Paul Joseph Goebbels (29. oktobar 1897 – 1. maj 1945) bio je njemački propagandista i jedan od najuticajnih nacionalsocijalističkih političara. Rođen je u 29. oktobra 1897. godine u Rheydtu, u blizini Mönchengladbacha. Kada su sovjetske snage ušle u Berlin, Goebbels je 1. maja 1945. godine počinio samoubistvo. Njegovi dnevnici su jedni od najznačajnih historijskih dokumenata o vremenu nacističke vladavine u Njemačkoj do kraja Drugog svjetskog rata.
Biografija Djetinjstvo Goebbels je rođen 1897. godine u Rheydtu, (danas dijelu Mönchengladbacha), kao treći sin Friedericha (1867-1929) i Marie Goebbels (rođ. Oldenhausen). Sa svojom braćom Konradom (1895-1949), Hansom (1893-1947), sestrama Elisabeth (1901-1915) i Mariom Katharinom (1910), odrastao je u tradicionalno rimokatoličkoj porodici. Otac mu je bio prokurist u fabrici, nakon što je mladost proveo u traženju posla, zarađujući kratkotrajnim dnevnim poslovima. Majka mu je bila holandskog porijekla i u mladosti radila kao sluškinja na seoskim gazdinstvima (njem.: Magd). Kako nikad nije dobro svladala njemački jezik, uglavnom je komunicirala u dijalektu i bila gotovo nepismena. Zbog svoje odanosti religiji nikada nije bila članica NSDAP, a nakon samoubistva Goebbelsa, odbila je preuzeti njegovu ostavštinu.Narziss Goebbels - Eine Biografie, Peter Gathmann i Martina Paul str.28; Böhlau Verlag Wien-Köln-Weimar 2009-, Sa četiri godine obolio je od upale koštane srži, te mu se desna potkoljenica deformisala, tako da je imao iskrivljeno stopalo (lat.: Pes equinovarus). Zbog svoje relativno male visine od 165 cm, bio je cilj propagadnih karikatura iz inostranstva i nazivan patuljkom, šepavcem i sl. (njem. Schrumpfgermane, Humpelstilzchen).
Studij Goebbels se dobrovoljno prijavljuje u vojne jedinice u toku Prvog svjetskog rata, ali je zbog svoje mane proglašen nesposobnim. Roditelji ga upisuju u franjevačku gimnaziju u holandskom gradu Kerkrade, gdje vrijedi kao nadaren učenik, koji dolazi često u sukob sa učiteljima. Nakon gimnazije, Goebbels studira književnost i filozofiju na Friedrich-Wilhelms univerzitetu u Bonnu, Würzburgu, Albert-Ludwig univerzitetu u Freiburgu i Ruprecht-Karl univerzitetu u Heidelbergu. Svoju disertaciju promovira 1921. godine kod profesora, židovskog porijekla, Maxa von Waldberga. 22. maja 1917. godine Goebbels se učlanjuje u studentsku organizaciju W.K.St.V. Unitas Stolzenfels zu Bonn. Zbog mogućeg isključenja iz organizacije u Freiburgu, prelazi u Unitas savez u Würzburgu. U zimskom semestru 1918/19. godine istupa iz saveza, također pod prijetnjom isključenja. Nakon kraja Prvog svjetskog rata, doživljava privatnu krizu, koja ga dovodi do dezorijentiranosti i odstupanja, od do tada slijeđenih normi katoličke vjere. Njegova pisana djela ne nailaze na interes kod izdavača, kao ni u novinskim redakcijama. Težište njegovih radova svodi se na razne oblike nacionalne ideologije, te se simpatizira ca tzv. njemačkom Crvenom armijom, koja je učestvovala u Kapp puču, za vrijeme Weimarske republike. Njegovi se radovi svode na radikalnu ideologiju, koja propast starog sistema, poraz Njemačke u ratu, zamjenjuje novim društvenim sistemom, koji bi vodila vladajuća elita, kako u privredom tako i u upravnom sistemu. Nakon razočarenja u ljubavi, nakon što ga je tadašnja djevojka Anka Stalherm napustila, pada u potpunu emotivnu i materijalnu krizu. Za razliku od drugih visokih nacionalsocijalističkih političara, Goebbels nije bio antisemitista, mada nije mogao prihvatiti da je majka njegove nove djevojke Else Janke židovskog porijekla. Od 1922. godine posvjećuje se proučavanju rukopisa Oswalda Spenglera i Houston Stewart Chamberlaina. 1923. godine posredovanjem svoje tadašnje djevojke, dobija posao kod Dresdner banke, te radi na burzi, mada nakon devet mjeseci gubi posao. Iz ovog vremena pojavljuje se Goebbelsova mržnja prema kapitalizmu, te on nedostatke kapitalizma smatra zavjerom židovskih moćnika.
