O Gran Premio de Francia de fórmula 1 de celebrouse no Circuíto Paul Ricard en Francia o 5 de xullo de 1987. Foi a sexta proba da tempada de Fórmula Un de , o 65º Gran Premio de Francia, ou o 73º Gran Prix de l'ACF e o undécimo que tivo lugar no circuíto de Paul Ricard, e o segundo, que se celebrou na versión curta do circuíto. A carreira disputouse sobre 80 voltas ao circuíto de 3´81 quilómetros para unha distancia total de carreira de 305 quilómetros.

A carreira foi gañada polo piloto británico Nigel Mansell pilotando un Williams FW11B. Foi a segunda vitoria de Mansell do ano e a súa segunda vitoria no Gran Premio de Francia. Mansell terminou sete segundos por diante do seu compañeiro de equipo o brasileiro e dúas veces campión do mundo Nelson Piquet. O vixente campión francés Alain Prost pilotando un McLaren MP4/3 terminou terceiro.

O piloto brasileiro de Lotus Ayrton Senna quedou no cuarto lugar e mantivo o liderado do campionato por un só punto sobre Prost e tres por diante de Piquet.

Resumo da carreira Cualificación Por primeira vez desde o Gran Premio de México de 1986, un coche sen motor Honda motor estaba na primeira fila, o McLaren - TAG de Alain Prost, que se cualificou segundo. A pole position logrouna de novo Nigel Mansell no seu Williams - Honda, mentres que a segunda fila foi ocupada por Ayrton Senna no Lotus Honda e Nelson Piquet no Williams. A natureza rápida do circuíto era claramente adecuada para os coches con turbo: o piloto sen turbo mellor situado foi Ivan Capelli no March 871 no 22º lugar, a uns seis segundos do líder e 50 km/h máis lento na recta Mistral que os Williams-Honda.

Mostrando os avances no desenvolvemento do motor, a aerodinámica e os pneumáticos, na súa volta da pole Mansell púxoo a 325 km/h na Mistral. Malia que a Mistral utilizada en 1987 era uns 800 metros máis curta que cando a Fórmula Un utilizou por última vez o circuíto completo de Paul Ricard en 1985, a pura aceleración e a velocidade dos Williams-Honda foi comparable ás velocidades máximas vistos no circuíto nos coches da tempada .

Durante a cualificación o piloto de Arrows Derek Warwick deu unha visión da potencia do turbo do Honda RA167E V6 e a vantaxe de aceleración que Williams tiña na pista desde a primeira rolda do Brasil. Observou que nunha volta chegou á recta Mistral aproximadamente 50 metros por diante do Williams de Piquet. Malia a coñecida potencia do Megatron (anteriormente BMW) turbo, Warwick contou que no momento en que chegaron a Signes pouco máis dun quilómetro, a aceleración do Honda colocara a Piquet uns 100 metros por diante do Arrows A10.

Carreira No semáforo, Michele Alboreto adiantouse na saída, mentres que o seu compañeiro en Ferrari Gerhard Berger quedou parado. Nigel Mansell liderou e o seu compañeiro de equipo Nelson Piquet uníuselle na parte dianteira logo de pasar a Prost na recta Mistral. Eddie Cheever retirouse no seu Arrows A10 na primeira volta logo de abrir accidentalmente o extintor de incendios cando se dispoñía a axustar a presión do turbo. Andrea de Cesaris (Brabham BT56) e logo chocou con Stefan Johansson, o McLaren tivo que facer unha parada en boxes para cambiar o morro danado, os restos do seu coche causaron certa molestia a Mansell que se atopou con eles.

Mansell, Piquet e Prost estaban involucrados nunha batalla para lograr o liderado, separados por só dous segundos. Na volta 19, Piquet trompeou e Prost pasoulle para poñerse segundo. Mentres tanto, Senna aguantaba nunha meritoria cuarta posición. Na volta 30, Piquet entrou en boxes para poñer pneumáticos novos, seguido dúas voltas máis tarde por Senna. Mentres tanto, Thierry Boutsen (Benetton B187) retirouse cunha falla eléctrica. Tanto Mansell como Prost puxeron novos pneumáticos na volta 36, dándolle o liderado a Piquet. Mansell terminou a súa parada e acercouse rapidamente a Piquet, rompendo marcas de volta rápida. Na volta 46, na curva de Le Beausset, Piquet tivo un erro e Mansell pasouno polo interior para tomar un liderado que non perdería. Na volta 65 Piquet fixo unha segunda parada que saíu mal porque o motor parouse, e atrasoulle outros oito segundos adicionais. Logo de saír dos pits, atrapou e pasou a Prost (que tiña un problema eléctrico) na volta 67.

