Smith–Magenisin sindrom (SMS), znan i kao sindrom mikrodelecije 17p11.2, sindrom 17p–, jest mikrodelecijski sindrom kod ljudi koji karakterizira abnormalnost u kratkom (p) kraku hromosoma 17. Ima obilježavajuće karakteristike, kao što su intelektualna invalidnost, abnormalnosti lica, poteškoće sa spavanjem i brojne probleme u ponašanju poput samopovređivanja. Smith–Magenisin sindrom pogađa procijenjenih između 1/15,000 do 1/25.000 osoba.

Znakovi i simptomi Crte lica djece s ovim sindromom uključuju široko i četvrtasto lice, duboko postavljene oči, velike obraze i istaknutu vilicu, kao i ravni nosni most (kod malog djeteta; kako dijete raste, postaje sve nestabilnije u obliku skokova). Oči su duboko postavljene, blizu jedno drugom i nagnute prema gore. Obrve su teške, s bočnim produžetkom. Usta su najuočljivija karakteristika; gornje i donje usne su pune, a usta široka. Usta se savijaju prema dolje, a gornja usna prema van zbog mesnatog filtruma. Ove crte lica postaju primjetnije kako osobe stare, jer donja vilica rastom nadmašuje rast gornje, što dovodi do prominentne srednje površine hipoplazija. Postoji i blaga brahikefalija.

Za Smith–Magenisin sindrom karakteristični su poremećeni obrasci spavanja, što obično počinje rano u životu. Pogođene osobe mogu biti vrlo pospane tokom dana, ali imaju problema da zaspu i s buđenjem nekoliko puta svake noći zbog obrnutog cirkadijskog ritma melatonina.

Ljudi s ovim sindromom su zanimljive ličnosti, ali svi imaju i mnogo problema u ponašanju. Ovi problemi uključuju čest bijes, razdražljivost i ispade, agresiju, ljutnju, vrpoljenje, kompulzivno ponašanje, anksioznost, impulzivnost i poteškoće u obraćanju pažnje. Samoozljeđivanje, uključujući grizenje, udaranje, udaranje glavom i vrlo je često bodenje kože. Smatra se da su komplikacije u ponašanju kod Smith–Magenisinog sindroma pogoršane problemima sa spavanjem. Ponavljajuće samogrljenje osobina je ponašanja koja je možda jedinstvena za Smith – Magenisov sindrom. Osobe s ovim stanjem također mogu prisilno lizati prste i okretati stranice knjiga i časopisa (ponašanje poznato kao "lizati i listati"), kao i posjedovati impresivnu sposobnost prisjećanja širokog spektra malih detalja o ljudima ili specifičnosti trivijalnih predmeta.

Ostali simptomi mogu uključivati nizak rast, abnormalnu zakrivljenost kičme (skolioza), smanjenu osjetljivost na bol i temperaturu i promukao glas. Neki ljudi s ovim poremećajem imaju abnormalnosti uha koje dovode do gubitka sluha. Pogođene osobe mogu imati abnormalnosti oka koje uzrokuju kratkovidnost (miopija), strabizam i druge probleme s vidom. Kod osoba sa Smith–Magenisinim sindromom zabilježena su i oštećenja srca i bubrega iako su rjeđa.

