Radiohead é unha banda de rock alternativo, música electrónica, rock experimental e art rock procedente de Abingdon, Oxfordshire, Reino Unido formada en 1985. A banda está constituída por Thom Yorke (voces, guitarra rítmica, piano), Jonny Greenwood (guitarra principal, teclados e outros), Ed O'Brien (guitarra, coros), Colin Greenwood (baixo, sintetizador) e Phil Selway (batería, percusión). Con influencias de diversos xéneros, o enfoque experimental ao rock de Radiohead foi recoñecido por promover o son do rock alternativo. Foi aclamada como unha das bandas de rock máis importantes do séxulo XXI.
Tras fichar por EMI en 1991 Radiohead editou o seu primeiro sinxelo, "Creep", en 1992. A canción converteuse nun éxito, e fíxose mundialmente coñecida despois da edición do seu álbum de estrea, Pablo Honey, en 1993. A súa popularidade aumentou no Reino Unido co lanzamento en 1995 do seu segundo traballo, The Bends. O seu terceiro álbum, OK Computer (1997), fixo medrar a súa fama internacional. O disco destaca pola súa complexa produción e por falar sobre a alienación moderna, e adoita a ser aclamado como un fito da época da Xeración X.
Kid A (2000) e Amnesiac (2001) marcaron unha evolución no estilo de Radiohead, ao incorporar elementos da música electrónica, do Krautrock, do post-punk e do jazz. Hail to the Thief, aparecido no 2003, mestura un rock guitarreiro, con elementos electrónicos e letras inspiradas na guerra e foi o seu derradeiro traballo co selo EMI.
Os seus seguintes lanzamentos foron pioneiros en plataformas alternativas de edición como paga o que queiras e BitTorrent. O seu seguinte traballo, In Rainbows, foi editado independentemente no 2007, nun principio como descarga dixital, onde os clientes podían decidir canto desexaban pagar, e posteriormente en formato físico cun grande éxito da crítica e de vendas.
O seu oitavo álbum, The King of Limbs (2011), unha exploración do ritmo, desenvolveuse usando extensamente loops e samplers. A Moon Shaped Pool (2016) conta principalmente con arranxos orquestrais de Jonny Greenwood.
Historia
Formación e primeiros anos Os membros de Radiohead coñecéronse mentres asistían á Abingdon School, unha escola privada para rapaces en Abingdon, Oxfordshire. O baixista Colin Greenwood e o guitarrista e cantante Thom Yorke estaban no mesmo curso; o guitarrista Ed O'Brien estaba un ano por riba, e o batería Philip Selway estaba no curso por enriba de O'Brien. Cando O'Brien e Yorke formaron unha banda, pedíronlle a Colin que tocase o baixo, e despois de tocar no seu primeiro concerto cunha caixa de ritmos pedíronlle a Selway ser o seu batería. O irmán de Colin, o multiinstrumentista Jonny Greenwood, estaba tres cursos por debaixo de Colin e Yorke e foi o último en unirse.
En 1985, o grupo formou On a Friday, nome que se refería ao seu día habitual de ensaio na aula de música da escola. Á banda non lle gustaba o ambiente estrito da escola (o director unha vez cobroulles por usar unha sala de ensaio un domingo) e atopaban consolo no departamento de música. Atribuíronlle ao seu profesor de música o mérito de introducilos no jazz, as bandas sonoras de películas, a música de vangarda da posguerra e a música clásica do século XX.
