ʿAbdurahman ibn Muhamed ibn ʿAbdulah ibn Muhamed ibn ʿAbdurahman ibn El-Hakem El-Rabdī ibn Hišam ibn El-ʿhabdam El-Marvanī El-Emevi El-Kurejš (arapski: عبدالرحمن بن محمد بن عبداللہ بن محمد بن عبدالبن عبدالحمن عبدالحمن هشام بن عبد الرحمن الداخل المرواني الأموي القرشي;"'Abd al-Rahman III". Encyclopædia Britannica. Vol. I: A–Ak – Bayes (15th ed.). 2010. pp. 17–18. ISBN 978-1-59339-837-8. 890–961), ili jednostavno, ili jednostavno Abdurahman III bio je emevijski emir Kordobe od 912. do 929. godine, kada je osnovao Kordopski halifat, služeći kao njegov prvi halifa do svoje smrti. Abdurahman je dobio lakab (nadimak) al-Nāṣir li-Dīn Allāh (doslovno "Branitelj Božje vjere") u svojim ranim dvadesetim godinama kada je podržao Magribske Berbere u Sjevernoj Africi u borbi protiv širenja Fatimidskog Halifata, a kasnije je za sebe proglasao halifom."The Golden Caliphate" Njegova vladavina duga pola stoljeća bila je poznata po vjerskoj toleranciji.
Život Rane godine Porijeklo i izgled Rođen je u Kordobi 18. decembra 890. godine.His year of birth is given as 891 in the Chambers Biographical Dictionary, ISBN 0-550-18022-2, p. 2 Njegova godina rođenja se također navodi kao 889. i 891. Bio je unuk Abdulaha ibn Muhameda El-Emevije, sedmog nezavisnog emira Emevija od El-Andaluza. Njegovi roditelji bili su Abdullahov sin Muhammad i Muzna (ili Muzajna), kršćanska konkubina.Abd al-Rahman, III Biography. Njegova baka po ocu također je bila kršćanka, kraljevska infanta Onneca Fortúnez, kćerka zarobljenog kralja Fortúna Garcésa od Pamplone. Abdurahman je stoga bio sestrić u polukrvnom braku kraljice Toda od Pamplone. Opisan je kao osoba sa "bijelom kožom, plavim očima i privlačnim licem; lijep, iako pomalo snažan i zdepast. Noge su mu bile kratke, do te mjere da su uzengije njegovog sedla bile postavljene samo jedan dlan ispod njih. Kada je jahao, izgledao je visok, ali na nogama je bio prilično nizak. Bradu je ofarbao u crno."Ibn Idhari, Kitab al-Bayan Imao je crvenkasto-plavu kosu,Flood, Timothy M. (2018). Rulers and Realms in Medieval Iberia, 711-1492. McFarland & Company. p. 38. ISBN 978-1-4766-7471-1. koju je navodno ofarbao u crno kako bi izgledao više "arapski".Heng, Geraldine (2018). The Invention of Race in the European Middle Ages. Cambridge University Press. p. 142. ISBN 978-1-108-42278-9.
Mladost u haremu thumb|Toda Aznares polutetka Abdurahmana III Muhameda je ubio njegov brat El-Mutarrif, koji je navodno postao ljubomoran na naklonost koju je Muhammed stekao u očima njihovog oca Abdulaha. El-Mutarrif je optužio Muhameda da kuje zavjeru s pobunjenikom Omerom ibn Hafsunom, a Muhammed je bio zatvoren. Prema nekim izvorima, sam emir je stajao iza Muhamedovog pada, kao i El-Mutarrifove smrti 895. godine. Abdurahman je mladost proveo u haremu svoje majke. El-Mutarrifova sestra, poznata kao al-Sajjida ("Gospođa"), bila je zadužena za njegovo obrazovanje i postarala se da se edukacija budućeg emira provodi s određenom strogošću. Postoje tvrdnje da je naučio i poznavao lokalni mozarapski jezik.
Stupanje na prijestolje Emir Abdulah je umro u 72. godini. Uprkos tome što su četiri njegova sina (Aban, Abdulrahman, Muhamed i Ahmed) bila živa u vrijeme njegove smrti, svi oni su ostali bez nasljednika. Abdulah je umjesto toga za nasljednika izabrao svog unuka, Abdurahmana III (sina svog prvog sina). To nije bilo iznenađenje, budući da je emir već na mnogo načina pokazao svoju naklonost prema unuku, dopustivši mu da živi u vlastitoj kuli (nešto što nije dozvolio nijednom od svojih sinova) i dopustivši mu da sjedi na prijestolju u nekim svečanim prilikama. Najvažnije je to što mu je Abdulah dao svoj prsten, simbol moći, kada se razbolio, prije smrti.
