Dinamička memorija s nasumičnim pristupom (engl. dynamic random-access memory; DRAM) vrsta je poluvodičke računarske memorije s nasumičnim pristupom u kojoj se svaki bit podataka pohranjuje u memorijskoj ćeliji koja se uobičajeno sastoji od jednog tranzistora i jednog kondenzatora. Električni naboj pohranjen u kondenzatoru predstavlja binarnu vrijednost, ali se s vremenom gubi, pa se sadržaj memorije mora periodično obnavljati postupkom osvježavanja. Zbog toga je DRAM nestalna memorija, odnosno gubi podatke nakon prekida napajanja.
Zbog male površine memorijske ćelije i velike gustine pohrane DRAM je dugo bio osnovni oblik glavne memorije u računarima i drugim digitalnim uređajima, iako je sporiji od statičke memorije (SRAM), koja ne zahtijeva osvježavanje.
Princip rada Tipična DRAM ćelija radi tako što tranzistor omogućava pristup kondenzatoru, dok kondenzator zadržava električni naboj koji predstavlja jednu od dviju binarnih vrijednosti. Pošto naboj postepeno curi, memorijski sistem mora u pravilnim razmacima ponovo očitati i upisati sadržaj redova memorije kako bi sačuvao podatke. Upravo ta potreba za periodičnim osvježavanjem osnovna je osobina po kojoj se DRAM razlikuje od drugih vrsta RAM-a.
Historija Savremenu DRAM arhitekturu razvio je Robert H. Dennard u IBM-ovom istraživačkom centru Thomas J. Watson 1966. godine. Njegovo rješenje, zasnovano na ćeliji s jednim tranzistorom i jednim kondenzatorom, omogućilo je znatno veću gustinu memorije od tadašnjih rješenja i postalo osnova za kasniji razvoj DRAM čipova.
Dennardov patent za field-effect transistor memory prijavljen je 1967, a odobren 4. juna 1968. godine. Taj izum smatra se jednim od ključnih koraka u prelasku s ranijih memorijskih tehnologija na gustu i relativno jeftinu integriranu memoriju velikog kapaciteta.
Prednosti i nedostaci Glavna prednost DRAM-a jest visoka gustina pohrane, odnosno mogućnost da se na maloj površini smjesti velik broj memorijskih ćelija. Zbog toga je DRAM po cijeni po bitu povoljniji od SRAM-a i prikladan je za izgradnju velikih količina radne memorije.
Njegovi glavni nedostaci jesu potreba za stalnim osvježavanjem i veća latencija u odnosu na SRAM. Osvježavanje zauzima dio vremena memorijskog podsistema i utiče na potrošnju energije i ukupne performanse.
Varijante Tokom razvoja nastale su brojne varijante DRAM-a. Među najvažnijima su SDRAM (sinhrona dinamička memorija s nasumičnim pristupom), koja usklađuje rad memorije s taktom sistema, i DDR SDRAM, koja prenosi podatke na oba brida taktnog signala i tako povećava propusnost.
Posebne izvedbe DRAM-a koriste se i u grafičkim karticama, mobilnim uređajima i drugim sistemima sa specifičnim zahtjevima za propusnošću, potrošnjom energije ili fizičkom ugradnjom.
Upotreba DRAM se prvenstveno koristi kao glavna radna memorija u personalnim računarima, serverima, radnim stanicama, pametnim telefonima i mnogim drugim digitalnim uređajima. Zbog odnosa cijene, kapaciteta i performansi postao je standardna memorijska tehnologija za privremeno pohranjivanje podataka kojima procesor brzo pristupa tokom rada sistema.
Također pogledajte Nasumični pristup memoriji SRAM SDRAM DDR SDRAM Poluvodička memorija
Reference
Kategorija:Računarska memorija Kategorija:Poluvodička memorija