Margaret Kuenne Harlow (rođena kao Margaret Ruth Kuenne; 8. august 1918 – 11. august 1971) bila je američka razvojna psihologinja poznata po istraživanjima u oblasti ranog socioemocionalnog razvoja, učenja i privrženosti kod djece i primata.

Najpoznatija je po saradnji sa svojim suprugom, Harryjem Harlowom, s kojim je provela niz istraživanja o emocionalnom razvoju i ulozi roditeljske privrženosti kod primata, što je imalo značajan utjecaj na razvoj savremene razvojne psihologije i teorije privrženosti.

Pored istraživačkog rada, Margaret Kuenne Harlow imala je važnu ulogu u razvoju izdavačke djelatnosti Američkog psihološkog udruženja, gdje je 1950. osnovala ured za publikacije i bila njegova prva direktorica.

Rani život i obrazovanje

Margaret Ruth Kuenne rođena je 8. augusta 1918. u St. Louisu, u saveznoj državi Missouri, kao najstarije od troje djece Edwarda S. Kuennea i Margaret E. Kuenne. Njena porodica bila je akademski usmjerena, a njen brat i sestra također su ostvarili zapažene akademske karijere. Brat Robert E. Kuenne (1924–2005) postao je ugledni ekonomista na Univerzitetu Princeton, dok je sestra Dorothy J. Stearns (1927–1972) doktorirala hemiju i radila u oblasti atomske fizike na Univerzitetu Washington u St. Louisu.

Kuenne je bila prva u porodici koja je stekla doktorat. Diplomu i magisterij iz psihologije stekla je na Univerzitetu Washington u St. Louisu 1938. i 1940. Tokom studija bila je članica nacionalnih akademskih društava izvrsnosti Phi Beta Kappa na Univerzitetu Washington u St. Louisu i Pi Lambda Theta na Univerzitetu u Iowi.

Doktorski studij iz psihologije završila je 1944. na Univerzitetu u Iowi, kojeg je radila pod mentorstvom Kennetha W. Spencea. Kao istraživačka asistentica u Iowa Child Welfare Research Station, provela je eksperiment koji je postao osnova njene doktorske disertacije.

Njena disertacija, pod naslovom ″Eksperimentalno ispitivanje odnosa jezika i transpozicionog ponašanja kod male djece″, kasnije je objavljena u časopisu Journal of Experimental Psychology. Istraživala je fenomen transpozicije kod 56 djece predškolskog i vrtićkog uzrasta (od tri do šest godina). Istraživanje je predstavljalo teorijsku poveznicu između eksperimentalnih istraživanja na životinjama u tradiciji Spenceove škole i verbalnog ponašanja koje posreduje transpoziciju kod odraslih osoba.

Kuenne je pokazala da se sa porastom mentalne dobi i usvajanjem verbalnih kategorija poput ″veće″ i ″manje″ povećava vjerovatnoća da djeca uspješno riješe i najsloženije zadatke transpozicije. Njena disertacija kasnije je opisana kao ″klasik u području dječijeg učenja″. Edukacijski psiholog Harold W. Stevenson sa University of Michigan opisao je njen doktorski rad kao "jasan primjer kako se teorijski zasnovano istraživanje može provoditi s djecom", ističući njegov značaj u povezivanju razvojne i komparativne psihologije.

Karijera Nakon završetka doktorskog studija 1944. godine na Univerzitetu u Iowi, Margaret Kuenne Harlow započela je profesionalnu karijeru u oblasti eksperimentalne i razvojne psihologije, gdje se usmjerila na istraživanja učenja, kognitivnog razvoja i socijalnog ponašanja kod djece i primata. U ranoj fazi karijere imala je kraći angažman na Univerzitetu u Chicagu, nakon čega prelazi na Univerzitet u Wisconsinu (Madison), gdje započinje dugoročnu saradnju sa psihologom Harryjem Harlowom. Ovaj period označava početak njenog najznačajnijeg naučnog doprinosa u okviru Laboratorije za istraživanje primata, koja je u to vrijeme bila jedan od vodećih centara za proučavanje privrženosti i socijalne deprivacije.