Piquet estaba uns 20 segundos por detrás de Mansell, pero nas últimas voltas gañaba dous segundos por volta. A falta de sete voltas para o final, a brecha reduciuse a tan só 13 segundos, pero Mansell dependía de si mesmo e gañou por 7,7 segundos. Johansson combatera con valor ata o sexto lugar logo de dúas paradas en boxes para reparar danos no seu McLaren, pero retirouse a cinco voltas da bandeira a cadros.

Na súa carreira de casa, Prost acadou un lugar no podio final a 48 segundos por detrás de Piquet. Senna terminou cuarto por diante de Teo Fabi no Benetton B187 que foi quinto. Philippe Streiff fixo unha carreira excelente para lograr o seu primeiro punto no Campionato Mundial e a vitoria para o trofeo Jim Clark no seu Tyrrell - Ford.

Clasificación Os números entre parénteses refírense ás posicións dos participantes con motores normalmente aspirados que competían polo Jim Clark Trophy.

Pos Nº Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos 1 5 Nigel Mansell Williams-Honda 80 1:37:03.839 1 9 2 6 Nelson Piquet Williams-Honda 80 + 7.711 4 6 3 1 Alain Prost McLaren-TAG 80 + 55.255 2 4 4 12 Ayrton Senna Lotus-Honda 79 + 1 volta 3 3 5 19 Teo Fabi Benetton-Ford 77 + 3 voltas 7 2 6 (1) 4 Philippe Streiff Tyrrell-Ford 76 + 4 voltas 25 1 7 (2) 3 Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 76 + 4 voltas 24 8 2 Stefan Johansson McLaren-TAG 74 + 6 voltas 9 9 (3) 14 Pascal Fabre AGS-Ford 74 + 6 voltas 26 Ret 28 Gerhard Berger Ferrari 71 Suspensión 6 NC 11 Satoru Nakajima Lotus-Honda 71 Non Clasificado 16 Ret 27 Michele Alboreto Ferrari 64 Motor 8 Ret 17 Derek Warwick Arrows-Megatron 62 Turbo 10 Ret 30 Philippe Alliot Lola-Ford 57 Caixa de cambios 23 Ret 16 Ivan Capelli March-Ford 52 Motor 22 Ret 23 Adrián Campos Minardi-Motori Moderni 52 Turbo 21 Ret 25 René Arnoux Ligier-Megatron 33 Escape 13 Ret 20 Thierry Boutsen Benetton-Ford 31 Motor 5 Ret 10 Christian Danner Zakspeed 26 Temperatura 19 Ret 26 Piercarlo Ghinzani Ligier-Megatron 24 Motor 17 Ret 24 Alessandro Nannini Minardi-Motori Moderni 23 Turbo 15 Ret 7 Riccardo Patrese Brabham-BMW 19 Diferencial 12 Ret 9 Martin Brundle Zakspeed 18 Roda 18 Ret 21 Alex Caffi Osella-Alfa Romeo 11 Motor 20 Ret 8 Andrea de Cesaris Brabham-BMW 2 Turbo 11 Ret 18 Eddie Cheever Arrows-Megatron 0 Eléctrico 14

Posicións logo da carreira

Clasificación do campionato de pilotos PosPilotoPuntos 1 Ayrton Senna 27 2 Alain Prost 26 3 Nelson Piquet 24 4 Nigel Mansell 21 5 Stefan Johansson 13

Clasificación no campionato de construtores Pos Construtor Puntos 1 Williams-Honda45 2 McLaren-TAG39 3 Lotus-Honda30 4 Ferrari17 5 Brabham-BMW4

Clasificación no trofeo Jim Clark PosPilotoPuntos 1 Jonathan Palmer 33 2 Philippe Streiff 30 3 Pascal Fabre 26 4 Philippe Alliot 15 5 Ivan Capelli 6

Clasificación no trofeo Colin Chapman Pos Construtor Puntos 1 Tyrrell-Ford63 2 AGS-Ford26 3 Lola-Ford15 4 March-Ford6

Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos nos catro grupos de clasificación.

Notas

Véxase tamén

Ligazóns externas

Francia Categoría:Gran Premio de Francia de Fórmula 1 Francia 1987