929-30 zbog povećanih profesionalnih zahtjeva u Berlinu.
1930. orkestar je na mjesto dirigenta izabrao Clemensa Kraussa. Na festivalu u Salzburgu u ljeto 1929–33. predvodio je orkestar na godišnjem koncertu Straussovog valcera, prethodnika novogodišnjih koncerata Bečke filharmonije koje je kasnije trebao uspostaviti. Krauss je napustio orkestar 1933. godine da postane direktor Berlinske državne opere, nakon što je Erich Kleiber dao ostavku na to mjesto kako bi izrazio svoje protivljenje nacističkoj vlasti.
Period djelovanja između 1933-45
Od 1933. orkestar nije imao niti jednog dirigenta pod radnim ugovorom, ali prema zapisu u "Novom Grove riječniku muzike i muzičara" (vol. 19, str. 723), "između 1933. i 1938., Bruno Walter i Wilhelm Furtwängler su naizmjenično dirigovali na koncertima Bečkog filharmonijskog orkestra i za vrijeme vladavine nacista. Furtwängler je bio stalni dirigent". Nasuprot tome, u poglsvlju historija ne web stranici Bečke filharmonije kaže: "Furtwängler je u stvari bio glavni dirigent orkestra od 1933. do 1945., pa opet od 1947. do 1954." U prilog tvrdnji Novog Grove riječnika o Walterovoj ulozi, moglo bi se napomenuti da je on Beč učinio svojim domom od 1933. do 1938. (nakon što je iz Njemačke bio potjeran od strane Trećeg Reicha), bio umjetnički direktor Bečke državne opere od 1936. do 1938. i često vodio Bečku filharmoniju, stvarajući niz glavnih tonskih snimaka s orkestrom (uključujući 1. čin i dijelove 2. čina iz opere "Die Walküre" Richarda Wagnera, prve snimke simfonijske kantate "Pjesma o Zemlji" (njemački: "Das Lied von der Erde") i njegove "Simfonije br. 9", te brojne simfonijske snimke)James Altena, Steven Reveyoso, and Erik Ryding. Recorded Performances of Bruno Walter (1876–1962) . i predvođenje orkestra na turneju u Englesku i Francusku 1935.Erik Ryding and Rebecca Pechefsky, Bruno Walter: A World Elsewhere, Yale University Press, 2001, pp. 248–260, U prilogu na web stranici Bečkog filharmonijskog orkestra, Otto Strasser (koji je svirao u orkestru od 1922. do 1967., te bio predsjedavajući u orkestru i koji je obezbijedio Furtwänglerove ratne usluge) jednom prilikom je izjavio: Raymond Holden, The Virtuoso Conductors: The Central European Tradition from Wagner to Karajan, Yale University Press, 2005, str. 216