U okviru istraživačkog programa na Univerzitetu u Wisconsinu (Madison), Kuenne Harlow je učestvovala u eksperimentalnim studijama razvoja emocionalnih i socijalnih obrazaca ponašanja kod rezus majmuna (Macaca mulatta), s posebnim fokusom na posljedice ranog odvajanja od majke i dugotrajne socijalne izolacije. Ova istraživanja poslužila su kao empirijska osnova za razumijevanje rane deprivacije na kasniji razvoj. Nalazi su potom integrisani u šire teorijske okvire dječije privrženosti i socio-emocionalnog razvoja.

Nakon udaje za Harryja Harlowa 1948, uslijed tadašnjih univerzitetskih politika o zapošljavanju supružnika, napustila je formalnu fakultetsku poziciju, ali je nastavila raditi kao istraživačka saradnica u laboratoriji, gdje je vodila eksperimentalne procedure, uređivala publikacije i koordinisala rad istraživačkog tima.

Tokom 1960-ih godina, njen akademski angažman se ponovo formalizuje, te se 1965. vraća univerzitetskoj nastavi kao predavačica na Odsjeku za edukacijsku psihologiju, a 1970. biva izabrana u zvanje redovne profesorice.

Paralelno s nastavnim i istraživačkim radom, Margaret Harlow imala je značajnu ulogu u razvoju naučnih i izdavačkih institucija psihologije. Godine 1950. osnovala je Ured za publikacije Američkog psihološkog udruženja, i obavljala funkciju njegove prve direktorice. Također je od 1951. do 1962. godine, zajedno s Harryjem Harlowom, bila i suurednica časopisa Journal of Comparative and Physiological Psychology. Od 1966. pa sve do svoje smrti, obavljala je funkciju izvršne direktorice udruženja Society for Research in Child Development (SRCD), čime je značajno doprinijela promociji i institucionalizaciji interdisciplinarnih studija dječijeg razvoja.

U kasnijoj fazi karijere, njen naučni interes bio je usmjeren na paralele između učenja kod djece i primata. Njeni doprinosi uključuju i studije o rješavanju problema bez klasičnih bihevioralnih nagrada, što je doprinijelo razumijevanju intrinzične motivacije. Pred kraj života, Harlow je uvela metodološke inovacije u proučavanju porodičnih struktura kod primata kroz eksperimentalni aparat "nuklearne porodice" (nuclear family apparatus), koji je simulirao kompleksnije socijalne interakcije u laboratorijskim uslovima. Margaret Kuenne Harlow ostala je aktivna u nauci sve do smrti 1971.

Privatni život

mini|desno|300px|Grobovi Margaret Kuenne Harlow i Harryja Harlowa na groblju Forest Hill

Tokom rada sa Harryjem Harlowom na Univerzitetu u Wisconsinu (Madison), Margaret Kuenne i Harry Harlow razvili su blizak lični odnos, koji je prerastao u brak sklopljen 3. februara 1948. u Anamosai, u saveznoj državi Iowa. U početku su brak držali u tajnosti kako bi izbjegli univerzitetske propise o nepotizmu, koji su zabranjivali istovremeno zaposlenje bračnih partnera na istoj instituciji. Nakon što je univerzitetska administracija saznala za brak, Margaret je bila prisiljena napustiti svoju profesorsku poziciju, ali je nastavila raditi u Harlowovoj laboratoriji za primate kao projektna saradnica.

Iako ju je porodica tokom života oslovljavala imenom Margaret, Harry Harlow ju je privatno zvao Peggy. U braku su dobili dvoje djece: kćerku Pamelu, rođenu 1950, i sina Jonathana, rođenog 1953. Porodica je živjela u Madisonu, u neposrednoj blizini univerziteta i zoološkog vrta.

Godine 1967. dijagnostikovan joj je rak dojke. Uprkos bolesti, nastavila je aktivno raditi još nekoliko godina, motivisana željom da ostvari puno profesorsko zvanje i nastavi nastavnu djelatnost. U tom periodu izražavala je žaljenje zbog mogućnosti da neće dočekati završne rezultate svojih istraživanja o modelima porodične strukture kod primata.

Margaret Kuenne Harlow umrla je 11. augusta 1971. u Madisonu, tri dana nakon svog 53. rođendana. Sahranjena je na groblju Forest Hill u Madisonu. Nakon smrti Harryja Harlowa 1981, i on je sahranjen pored nje.

Reference

Kategorija:Rođeni 1918. Kategorija:Umrli 1971. Kategorija:Biografije, St. Louis (Missouri) Kategorija:Američki psiholozi Kategorija:Razvojna psihologija Kategorija:Američki razvojni psiholozi