Ivan Volarič Feo (Sužid, 4. septembar 1948 – Ljubljana, 9. august 2010) bio je slovenski pjesnik i kulturni radnik.
Biografija Rođen je 4. septembra 1948. u Sužidu u seljačkoj porodici kao najmlađe dijete. Osnovnu školu pohađao je u Kobaridu, a po završetku osnovne škole otišao je u Gimnaziju u Novoj Gorici, gdje je započeo svoju književnu karijeru. Zajedno sa Pavlom Zgagom kreirao je školsko glasilo pod nazivom “Poglej popotnik skozi današnji vek - kaj človek dela sam s sabo”. (Pogledaj putnika kroz današnji vijek – šta čovjek radi sa sobom).
Nakon srednje škole upisao je studij arheologije na Filozofskom fakultetu u Ljubljani, a potom i studij komparativne književnosti. Napustio je oba studija.
Ostao je živjeti u Ljubljani i nastavio pisati poeziju, te se pridružio Hanžeku i Blažu Ogorevcu, također pjesnicima. Bio je aktivan u avangardnim umjetničkim grupama OHO i WestEast. Prvi javni nastup imao je 1971, kada je nastupio na književnoj večeri u studentskoj menzi.
Od 1971. do 1974. bio je urednik i pisac studentskog glasila Tribuna i časopisa Problemi. Bio je urednik kulture u časopisu Mladina i stalni saradnik Radija Študent. Za to vrijeme živio je u hipi komuni G7 u Tacenu kod Ljubljane.
Sarađivao je i sa rok grupom Buldožer, za koju je pisao tekstove, a kokreirao je i omot njihove prve ploče 1975.
Tokom služenja vojnog roka u Čačku od 1975. do 1976, bio je jedan od urednika Disovog Glasnika, te je pisao za razne publikacije, uključujući novosadski časopis Polja i splitski časopis Vidici. Kada se vratio kući, radio je razne poslove.
Sa Markom Breceljem počeo je da radi 1977, nakon što je prestao da radi s Buldožerima. Osnovali su duo Zlati zubi (Zlatni zubi) i s njim su nastupali širom Jugoslaviji.
Ivan Volarič pripadao je grupi neoavangardnih pjesnika. Godine 1974. objavio je pjesnički prvijenac Desperado Tonic Water, a kasnije još šest zbirki poezije ( Oj božime tele dolince, Četverovprega za njene sanje, Despotov Volarič, Met kopja, Kratkice, Žalostna sova ).
Objavljivao je poeziju u časopisima i antologijama, a organizovao je i niz izložbi. Volarićeve pjesme izražavaju oštar i duhovit karakter i istančan osjećaj za jezik. Učestvovao je i u šesnaest filmskih projekata, među kojima je i "Hleb i mleko" Jana Cvitkoviča . Franci Slak je o njemu snimio dokumentarac "Najlepša jutra so zjutraj". (Najljepša jutra su ujutro).
Bibliografija Poezija Desperado Tonic Water (1975) Oj božime tele dolince (1986) Četverovprega za njene sanje (1990) Despotov - Volarič (1992) Met kopja (1999) Kratkice (2000) Never Green Enough (2005) Žalostna sova (2006) T’guwrs od t’grš: Déjamais Vu (2008)
Kratka proza Antofagasti (1998)
Izvori P. Kolšek: Samo jedna je ljubav, Delo, (2010), str. 15 P. Pavletič: Umjetnički rad Ivana Volariča - Fea, diplomski rad, Tolmin 2003. P. Pavletič: Jugoslavija je samo jedna. . ., T'guwrš od t'grš, Ljubljana 2008 Primorski slovenski biografski leksikon, Snopič 17, Gorica 1991 D. Teodorović: Krave su noću najlepše, Epicentar br. 9 (2008), str. 24-26
Reference
Kategorija:Slovenski pjesnici Kategorija:Umrli 2010. Kategorija:Rođeni 1948.