Genetika Smith–Magenisin sindrom hromosomsko je stanje povezano s ponavljanjem male kopije određenih segmenata hromosoma 17. Većina ljudi sa SMS-om ima deleciju genetičkog materijala iz određene regije hromosoma 17 (17p11.2). Iako ovo područje sadrži više gena, nedavno su istraživači otkrili da je gubitak jednog određenog gena izazvan retinoičnom kiselinom 1 ili genom RAI1 , koji je odgovoran za većinu karakterističnih obilježja ovog stanja. Također, ostali geni u hromosomu 17 doprinose varijabilnosti i težini kliničkih karakteristika. Gubitak drugih gena u deletiranom području može pomoći objašnjenju zašto se osobine Smith-Magenisinog sindroma razlikuju među pogođenim osobama. Nizak postotak ljudi s ovim sindromom ima mutaciju gena RAI1 , umjesto hromosomske delecije. Ove delecije i mutacije dovode do proizvodnje abnormalne ili nefunkcionalne verzije proteina RAI1. RAI1 je faktor transkripcije koji regulira ekspresiju više gena, uključujući nekoliko koji su uključeni u kontrolu cirkadijskog ritma, kao što je CLOCK. Grupe koje predvode James Lupski (Baylor College of Medicine) i Sarah Elsea (Virginia Commonwealth University) u procesu su proučavanja tačne funkcije ovog gena u odnosu na Smith–Magenisin sindrom.Lupski, James Richard. Exploring the Reversibilty of the Smith-Magenis Syndrome PhenotypeBuilding bridges of hope: taking stock of the Smith-Magenis Syndrome

SMS se obično ne nasljeđuje. Ovo stanje obično je posljedica genetičke promjene koja se događa tokom stvaranja reproduktivnih ćelija (jajašca ili spermatozoida) ili u ranom razvoju fetusa. Ljudi sa Smith–Magenisinim sindromom najčešće nemaju porodičnu historiju stanja.

Dijagnoza SMS se obično potvrđuje analizom krvi koja se naziva hromosomska (citogenetička analiza i koristi se tehnika koja se naziva fluorescentna hibridizacija in situ. Karakteristična mikrodelecija ponekad je zanemarivano u standardnom FISH testu, što je dovelo do broja ljudi sa simptomima SMS-a s negativnim rezultatima.

Nedavni razvoj testa delecije pomoću FISH-a za 17p11.2 omogućio je preciznije otkrivanje. Međutim, potrebno je daljnje ispitivanje varijacija Smith–Magenisinog sindroma koje su uzrokovane mutacijom gena RAI1, za razliku od delecije.

Djeci sa SMS-om često se postavljaju psihijatrijske dijagnoze, kao što su autizam, poremećaj pažnje / hiperaktivnost (ADHD), opsesivno-kompulzivni poremećaj (OCD), poremećaj pažnje (ADD ) i / ili poremećaji raspoloženja.

Liječenje Liječenje se zasniva na upravljanju simptomima. Djeci sa SMS-om često treba nekoliko oblika podrške, uključujući fizioterapiju, terapiju ponašanja, radnu i logopedsku terapiju. Podrška je često potrebna tokom cijelog života pogođene osobe.

Lijekovi se često koriste za rješavanje nekih simptoma. Dodaci melatonina i trazodona obično se koriste za regulaciju poremećaja spavanja. U kombinaciji s egzogenim melatoninom, blokada njegove endogene proizvodnje tokom dana putem adrenergijskog antagonista acebutolola može povećati koncentraciju, poboljšati vrijeme spavanja i sna i pomoći u poboljšanju ponašanja. Ostali lijekovi (poput risperdal) ponekad se koriste za regulaciju nasilnog ponašanja.

Eponim Sindrom je nazvan po dvjema naučnicama koje su to stanje opisale 1986, Ann C. M. Smith, genetička savjetnica u Nacionalnom institutu za zdravlje, i R. Ellen Magenis, pedijatrica, medicinska genetičarka i citogenetičarka s Oregonskog univerziteta zdravstvenih nauka.

Također pogledajte Serin-hidroksimetiltransferaza Charcot–Marie–Toothova bolest Potocki–Lupskijev sindrom Prader–Willijev sindrom

Reference

Vanjski linkovi The U.S. National Library of Medicine''

Kategorija:Autosomne monosomije i delecije Kategorija:Nasljedne bolesti i poremećaji Kategorija:Hromosomske abnormalnosti Kategorija:Rijetki genetički sindromi Kategorija:Genetički sindromi Kategorija:Geni na hromosomu 17