Evropska emigracije se mogu defnisati kao nadolazeći talas emigracije s evropskog kontinenta na druge kontinente. Porijeklo različitih evropskih dijaspora The use of the term "diaspora" in reference to people of European national or ethnic origins is contested and debated- može se pratiti od ljudi koji su napustili evropske nacionalne države ili etničke zajednice bez države na evropskom kontinentu."To Make America": European Emigration in the Early Modern Period edited by Ida Altman, James P. P. Horn (Page: 3 onwards)
Od 1815. do 1932. 60 milioni ljudi je napustilo Evropu (dok se i mnogo njih vratilo kući), prvenstveno su otišli u "područja naseljena Evropljanima" u Americi, posebno u Sjedinjene Američke Države, Kanadu, Brazil, Čile, Argentinu i Urugvaj, a zatim i Južnu Afriku, Australiju, Novi Zeland i Sibir. Ove populacije su se također brzo umnožile u novim mjestima stanovanja, mnogo više nego je to slučaj sa populacijom iz Afrike i Azije. Kao rezultat toga, uoči Prvog svjetskog rata, 38% ukupnog svjetskog stanovništva bilo je evropskog porijekla. Najviše evropskih imigranata dolazi iz Njemačke, Irske, Ujedinjenog Kraljevstva, Italije, Španije, Portugala, Nizozemske, Francuske i Rusije .
Danas se evropska emigracija može odnositi i na emigraciju iz jedne evropske zemlje u drugu, posebno u kontekstu unutrašnje mobilnosti unutar Evropske unije (intra-EU mobility) ili mobilnosti unutar Evroazijske unije .
Od 1500. do sredine 20. vijeka, 60-65 miliona ljudi napustilo je Evropu, od čega je manje od 5% otišlo u tropska područja (Karibi, Azija i Afrika).Pour une approche démographique de l'expansion coloniale de l'Europe Bouda Etemad Dans Annales de démographie historique 2007/1 (n° 113), pages 13 à 32
Historija
Od 8. do početka 5. vijeka prije nove ere: Grci U arhaično doba antičke Grčke, putem trgovine i kolonizacije grčkih plemena sa Balkana i Male Azije propagirala se grčka kultura, religija i jezik u pojasu oko područja Sredozemnog i Crnog mora. Grčki gradovi-države (city-states) osnovani su u južnoj Evropi, sjevernoj Libiji i na obali Crnog mora, a Grci su osnovali i preko 400 kolonija u tim područjima. Osvajanje Ahemenidskog carstva od strane Aleksandra Velikog označilo je početak helenističkog razdoblja, koje je praćeno novim valom grčke kolonizacije u Aziji i Africi, dok su vladajuće grčke vladajuće uspostavile svoje prisustvo u Egiptu, jugozapadnoj Aziji i sjeverozapadnoj Indiji. Mnogi Grci su migrirali u nove helenističke gradove osnovane nakon Aleksandra Velike, poput Uzbekistana "Menander became the ruler of a kingdom extending along the coast of western India, including the whole of Saurashtra and the harbour Barukaccha. i Kuvajta koji su bili raspršeni s geografske tačke gledišta.
1450-1800
Kolonijalni doseljenici Evropski kontinent bio je centralni dio složenog sistema migracija, a koji je obuhvatao dijelove sjeverne Afrike, Bliskog Istoka i Male Azije mnogo prije modernog doba. Ipak, porast stanovništva je tek u kasnom srednjem vijeku omogućio značajnija kretanja stanovništva, unutar i izvan kontinenta. Otkriće Amerike 1492. bio je podsticaj za dobrovoljne migracija iz Evrope. Oko 200 000 Španaca naselilo se u španskim kolonijama na američkom kontinentu do 1600. godine, što je relativno mali broj doseljenika u odnosu na tri do četiri miliona domorodačkih Amerikanaca koji su živjeli na španskom teritoriju u Americi.
Otprilike milion i po Evropljana naselilo se u Novom svijetu između 1500. i 1800. (vidi tabelu). Tabela isključuje evropske imigrante u Španskom carstvu od 1650. do 1800. i u Brazil od 1700. do 1800. Iako je konačni broj evropskih emigranata tokom ranog modernog razdoblja bio vrlo mali u poređenju sa kasnijim migracijskim valovima u 19. i 20. vijeku, obim migracija tokom ranog modernog doba je ipak bio značajan.
