O Gran Premio dos Estados Unidos de 1978 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 1 de outubro de 1978 no circuíto de Watkins Glen de Watkins Glen, Nova York. Foi a 15ª carreira da tempada de Fórmula Un de , e o 28º Gran Premio dos Estados Unidos desde o primeiro Gran Premio de América que se celebrou en 1908 e a 21º desde o primeiro Gran Premio dos Estados Unidos en Riverside de 1958. Esta carreira tamén se coñece como o GP do leste dos Estados Unidos co fin de distinguila do Gran Premio do oeste dos Estados Unidos, celebrada o 2 de abril de 1978 en Long Beach (California).

Resumo da Carreira

Mario Andretti volveu a casa como o campión do mundo recentemente coroado e colocou o seu Lotus 79 na pole, ante unha multitude de máis de 150.000 afeccionados, pero o Ferrari de Carlos Reutemann completado un varrido das dúas carreiras dos Estados Unidos en 1978 ao terminar en 19 segundos por diante do australiano Alan Jones. Andretti, pilotaba por primeira vez desde que gañara o título e morrera o seu compañeiro de equipo Ronnie Peterson no Gran Premio de Italia, tivo problemas de freos desde o principio e finalmente retirouse co motor roto.

Como consecuencia do ocorrido no Gran Premio de Italia dúas semanas antes, a Asociación de Pilotos Grand Prix (GPDA) tivo un encontro centrado en torno a Riccardo Patrese, o piloto a quen a GPDA culpaba polo choque múltiple en cadea e a morte de Peterson en Monza. A GPDA interpuxo unha medida cautelar para impedir que Patrese participara a fin de semana do Gran Premio dos Estados Unidos de 1978, polo que Patrese non puido participar en ningún evento relacionado co fin de semana. Patrese, que cría que el non tiña a culpa do accidente fatal en Monza, estaba furioso por esta actuación, e tratou de deter a disputa da carreira, isto non o favoreceu.

O venres foi cálido e asollado, e Andretti só tardou 11 voltas para establecer unha nova marca de 1:39.82. Máis tarde reduciuna a 1:38.92, por diante dos Ferrari de Reutemann e o novato canadense Gilles Villeneuve, e dos dous Brabham de Niki Lauda e John Watson. O americano Brett Lunger, a piques de pilotar a súa última carreira de Fórmula Un, estaba ao volante dun Ensign por primeira vez, logo de que o seu McLaren resultase danado no accidente na primeira volta en Monza que co tempo cobrouse a vida de Peterson. Bobby Rahal fichou por Formula Atlantic como compañeiro de Jody Scheckter, o equipo do Canadá Walter Wolf Racing participou con dous coches por primeira vez.

O domingo na carreira, Andretti tomou o liderado, Emerson Fittipaldi e Héctor Rebaque (nos lugares 13 e 23), queimaron os seus embragues na saída. A carreira de Rebaque terminou, pero Fittipaldi conseguiu pór o seu coche en marcha, coidou á súa condución mentres se refrescaba, e logo pilotou brillantemente a través da pista para terminar finalmente quinto!

Logo dunha volta, Andretti tivo unha vantaxe da lonxitude de catro coches sobre Reutemann e Villeneuve. Eles eran seguidos por Jones, Lauda, Jarier, Hunt, Watson e Scheckter. Sabendo que o coche tiña un problema de freos, Andretti esperaba poder facerlle fronte, como fixera en Monza. Pero, inmediatamente, a súa vantaxe comezou a desintegrarse. Na terceira volta, Reutemann pasouno, e na cuarta volta, pasouno Villeneuve. Como os Ferrari afastábanse, Jarier entrou na volta 11 na 11ª posición para cambiar un pneumático dianteiro desinflado. Cando volveu á pista, o coche aínda tocaba o chan, pero unha vez que a súa carga de combustible alixeirouse, correu coma un tolo, establecendo a volta rápida unha e outra vez, chegando a alcanzar o terceiro posto nun determinado momento.

Case a metade de carreira, Ferrari estaba correndo cunhas cómodas primeira e segunda posicións. Logo, na volta 23, de repente ao motor de Villeneuve explotoulle un pistón, e Jones, que superara a Andretti dúas voltas antes, situouse segundo, 35 segundos detrás de Reutemann. Na volta 25, Lauda pasou a Andretti para a terceira praza, e tres voltas máis tarde, o motor de Andretti explotou, deixando sen alento á multitude. O interese real na carreira neste momento converteuse na batalla entre Scheckter e Jean-Pierre Jabouille co Renault. Cando o motor de Lauda tamén explotou xusto unha volta logo de Andretti, Jabouille veuse de súpeto no terceiro lugar. Jarier pechaba o grupo a un ritmo notable.