Abdurahman je naslijedio djeda dan nakon njegove smrti, 16. oktobra 912. godine. Historiografi tog vremena, poput Al-Bajan al-Mughriba i Crónica anónima de Abdurahman III, navode da je njegovo nasljeđivanje bilo "bez incidenata". U to vrijeme, imao je oko 21 ili 22 godine. Naslijedio je emirat na rubu raspada, a njegova moć se protezala nedaleko od okoline Kordobe. Na sjeveru, Kršćansko Kraljevstvo Asturija nastavilo je svoj program Rekonkviste u dolini Douro. Na jugu, u Ifrikiji, Fatimidi su stvorili nezavisni halifat koji je prijetio da će privući odanost muslimanskog stanovništva, koje je patilo pod oštrom vlašću Abdulaha. Na unutrašnjem frontu, nezadovoljne porodice Muvallada (muslimani iberijskog porijekla) predstavljale su stalnu opasnost za kordobskog emira. Najmoćniji od njih bio je Omer ibn Hafsun, koji je iz svoje neosvojive tvrđave Bobastro kontrolisao veći dio istočnog El-Andaluza.
Još u ranoj fazi vladavine pokazao je čvrstu odlučnost da smiri pobune, te konsoliduje i centralizuje vlast i ponovo uspostavi unutrašnji red unutar emirata. U roku od 10 dana od stupanja na prijestolje, pogubio je vođu pobunjenika i izložio njegovu glavu u Kordobi. Od tada je vodio godišnje pohode protiv sjevernih i južnih plemena kako bi održao kontrolu nad njima. Da bi ostvario svoje ciljeve, na dvor je uveo saqalibe, robove istočnoevropskog porijekla. Saqalibe su predstavljale treću etničku grupu koja je mogla neutralizirati beskrajne sukobe između njegovih podanika muslimanskog arapskog porijekla i onih muslimanskog berberskog porijekla.
Rana vladavina thumb|right|250px| Velika džamija u Kordobi Tokom prvih 20 godina vladavine, Abdurahman je izbjegavao vojne akcije protiv sjevernih kršćanskih kraljevstava, Asturije i Kraljevine Navarre. Pobunjenici Muwallada bili su prvi problem s kojim se suočio. Te moćne porodice podržavali su Iberijci koji su otvoreno ili tajno bili kršćani i djelovali su zajedno s pobunjenicima. Abdurahman je poveo akcije protiv njih uz pomoć plaćeničke vojske koja je uključivala kršćane.
Prvo je djelovao protiv pobunjenika Omera ibn Hafsuna, pa je 1. januara 913. godine, vojska, predvođena eunuhom Badrom, osvojila njegovu tvrđavu Écija, smještenu oko 50 kilometara od glavnog grada, gdje su uništena sva utvrđenja, osim citadele, koja je ostavljena kao rezidencija guvernera i garnizon za emiratske trupe.
Sljedećeg proljeća, nakon šezdeset pet dana priprema, Abdurahman je lično predvodio ekspediciju na jug svog kraljevstva. Uspio je povratiti Kūras (provincije) Jaén i Granada, dok je konjički odred poslan da oslobodi Malagu od Ibn Hafsunove opsade. Također je izdejstvovao kapitulaciju Fiñane (u modernoj provinciji Almería), nakon što je zapalio njena predgrađa. Nakon toga pokorava Muwallad čiji stanovnici mu se, većinom, obavezuju na odanost emiru. Kampanja se nastavila po sličnom obrascu i trajala je ukupno devedeset dana. Muwallad je bio prisiljen da pošalje taoce i danak u Kordobu.
Tokom prve godine svoje vladavine, Abdurahman je iskoristio rivalstvo između gospodara Banu Hadždžadž iz Sevilje i Carmone kako bi izdejstvovao njihovu predaju. Vremenom je poslao snage protiv tvrđava u provincijama Elvira, Granada i Jaén, koje su sve bile direktno ili indirektno pod kontrolom Hafsuna. Sevilja se predala 20. decembra 913. godine. Ibn el-Mundhir al-Qurajs, član kraljevske porodice, imenovan je za guvernera grada, dok je gospodar Carmone dobio titulu vezira.
Regija Valencije se mirno predala 915. godine.
Ibn Hafsun Jedan od značajnih ciljeva mladog vladara bio je gušenje dugogodišnje pobune Omera ibn Hafsuna.