Tokom 16. vijeka, Španija i Portugal su stalno slali vladine i crkvene zvaničnike, pripadnika manjeg plemstva, ljude iz radničke klase i njihovih porodica, a u prosjeku oko tri hiljade ljudi godišnje iz njihove populacije koja je tada brojila oko osam miliona stanovnika. Ukupno oko 437.000 stanovnika je napustilo Španiju u periodu od 1500. do 1650. godine, a pritom su se naselili u područja Južne Amerike i Kariba. Procjenjuje se da je preko 1,86 miliona Španaca emigriralo u Latinsku Ameriku u periodu između 1492. i 1824. godine, od toga milion u 18. vijeku, s tim da su se milioni nastavili doseljavati nakon nezavisnosti.
Između 1500. i 1700. 100.000 Portugalaca je prešlo Atlantik kako bi se naselili u Brazilu. Međutim, s otkrićem brojnih visokoproduktivnih rudnika zlata u regiji Minas Gerais, emigracija Portugalaca u Brazil se povećala za pet puta. Od 1500. godine, kada su Portugalci stigli do Brazila, do njegove nezavisnosti 1822. godine, u Brazilu se naselilo između 500.000 i 700.000 Portugalaca. Od 1700. do 1760. preko pola miliona portugalskih imigranata pristiglo je u Brazil. U 18. vijeku, zahvaljujući zlatnoj groznici, glavni grad provincije Minas Gerais, grad Villa Rica (danas Ouro Preto) jedno vrijeme je važio za jedan od najmnogoljudnijih gradova Novog svijeta. Ovaj masovni priliv portugalskih imigranata i njihov uticaj za rezultat je imao stvaranje grada koji postoji i danas, što je jedan od najboljih primjera evropske arhitekture 18. stoljeća u Americi. Međutim, razvoj rudarske ekonomije u 18. stoljeću povećao je nadnice i mogućnosti zapošljavanja u portugalskoj koloniji, dok se emigracija povećala - samo u 18. stoljeću oko 600 000 Portugalaca naselilo se u Brazilu, što je masovno iseljavanje s obzirom da je Portugal u to vrijeme imao samo dva miliona stanovnika.
Između polovine i dvije trećine evropskih imigranata u Trinaest kolonija između 1630-ih i Američke revolucije došli su kao "uvezana" posluga (praksa je bila da u zamjenu za prijevoz rade nekoliko godina bez naknade).Galenson 1984: 1 Praksa je bila dovoljno česta da je Habeas Corpus Act 1679 djelimično spriječio zatvaranje u inozemstvu, također je propisao odredbe za one koji imaju postojeće ugovore o prijevozu i one koji "mole da ih prevezu" umjesto da ostanu u zatvoru po presudi.Charles II, 1679: An Act for the better secureing the Liberty of the Subject and for Prevention of Imprisonments beyond the Seas., Statutes of the Realm: Volume 5, 1628–80, pp 935–938. U svakom slučaju, dok je polovina evropskih imigranata u Trinaest kolonija bila posluga, u bilo kojem trenutku bilo je više radnika koji nikada nisu bili uvezeni ili čiji je period boravka istekao. Besplatni rad bio je češća praksa za Evropljane u kolonijama. Uvezena radna snaga bila je brojčano najvažnija uglavnom u regiji od sjevera Virginije do New Jerseyja . Druge kolonije su imale dosta manje takve radne snage. Ukupan broj evropskih doseljenika u svih 13 kolonija prije 1775. bio je oko 500.000-550.000; od tih 55.000 bili su zatvorenici koji nisu pristigli svojom dobrom voljom. Od 450.000 Evropljana koji su dobrovoljno došli, procjenjuje da je 48% bilo po principu uvezene radne snage. Oko 75% je bilo mlađe od 25 godina. Muškarci su tada zakonski bili punoljetni poslije navršene 24 godine, a stariji od 24 godine su najčešće sklapali ugovore u trajanju od oko tri godine. Kada je riječ o djeci koja su pristigla, mnogi sluge su zapravo bili nećaci, nećakinje, rođaci i djeca prijatelja emigranata Engleza, koji su im put plaćali za uzvrat za njihov rad u Americi." Gary Nash, The Urban Crucible: The Northern Seaports and the Origins of the American Revolution (1979) p 15 Podaci o imigraciji Španskog carstva između 1650-1800. i Brazila u period od 1700-1800. nisu navedeni u tabeli. Broj evropskih emigranata 1500-1783 Zemlja porijekla Broj Period Španija 437.000 1500-1650 Portugal 100.000 1500-1700 Velika Britanija 400.000 1607-1700 Velika Britanija (Ukupno) 322.000 1700-1780 Škotska, Irska 190.000-250.000 Francuska 51.000 1608-1760 Njemačka (Ukupno) 100.000 1683-1783 Švicarska, Elzas-Lorena Ukupno 1,410,000 1500-1783Izvor: U Sjevernoj Americi najdominantniji u pogledu imigracije su bili Britanci, Irci, Francuzi i drugi sjeverni Evropljani.Boris Fautos – Fazer a América: a imigração em massa para a América Latina." Iseljavanje u Novu Francusku postavilo je temelje moderne Kanade, uz važnu ranu imigraciju kolonista iz sjeverne Francuske.
