Cerebralna paraliza ( CP ) je grupa trajnih poremećaja kretanja koji se javljaju u ranom djetinjstvu. Znakovi i simptomi variraju među ljudima i tokom vremena. Često simptomi uključuju lošu koordinaciju, ukočene mišiće, slabe mišiće i tremor. Mogu postojati problemi sa osjetom, vidom, sluhom, gutanjem i govorom. Često se bebe s cerebralnom paralizom ne prevrću, ne sjede, ne pužu ili ne hodaju tako rano kao druga djeca njihovog uzrasta. Drugi simptomi uključuju napadaje i probleme s razmišljanjem ili rasuđivanjem, koji se javljaju kod otprilike jedne trećine osoba s CP. Iako simptomi mogu postati uočljiviji tokom prvih nekoliko godina života, osnovni problemi se ne pogoršavaju tokom vremena.
Cerebralna paraliza je uzrokovana abnormalnim razvojem ili oštećenjem dijelova mozga koji kontroliraju kretanje, ravnotežu i držanje. Najčešće se problemi javljaju tokom trudnoće; međutim, mogu se javiti i tokom porođaja ili ubrzo nakon porođaja. Često je uzrok nepoznat. Faktori rizika uključuju prijevremeni porođaj, blizance, određene infekcije tokom trudnoće poput toksoplazmoze ili rubeole, izloženost metil-živi tokom trudnoće, težak porođaj i traumu glave tokom prvih nekoliko godina života, između ostalog. Vjeruje se da je oko 2% slučajeva uzrokovano naslijeđenim genetskim uzrokom. Brojni podtipovi su klasifikovani na osnovu specifičnih prisutnih problema. Na primjer, oni sa ukočenim mišićima imaju spastičnu cerebralnu paralizu, oni sa lošom koordinacijom imaju ataksičnu cerebralnu paralizu, a oni sa trzavim pokretima imaju atetoidnu cerebralnu paralizu. Dijagnoza se zasniva na razvoju djeteta tokom vremena. Analize krvi i medicinsko snimanje mogu se koristiti za isključivanje drugih mogućih uzroka.
CP se djelimično može spriječiti imunizacijom majke i naporima da se spriječe povrede glave kod djece, na primjer kroz poboljšanu sigurnost. Ne postoji poznati lijek za CP; međutim, potporni tretmani, lijekovi i operacija mogu pomoći mnogim osobama. To može uključivati fizikalnu terapiju, radnu terapiju i logopedsku terapiju. Lijekovi poput diazepama, baklofena i botulinum toksina mogu pomoći u opuštanju ukočenih mišića. Operacija može uključivati produženje mišića i rezanje previše aktivnih živaca. Često su od pomoći vanjske proteze i druga pomoćna tehnologija. Neka pogođena djeca mogu postići gotovo normalan život odrasle osobe uz odgovarajući tretman. Iako se alternativni lijekovi često koriste, ne postoje dokazi koji podržavaju njihovu upotrebu.
Cerebralna paraliza je najčešći poremećaj kretanja kod djece. Javlja se kod otprilike 2,1 na 1.000 živorođenih. Cerebralna paraliza je dokumentovana kroz historiju, a prvi poznati opisi se javljaju u djelima Hipokrata u 5. vijeku prije nove ere. Opsežno proučavanje ovog stanja započelo je u 19. stoljeću od strane Williama Johna Littlea, po kojem je spastična diplegija nazvana "Littleova bolest". William Osler ga je prvi nazvao "cerebralna paraliza" od njemačkog naziva zerebrale Kinderlähmung (cerebralna dječja paraliza). Ispituje se niz potencijalnih tretmana, uključujući terapiju matičnim ćelijama. Međutim, potrebna su dodatna istraživanja kako bi se utvrdilo da li je efikasan i siguran.
Reference
Kategorija:Translated from MDWiki Kategorija:Razvojni poremećaji