Brankovići su bili srednjovjekovna bosanska vlastela sa prostora gornjeg Podrinja u službi bosanskih velikaša Pavlovića. Nakon pada Bosne pod osmansku vlast 1463. godine primili su islam i postali begovi čemu svjedoči nadgrobni spomenik Mahmuta Brankovića iz druge polovine 15. vijeka. U povelji vojvode Petra i kneza Nikole, sinova bosanskog velikaša Radoslava Pavlovića i braće vojvode Ivaniša Pavlovića, Dubrovčanima iz 1454. godine navedeni su kneževi Vuk i Radivoj Branković. U povelji je navedena Crkva bosanska i njeni pripadnici gost i starac. U pismu posljednjeg bosanskog kralja od 3. juna 1459. naveden je Mrkomir/Markomir Branković (lat. Marcomir Brancovich) vojvoda podrinjski. U pjesmi "Boj pod Banja Lukom 1737." spominje se beg Branković od sela Kovanja.
Literatura
Kategorija:Brankovići