Aínda que cada membro contribuíu con cancións nos primeiros tempos da banda, Yorke emerxeu como o compositor principal. Segundo Colin, os membros da banda escolleron os seus instrumentos porque querían tocar xuntos, en lugar de por un interese particular: "Era máis ben un ángulo colectivo, e se podías contribuír facendo que alguén máis tocase o teu instrumento, entón iso era xenial". Tocaron poucos concertos e centráronse en ensaiar en casas da vila. Oxford tiña unha escena musical independente activa a finais da década de 1980, pero centrouse en bandas de shoegazing como Ride e Slowdive.Kent, Nick (1 de xuño de 2001). "Happy now?". Mojo On a Friday realizaría o seu primeiro concerto en 1987 na Jericho Tavern de Oxford.Randall, Mac (12 de setembro de 2000). Exit Music: The Radiohead Story. Delta. ISBN 0-385-33393-5
A raíz dunha primeira maqueta, On a Friday recibiron unha oferta de contrato discográfico por parte de Island Records, pero decidiron que aínda non estaban preparados e que primeiro querían ir á universidade. Continuaron ensaiando nas fins de semana e nas vacacións, pero non actuaron durante catro anos. Na Universidade de Exeter, Yorke tocaron coa banda Headless Chickens, interpretando cancións que máis tarde formarían parte do repertorio de Radiohead. Alí tamén coñeceron a Stanley Donwood, que acabaría converténdose no artista responsable das portadas de Radiohead.
En 1991 a banda reagrupouse en Oxford, compartindo unha casa na esquina de Magdalen Road e Ridgefield Road. Gravaron outra maqueta que chamou a atención de Chris Hufford, produtor de Slowdive e copropietario dos Courtyard Studios de Oxford.Doyle, Tom (abril de 2008). "The complete Radiohead". Q. 261. Bauer Media Group: 65-69. ISSN 0955-4955 Hufford e o seu socio, Bryce Edge, asistiron a un concerto no Jericho Tavern, e, impresionados, convertéronse nos representantes de On a Friday. Segundo Hufford, nese momento a banda tiña "todos os elementos de Radiohead", pero cun son máis áspero e punk e tempos máis rápidos. Nos Courtyard Studios, On a Friday gravou a maqueta de Manic Hedgehog, que leva o nome dunha tenda de discos de Oxford.Gilbert, Pat (novembro de 1996). "Radiohead". Record Collector
A finais de 1991 Colin atopouse por casualidade co representante de A&R de EMI, Keith Wozencroft, nunha tenda de discos e deulle unha copia da maqueta. Wozencroft quedou impresionado e asistiu a unha actuación. Ese novembro, On a Friday actuaron na Jericho Tavern diante dun público no que había varios representantes de A&R. Era só o seu oitavo concerto pero xa espertaran o interese de varias discográficas. Unha crítica en Melody Maker eloxiou o seu potencial e a súa “intensidade asombrosa”, pero dixo que o nome era “terrible”.Irvin, Jim; Hoskyns, Barney (xullo de 1997). "We have lift-off!". Mojo (45). O 21 de decembro On a Friday asinou un contrato discográfico con EMI para seis álbums, e a petición da discográfica cambiaron o nome; “Radiohead” foi tomado da canción “Radio Head” do álbum True Stories (1986) de Talking Heads. Yorke dixo que o nome “resume todas esas cousas sobre recibir información... Ten que ver coa maneira na que absorbes o que che chega e como respondes ao contorno no que estás”.
"Creep", Pablo Honey e primeiros éxitos miniatura|Thom Yorke Radiohead gravaron o seu EP de estrea, Drill, con Hufford e Edge nos Courtyard Studios. Publicado en maio de 1992, tivo un pobre desempeño nas listas. Como ás grandes discográficas como EMI lles resultaba difícil promover bandas no Reino Unido, onde os selos independentes dominaban as listas indie, os representantes de Radiohead planearon que a banda traballase con produtores estadounidenses e fixese unha xira intensa por América, para despois volver e consolidar un seguimento no Reino Unido.Randall, Mac (2011). Exit Music - The Radiohead Story. Omnibus Press. ISBN 978-0-85712-695-5 Paul Kolderie e Sean Slade, que traballaran con bandas estadounidenses como Pixies e Dinosaur Jr., foron contratados para producir o álbum de debut de Radiohead, Pablo Honey, gravado rapidamente en Oxford en 1992. Co lanzamento do seu primeiro sinxelo, “Creep”, ese setembro, Radiohead comezou a recibir atención na prensa musical británica, non toda favorable; NME describiunos como “unha escusa covarde de banda de rock”, e “Creep” foi vetada por BBC Radio 1 por ser “demasiado deprimente”."Creepshow". Melody Maker. 19 de decembro de 1992
Pablo Honey foi publicado en febreiro de 1993 e chegou ao número 22 nas listas do Reino Unido. “Creep” e os seus sinxelos posteriores, “Anyone Can Play Guitar” e “Stop Whispering”, non conseguiron converterse en éxitos, e “Pop Is Dead”, un sinxelo fóra do álbum, tamén tivo malas vendas. O’Brien cualificouno máis tarde como “un erro horrible”. Algúns críticos compararon Radiohead coa onda de música grunge popular a comezos dos anos noventa, chamándoos “Nirvana‑lite”, e Pablo Honey non conseguiu causar impacto inicialmente. Co paso dos anos, os membros de Radiohead expresaron a súa insatisfacción co álbum.
