Edmund "Eddie" Irvine, Jr. (nado o 10 de novembro de 1965) é un piloto de carreiras retirado británico de Irlanda do Norte. Foi o subcampión na tempada de pilotando para Ferrari.
Irvine foi influenciado polos seus pais para participar nas carreiras de coches. Comezou a súa carreira á idade de dezasete anos cando participou no Campionato de Fórmula Ford logrando pronto o éxito, antes de pasar aos campionatos de Fórmula Tres e á Fórmula 3000. A primeira vez que pilotou un Fórmula Un foi co equipo Jordan en , onde alcanzou temperá notoriedade pola súa participación en incidentes múltiples ocasións durante a súa carreira. Conseguiu o seu primeiro podio en antes de trasladarse a Ferrari en .
A súa tempada máis exitosa foi en cando logrou catro vitorias e desafiou ao piloto de McLaren Mika Häkkinen para o Campionato Mundial, terminando en segundo lugar. Trasladouse a Jaguar en e soportou os malos resultados, pero logrou facerse co primeiro podio para o seu equipo en e logrou outro podio en . Irvine deixou Jaguar debido ás friccións dentro do seu equipo e anunciou a súa retirada do automobilismo de competición cando non conseguiu un asento para a tempada .
Desde que abandonou os deportes de motor, Irvine converteuse nunha personalidade dos medios en Gran Bretaña. Tamén vinculóuselle coa adquisición dos equipos Jordan e Minardi en , aínda que as conversacións non chegaron a nada. Irvine tamén ampliou os seus intereses ao mercado inmobiliario, acumulando un bo investimento durante a súa carreira deportiva.
Primeiros anos e carreira Irvine naceu o 10 de novembro de 1965, en Newtownards, Condado de Down en Irlanda do Norte, fillo de Edmund e Kathleen. Pasou a súa infancia na vila de Conlig. Ten unha irmá máis vella, Sonia, que actuou como fisioterapeuta de Irvine ata 1999. Cursou estudos na escola secundaria de Regent House, sen sobresaír nunca nos resultados. O seu primeiro contacto co automobilismo foi cando a súa familia estando de vacacións asistiu ao Gran Premio do Reino Unido. O seu pai tamén correu en monoprazas por diversión. Irvine expresou inicialmente interese nas motocicletas pero o seu pai pensaba que eran demasiado perigosas. Irvine traballou sen remuneración na chatarrería da súa familia, a cambio de que o seu pai financiara a súa paixón polas carreiras.. Máis tarde apareceu John Watson como o heroe da súa infancia .
Irvine comezou a competir cos coches de carreiras en 1983, animado polo seu pai; Inicialmente interesouse polas carreiras de motos, pero os seus pais pensaron que o deporte era demasiado perigoso e así se viu obrigado a participar na Fórmula Ford. Logo de participar nalgunhas carreiras, en 1984 gañou a súa primeira carreira en Brands Hatch, motivo polo que tamén gañou o premio ao mellor piloto. En 1987, asinou un contrato co equipo Van Diemen e nese ano amañouse para gañar o título da categoría, a Formula Ford Festival e a serie RAC Formula Ford.
Ao final da tempada, participou, durante o inverno, nunha proba organizada por Marlboro no que o gañador obtería un lugar na Fórmula 3 británica; Irvine marcou o mellor tempo e asegurouse a participación na serie do campionato antes mencionado. Durante esa tempada non logrou ningún éxito e terminou no quinto lugar. Tamén participou no Gran Premio de Macau, que forma parte do calendario da liga de Fórmula Tres, en substitución do pole position, pero non gañou a carreira. Grazas a Marlboro tamén puido participar, ao ano seguinte, no campionato de F3000 co equipo de Pacific Racing. Flanqueado por JJ Lehto, considerado entón unha nova promesa do automobilismo, logrou terminar na novena posición por diante do seu compañeiro de equipo, 13º.