Politička karijera Radikalizacija Goebbelsovih političkih pogleda započinje zauzimanjem Ruhrskog područja od strane francuskih i belgijskih trupa 1923. godine, kao i carinsko i političko otcjepljenje Rheinland područja. Goebbels je te političke odluke smatrao poniženjem Njemačke, te od tada dolazi do izražaja njegov antisemitizam. Već 1924. godine učlanjuje su u NSDAP. Iste godine piše eksperesionistički roman Michael. Ein deutsches Schicksal in Tagebuchblättern , koji izdavača nalazi tek 1929. godine.
Gregor Strasser Goebbels postaje privatni sekretar Gregora Strassera, njemačkog političara, jednog od učesnika Hitler-Ludendorff puča. S braćom Strasser izdaje 1925. godine Nacionalsocijalistička pisma (njem.:Nationalsozialistischen Briefe). Kritičari iz desnog krila NSDAP smatraju njegove govore komunističkim, te on zajedno s braćom Strasser, Gregorom i Ottom svoje političke stavove vidi više u socijalizmu nego u nacionalsocijalizmu. Dolazi čak do ideje da bi Njemačka trebala proširti saradnju i stvoriti politički savez sa Sovjetskim Savezom i Lenjinom, koga je smatrao nacionalnim osloboditeljom Rusije. Također Njemačka se ne bi trebala boriti za kapitalizam, a on se čak izjašnjava kao njemački komunist. U ovo se vrijeme Goebbels službeno distancira iod Hitlera. Nedostatak Hitlerove politike on vidi u nepravilnim novčanim tokovima njemačke industrije. U to vrijeme zalaže se za jačanje političkog krila braće Strasser, te premještanje centrale NSDAP iz Münchena prema sjeveru Njemačke. Hitler bi po tom planu ostao počasni vođa partije, a vođe partije bi bili braća Strasser. Na zasjedanju u Bambergu 14. februara 1926. godine, Hitler pridobija Goebbelsa, pokazujući mu odlomke iz knjige Mein Kampf, koji se dotiču propagande i organizacije partije. Oduševljen Hitlerovim idejama, Hitler ga pridobija k sebi, te mu on od tada postaje vjerni saradnik.
Djelovanje u Berlinu Nakon toga, Goebbels dobija mjesto gauleitera u NSDAP za oblast Berlin-Brandenburg. Šef propagande u partiji postaje Gregor Strasser. NSDAP u to vrijeme u Berlinu je bila loše organizirana, većinu su imali komunisti i socijaldemokrati. Goebbelsov cilj bio je jačanje partije kroz okupljanje novih članova. Organizirajući partijske mitinge u radničkim okruzima Berlina, u istim lokalima gdje su se održavali mitinzi komunista, plakate NSDAP sliče komunističkim, te obavezuje sve članove NSDAP na obavezno prisustvo na demonstracijama 11. februara 1927. godine kroz Wedding. Time provocira komuniste, koji demonstraciju smatraju provokacijom, te istog dana dolazi do sukoba sa komunistima, koji su namjeravali omesti demonstracije. Ulaskom u dvoranu, napadnuti su od pripadnika SA, koji su u rezervi očekivali napad komunista. Tokom sukuba Goebbels mirno ostaje na bini, a nakon što su nekoliko pripadnika SA ozlijeđeni, dovodi ih na binu, demonstrativno im pružajući ruku i u govoru optužuje komuniste za nasilje. Njegov retoristički talenat privlači nove članove, te se slijedeći dan bilježi 2.600 novih članova, a od toga 500 ih se želi priključiti odredima SA. Na jednom slijedećem mitingu 4. maja 1927. godine biva od strane SA, jedan svećenik ozlijeđen, te šef policije Berlina, zabranjuje NSDAP u Berlinu. Goebbels izlazi na naslovnim stranicama novina. Osnivanjem klubova u gradu, Goebbels izbjegava zabranu, te i dalje drži govore na organiziranim mitinzima. Ovakvo političko stanje Goebbels koristi za sebe, propagandnim trikovima, predstavlja se kao mučenik, krivotvorenim fotografijama, koje ga prikazuju vezanog, stiče sklonost javnosti. U novinskim člancima piše kako je proganjan od strane komunista. Žrtve u vlastitim redovima proglašava partijskim nacionalsocijalističkim mučenicima (njem. Blutzeuge ). U ovo vrijeme Goebbels se sukobljuje sa zamjenikom predsjednika berlinske policije Bernhardom Weißom, koji je pokušavao jakim policijskim intervencijama, spriječiti propagandne aktivnosti nacista. Zbog njegovog židovskog porijekla ga Goebbels naziva Isidor Weiß.