S tim ciljem, njegove trupe su napustile Kordobu 7. maja 914. godine i, nakon nekoliko dana, ulogorile su se ispred zidina Balde (koje se identifikuju kao današnji Cuevas de San Marcos). Konjica je opustošila obližnje šume i sela, dok se ostatak trupa preselio u Turrus, dvorac koji se nalazio u današnjoj općini Algarinejo. Emevidska vojska se zatim prebacila u citadelu Omera ibn Hafsuna, dok je konjica poslana u dvorac Sant Batir, koji su branitelji napustili. Zatim su na red došli dvorci Olías i Reina, da bi na kraju pala i Malaga. Abdurahman je zatim nastavio svoj pohod sve do Algecirasa gdje je uništio brodove koji su snabdijevali citadelu Omara ibn Hafsuna. Pobunjeni zamkovi u blizini Algecirasa predali su se čim se pojavila kordopska vojska.
Ovo je bila tek jedna od tri kampanje protiv Ibn Hafsuna (koji je umro 917.) i njegovih sinova. Jedan od njegovih sinova, Džaʿfar ibn Hafsun, držao je uporište Toledo, odolijevajući dvije godine pod opsadom, da bi na kraju pobjegao iz grada kako bi zatražio pomoć u sjevernim kršćanskim kraljevstvima. U međuvremenu, stanovništva grada se predalo uz garancije za imunitet, iako je 4.000 pobunjenika pobjeglo prije ulaska kordopskih snaga. Grad se predao 2. augusta 932. godine, nakon dvogodišnje opsade.
Godine 927. Abd al-Rahman je također pokrenuo kampanju protiv pobunjenog Banu Qasija, ali je bio prisiljen prekinuti je nakon intervencije Jimena Garcésa iz Pamplone.
Posljednji od sinova Ibn Hafsuna koji je pružao otpor bio je Hafs, koji je zapovijedao moćnom tvrđavom Umar ibn Hafsun. Okružen trupama pod komandom Abdurahmanovog vezira, Saida ibn al-Mundhira, koji je naredio izgradnju bastiona oko grada, odolijevao je opsadi šest mjeseci, sve dok se nije predao 928. godine, u zamjenu za predaju mu je pošteđen život.Schreiber, Hermann (1984). Gli Arabi in Spagna. Garzanti. p. 142.
Pobune u Leventeu i Algarveu Pored ekspedicija protiv Hafsunida Abdurahman je poduzimao i druge pohode u regijama El-Andaluza, koje su ga priznavale samo nominalno, a neke su bile i u otvorenoj pobuni. Većina lojalnih guvernera gradova bila je u slaboj poziciji, poput guvernera Évore, koji nije mogao spriječiti napad kralja Galicije (i budućeg kralja Leóna), Ordoña II, koji je zauzeo grad ljeta 913. godine, zadobivši znatan plijen i 4.000 zarobljenika te masakrirajući mnoge stanovnike muslimane. U većini istočnih i zapadnih provincija, centralna vlast Kordobe nije bila priznata. Gospodar Badajoza, Abd Allah ibn Muhammad, unuk Abdurahmana ibn Marvana El-Džilliqija, ne samo da je utvrdio svoj grad od mogućeg napada Ordoña, već je djelovao i potpuno nezavisno od Kordobe.
Odsustvo kraljevske vlasti omogućilo je Ordoñu II da vodi svoju kampanju protiv emirata, a njegov glavni cilj bio je grad Mérida.
Proglašenje Halifata Nakon pobjeda u pomenutim pohodima Abdurahman se 16. januara 929. proglasio halifom Kordobe, efektivno prekidajući svoju odanost i veze s fatimidskim i abasidskim halifama. Prema tradiciji smatralo se da halifat pripada samo onome koji vlada svetim gradovima Mekom i Medinom. Međutim, snaga ove tradicije je vremenom oslabila; a uzimanje titule halife je povećalo Abdurahmanov prestiž među njegovim podanicima, kako u Iberiji tako i u Africi. Svoje pravo na halifat zasnovao je na svojim emevijskim precima koji su imali neospornu kontrolu nad halifatom sve dok ih nisu svrgnuli Abbasidi.
thumb|Dirhem Abdurahmana III, kovan u Medini Azahara 959/960. godine. Ovaj potez formalno ga je učinio i političkim i vjerskim vođom svih muslimana u El-Andaluzu, kao i zaštitnikom svojih kršćanskih i jevrejskih podanika. Simboli njegove nove halifske moći bili su žezlo (džajzuran) i prijestolje (sarir). U kovnici novca koju je osnovao u novembru 928. godine, počeo je kovati zlatne dinare i srebrne dirhame,No gold Islamic coins had been found in Spain preceding Abd al-Rahman III's reign. See Schreiber, Gli Arabi in Spagna, p. 143. zamijenivši naziv El-Andaluz svojim imenom.