Emigracija nakon nezavisnosti Masovna emigracija Evropljana u Ameriku, Južnu Afriku, Australiju i Novi Zeland se dogodila u 19. i 20. vijeku. To je bio efekt dramatične demografske tranzicije koja je prevladavala u Evropi tokom 19. vijeka, ali i posljedica ratova koji su uslijedili i političkih promjena na kontinentu. Od kraja napoleonskih ratova do 1920. oko 60 milion Evropljana se iselilo. Od toga 71% njih je otišlo u Sjevernu Ameriku, 21% u Latinsku Ameriku (uglavnom Argentinu i Brazil) i 7% u Australiju. Oko 11 milion te populacije je pristiglo u Latinsku Ameriku, od kojih je 38% bilo Italijana, 28% Španaca i 11% Portugalci. mini|Pjevačica Carmen Miranda, nadimka "Brazilska bomba", rođena je u Portugalu, a u Brazil je emigrirala 1910. godine, kada je imala 10 mjeseci. Između 1821. i 1890. godine, 9.55 miliona Europljana se naselilo u Sjedinjenim Američkim Državama, uglavnom Nijemaca, Iraca, Engleza, Skandinavaca, Italijana, Škota i Poljaka. Od 1890. do 1914. stiglo je 18 miliona, uključujući 2,5 miliona iz Kanade. Uprkos velikom broju imigranata koji su pristizali, ljudi rođeni izvan Sjedinjenih Američkih Država činili su relativno mali broj američkog stanovništva: 1910. stranci su činili 14,7 posto stanovništva zemlje ili 13,5 miliona ljudi. Ogroman broj imigranata u Argentinu, koja je imala mnogo manju populaciju, imao je mnogo veći uticaj na etnički sastav države. Do 1914. 30% stanovništva Argentine bilo je stranog porijekla, a 12% stanovništva rođeno je u Italiji, najvećoj imigrantskoj grupi. Sljedeća je bila Kanada: do 1881. 14% stanovništva Kanade bilo je stranog porijekla, a udio se 1921. povećao na 22%.
U Brazilu je udio imigranata u ukupnom broju stanovnika bio mnogo manji, a doseljenici su uglavnom bili koncentrisani u središnjem i južnom dijelu zemlje. Udio stranaca u Brazilu dosegao je vrhunac 1920. godine, na samo 7 posto ili 2 miliona ljudi, uglavnom Italijana, Portugalaca, Nijemaca i Španjolaca. Međutim, priliv od 4 miliona evropskih imigranata između 1880. i 1920. značajno je promijenio rasni sastav zemlje. Od 1901. do 1920. imigracija je bila odgovorna za samo 7 posto rasta brazilskog stanovništva, ali u godinama velike imigracije, od 1891. do 1900. godine, taj je udio iznosio i 30 posto (veći od argentinskih 26 posto 1880-ih).
Države u Americi koje su primile veliki val evropskih imigranata od 1820-ih do ranih 1930-ih bile su: Sjedinjene Američke Države (32,5 miliona), Argentina (6,5 miliona), Kanada (5 miliona), Brazil (4.3 miliona), Kuba (1.3 miliona), Čile (728.000), Urugvaj (713.000). Ostale zemlje koje su primile skromniji protok imigracije (što čini manje od 10 posto ukupne evropske emigracije u Latinskoj Americi) bile su: Meksiko (270.000), Kolumbija (126.000), Portoriko (62.000), Peru (30.000) i Paragvaj ( 21.000).
Dolasci u 19. i 20. vijek Evropski emigranti 1800–1960 Odredište Procenat Sjedinjene Amerikće Države 70,0% Južna Amerika 12,0% Ruski Sibir 9,0% Kanada, Australija, Novi Zeland, Južna Afrika 9,0% Ukupno 100,0%Izvor: Odredište Godine Dolasci Referenca Sjedinjene Američke Države 1821–1932 32,244,000 Argentina 1856–1932 6,405,000 Kanada 1831–1932 5,206,000 Brazil 1818–1932 4.431.000 Australija 1821–1932 2,913,000 Kuba 1901–1931 857.000 Južna Afrika 1881–1932 852.000 Čile 1882–1932 726.000 Urugvaj 1836–1932 713.000 Novi Zeland 1821–1932 594.000 Meksiko 1911–1931 226.000
Zaostavština mini|Mapa prikazuje područja s ljudima koji tvrde da imaju puno evropsko porijeklo.