Časopis Der Angriff Profesionalnom najavom plakatima, Goebbels uz financijsku pomoć partije (NSDAP), osniva 4. jula 1927. godine novine Der Angriff. U početku novine se prodaju na, samo malo prodajnih mjesta, što Goebbelsa čini nezadovoljnim, te pokušava proširiti prodajnu mrežu. Novine su zamišljene kao radničke novine, koje bi mase pokretale protiv izrabljivača. Za Gregora Strassera, izdavača Berliner Arbeiter-Zeitung, nove su novine, bile konkurencija njegovima, te dolazi čak do obračuna izmedu prodavača dviju novina. 29. oktobra 1927. godine ukida mu se zabrana nastupa i govora, te Goebbels pojačava aktivnost u Der Angriffu. Njegova se slika pojavljuje skoro na svakoj naslovnoj stranici, a novine služe uglavnom za obezvrjeđivanje i potcjenjivanje političkih protivnika. Nakon što od političkih protivnika biva nazvan viši (glavni) bandit (njem.: Oberbandit ), već na slijedećim plakatima, svoj govor najavljuje frazom: Večeras govori viši bandit Dr. Goebbels (njem.:Heute abend spricht Oberbandit Dr. Goebbels).
Šef propagande NSDAP mini|Goebbels sa Hermann Göringom, snimak iz 1930. godine
Dana 27. aprila 1930. godine Hitler ga proglašava za šefa propagande unutar NSDAP. Time počinje njegova karijera organizatora masovnih demonstracija, priredbi sa postrojenom gardom, zastavama, koji gotovo obavezno prate dolazak govornika na binu. Goebbels ne nastupa na svim govorima, uvodi govornike tzv. Reichsredner, koji su od njegove strane instruirani i kontrolirani. Shvatajući svoje mogućnosti manipuliranja masama, Goebbels je u razgovorima, kao i u svojim bilješkama iznosio čuđenje lakoćom i mogućnostima manipulisanja. Osim progadandnih akcija, poticao je i teror od strane odreda SA, koje je u svojim člancima označavao kao heroje. Smrt Horsta Wessela iskoristio je organiziranjem sahrane i držanja govora za stvaranje kulta ličnosti Horsta Wessela, za čiju je smrt okrivio komuniste.
U članku Was wollen wir im Reichstag?, objavljenom 30. aprila 1928. godine u časopisu Der Angriff Goebbels je iznio načine preuzimanja vlasti, nakon ulaska NSDAP u njemački parlament.Der Angriff. 30. April 1928, S. 1 f.
Na izborima za skupštinu 1928. godine Goebbels je zajedno sa jedanaest predstavnika NSDAP izabran u parlament.Goebbels, Paul Joseph. In: Reichstaghandbuch 1928 (4. Wahlperiode 1928), Berlin 1928, S. 328.
Izbori Za parlamentarne izbore 1930. godine Goebells je postavio cilj najmanje 40 izabranih predstavnika NSDAP. Na preko 6.000 propagandnih mitinga, nastupili su birani govornici, koji su prezentirani u novinama, plakatima, koje su preplavili državu. Rezultati, sa osvojenih 18% glasova, dodijelili su mjesto 107-ici predstavnika u parlamentu. Novac je počeo dolaziti od strane bogatih industrijalaca i Časopis Der Angriff počeo je izlaziti kao dnevnik. Politika tadašnjeg predsjednika vlade Heinricha Brüninga, kao i uticaj ekonomske krize, povećao je broj članova partije na preko milion. Raznim obećanjima biračima, koje će ostvariti ako nacisti dođu na vlast, pridobio je mnogobrojne birače. Mada često dvosmislenim izbornim obećanjima (npr. Najavio je smanjenje stanarine, ali i povećanje prihoda od najma stanova stanodavcima.), zadobio je većinu željenih glasova. Pobjeda na izborima nije donijela željenu prevlast, te se Goebbels okreće novim izborima, izborima za kancelara 1932. godine, gdje uspijeva zadobiti kandidaturu Adolfa Hitlera protiv Hindenburga. Na tim izborima i pored angažmana Goebbelsa, Hitler nije dobio potrebnu većinu, mada se čak i Goebbels osobno pojavio na tri predizborna mitinga. Hindenburg je dobio relativnu većinu u drugom krugu izbora. Goebbelsova namjera je da se u narednim izborima Hitler češće pojavljuje kao govornik, novinari pripadnici partije se instruiraju, o načinu izvještavanja javnih nastupa Adolfa Hitlera. Osim organizacije mitinga, Goebbels reaguje nasiljem i provokacijama, organizira sukobe izmedu komunista i nacionalsocijalista Sitzungsprotokoll des Reichstages vom 7. Dezember 1932.
Dolazak na vlast