A principios de 1993 Radiohead comezou a atraer oíntes doutros lugares. "Creep" convertérase nun éxito en Israel despois de que fose tocada con frecuencia polo influente DJ Yoav Kutner e, en marzo, Radiohead foi convidado a Tel Aviv para o seu primeiro concerto no estranxeiro. Case ao mesmo tempo, "Creep" converteuse nun éxito nos Estados Unidos, un "himno para os preguiceiros" na liña de "Smells Like Teen Spirit" de Nirvana e "Loser" de Beck. O tema alcanzou o número dous na lista Billboard Modern Rock, o número 34 na Billboard Hot 100, e o número sete na lista de sinxelos do Reino Unido cando EMI a reeditou en setembro. Para aproveitar o éxito, Radiohead embarcouse nunha xira polos Estados Unidos como abreconcertos de Belly e PJ Harvey,Nichols, Natalie (outono de 1993). "Creeping into the Limelight". Fender Frontline. 11. The Phelps Group seguida dunha xira europea como abreconcertos de James e Tears for Fears.
The Bends, recoñecemento da crítica e crecente base de fans Radiohead comezou a traballar no seu segundo álbum en 1994 co veterano produtor dos Abbey Road Studios John Leckie. As tensións eran altas, con presión de igualar o éxito de "Creep". Afectado pola fama, Yorke acabou desencantado por estar “na punta do estilo sexy, descarado e de caramelo visual de MTV” que sentía que estaba axudando a venderlle ao mundo. Para romper o estancamento, Radiohead realizou xiras por Asia, Australasia e México e atopou unha maior confianza interpretando a súa nova música.Randall, Mac (12 de setembro de 2000). Exit Music: The Radiohead Story. Delta. pp. 127-134. ISBN 0-385-33393-5 miniatura|O produtor Nigel Godrich O EP My Iron Lung, publicado en 1994, foi a reacción de Radiohead, marcando unha transición cara á maior profundidade que buscaban no seu segundo álbum.Mallins, Steve (1 de abril de 1995). "Scuba Do". Vox Foi a primeira colaboración de Radiohead co seu futuro produtor, Nigel Godrich, que daquela traballaba ás ordes de Leckie como enxeñeiro de son, e o artista Stanley Donwood. Ambos traballaron en todos os álbums de Radiohead desde entón. Aínda que as vendas de My Iron Lung foron baixas, impulsou a credibilidade de Radiohead en círculos alternativos, creando oportunidades comerciais para o seu seguinte álbum.Randall, Mac (12 de setembro de 2000). Exit Music: The Radiohead Story. Delta. pp. 98-99. ISBN 0-385-33393-5
Radiohead rematou a gravación do seu segundo álbum, The Bends, en 1995, e publicouno ese mesmo marzo. O disco estaba impulsado por riffs densos e atmosferas etéreas, cun maior uso de teclados. Recibiu mellores críticas pola súa composición e polas súas interpretacións. Aínda que Radiohead era vistos como alleos á escena do Britpop que dominaba os medios musicais da época, finalmente acadaron o éxito no Reino Unido, xa que os sinxelos "Fake Plastic Trees", "High and Dry", "Just" e "Street Spirit (Fade Out)" convertéronse en éxitos nas listas. "High and Dry" foi un éxito modesto, pero a crecente base de fans da banda foi insuficiente para repetir o éxito mundial de "Creep". The Bends acadou o número 88 nas listas de álbums dos Estados Unidos, e segue a ser a posición máis baixa de Radiohead nese país.