Jabouille atopouse con problemas de freos, polo que foi superado por Scheckter e Jarier. Jarier pasou a ser terceiro. Desafortunadamente, a espectacular remontada de Jarier ata o terceiro lugar terminou a tres voltas e media o final cando se lle acabou o combustible, dando Scheckter a terceira posición. Reutemann chegou a meta case vinte segundos por diante de Jones logo de facer unha carreira impecable e logrando a súa segunda vitoria americana da tempada e a terceira da súa carreira. O cuarto posto de Jabouille anotou os primeiros puntos para Renault e os primeiros para un motor turboalimentado, presaxiando o cambio radical da Fórmula Un nos próximos anos.

Clasificación

miniatura|right|A carreira foi gañada polo Ferrari pilotado por Carlos Reutemann.

Pos Nº Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos 1 11 Carlos Reutemann Ferrari 59 1:40:48.800 2 9 2 27 Alan Jones Williams-Ford 59 +19.739 segs 3 6 3 20 Jody Scheckter Wolf-Ford 59 +45.701 segs 11 4 4 15 Jean-Pierre Jabouille Renault 59 +1:25.007 9 3 5 14 Emerson Fittipaldi Fittipaldi-Ford 59 +1:28.089 13 2 6 8 Patrick Tambay McLaren-Ford 59 +1:50.210 18 1 7 7 James Hunt McLaren-Ford 58 +1 volta 6 8 22 Derek Daly Ensign-Ford 58 +1 volta 19 9 18 René Arnoux Surtees-Ford 58 +1 volta 21 10 3 Didier Pironi Tyrrell-Ford 58 +1 volta 16 11 26 Jacques Laffite Ligier-Matra 58 +1 volta 10 12 21 Bobby Rahal Wolf-Ford 58 +1 volta 20 13 23 Brett Lunger Ensign-Ford 58 +1 volta 24 14 17 Clay Regazzoni Shadow-Ford 56 +3 voltas 17 15 55 Jean-Pierre Jarier Lotus-Ford 55 Sen combustible 8 16 36 Rolf Stommelen Arrows-Ford 54 +5 voltas 22 Ret 37 Arturo Merzario Merzario-Ford 46 Caixa de cambios 26 Ret 9 Michael Bleekemolen ATS-Ford 43 Fuga aceite 25 Ret 1 Niki Lauda Brabham-Alfa Romeo 28 Motor 5 Ret 5 Mario Andretti Lotus-Ford 27 Motor 1 Ret 2 John Watson Brabham-Alfa Romeo 25 Motor 7 Ret 4 Patrick Depailler Tyrrell-Ford 23 roda 12 Ret 12 Gilles Villeneuve Ferrari 22 Motor 4 Ret 10 Keke Rosberg ATS-Ford 21 Transmisión 15 Ret 16 Hans Joachim Stuck Shadow-Ford 1 sistema combustible 14 Ret 25 Héctor Rebaque Lotus-Ford 0 Embrague 23 NSC 19 Beppe Gabbiani Surtees-Ford

Posicións logo da carreira

Clasificación no campionato de pilotos Pos Piloto Puntos 1 Mario Andretti 64 2 Ronnie Peterson 51 3 Carlos Reutemann 44 4 Niki Lauda 44 5 Patrick Depailler 32

Clasificación no campionato de construtores Pos Construtor Puntos 1 Lotus-Ford 86 2 Brabham-Alfa Romeo 53 3 Ferrari 49 4 Tyrrell-Ford 36 5 Ligier-Matra 19

Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

Notas Líderes por volta: Mario Andretti 2 voltas (1-2); Carlos Reutemann 57 voltas (3-59). A raíz do accidente mortal de Ronnie Peterson no Gran Premio de Italia de 1978, esta carreira foi a primeira en usar o procedemento xa habitual de ter un equipo médico especialmente adestrado detrás dos coches na liña de saída da carreira e que ségueos durante a maior parte da primeira volta. Nesta carreira, o coche médico golpeou un bordillo e voou polo aire por un curto período de tempo.

Bibliografía Rob Walker (xaneiro de 1979). "19th United States Grand Prix: Mario Unlucky, Carlos Superb". Road & Track, 100-103.

Ligazóns externas

Categoría:Grandes Premios de Fórmula 1 de 1978 Categoría:Gran Premio dos Estados Unidos de Fórmula 1