En 1990 asinou un contrato para competir na Fórmula 3000 co equipo Jordan. Durante a tempada, obtivo unha vitoria en Alemaña e terminou a tempada en terceiro lugar, con mellores resultados que os seus compañeiros de equipo Heinz-Harald Frentzen e Emanuele Naspetti. A finais de ano, participou de novo no Gran Premio de Macau e na Copa Fuji F3, terminando no podio nas dúas carreiras. O final da tempada coincidiu, con todo, co fin da relación co equipo e Irvine trasladouse ao Xapón para competir na Fórmula Nippon. Durante 1991, Irvine correu para Cerumo Racing onde logrou unha vitoria anotou 17 puntos para terminar sétimo no campionato de pilotos.
Irvine participou por primeira vez nas 24 Horas de Le Mans en 1992 co equipo SARD pilotando un automóbil Toyota Grupo C xunto con Roland Ratzenberger e Eje Elgh. O equipo acabou noveno na xeral e ocupou o segundo lugar na clase Grupo C.
Carreira na Fórmula Un
Jordan (1993-1995)
1993 Irvine entrou na Fórmula Un, a categoría máis alta das carreiras de circuíto, co equipo Jordan, como compañeiro de equipo de Rubens Barrichello. Facendo o seu debut no Gran Premio do Xapón, Irvine terminou nos puntos no sexto lugar. De inmediato alcanzou a fama ao impedir adiantar ao piloto de McLaren Ayrton Senna durante varias voltas. Logo da carreira, Senna entrou na casa rodante de Jordan e golpeou na cara a Irvine. Irvine retirouse no final da carreira en Australia, cando sufriu un accidente. Na xeral, Irvine acabou 22º no campionato de pilotos logrando un punto.
1994 Irvine continuou en Jordan na tempada de novo acompañando a Barrichello. Na primeira rolda en Brasil, Irvine estivo involucrado nun choque en cadea de catro coches. Máis tarde recibiu unha sanción dunha carreira e unha multa de 10,000 $. Irvine recorreu a decisión da FIA, que decidiu rexeitar o recurso o 6 de abril e aumentou a pena a unha prohibición de tres carreiras. O seu asento foi ocupado por Aguri Suzuki no seguinte Gran Premio do Pacífico e Andrea de Cesaris para as carreiras en San Marino e Mónaco. Irvine volveu no Gran Premio español no que anotou os seus primeiros puntos da tempada co sexto lugar, logo sufriu retiradas consecutivas nas cinco carreiras seguintes. Non foi capaz de terminar o Gran Premio de Bélxica debido a unha falla no alternador, malia que se clasificou 13º debido a completar máis do 90% da distancia da carreira, non terminou a carreira celebrada en Italia debido a un fallo de motor e máis tarde foi suspendido por tres carreiras por un incidente na primeira volta co piloto de Lotus Johnny Herbert durante a carreira.
Irvine tivo unha polémica adicional durante a primeira sesión de clasificación do Gran Premio de Portugal cando lle pegou ao piloto de Williams Damon Hill. Irvine foi advertido de que se volvía a provocar un incidente similar vería revogada a súa Súper Licenza terminou sétimo na carreira e logrou puntuar consecutivamente na seguintes dúas carreiras, foi cuarto no Gran Premio de Europa e quinto no Gran Premio do Xapón. Irvine retirouse da última carreira da tempada en Australia logo de trompear. Terminou o ano 16º no campionato de pilotos, con 6 puntos. Fóra da Fórmula Un, Irvine participou na súa terceira carreira consecutiva nas 24 Horas de Le Mans pilotando para ADRS xunto con Mauro Martini e Jeff Krosnoff. O equipo terminou segundo na xeral e levouse a vitoria na clase LMP1 / C90 lideraron durante 90 minutos e víronse obrigados a reducir a velocidade debido a un problema na caixa de cambios.
1995 miniatura| right | Irvine pilotando para Jordan no Gran Premio do Reino Unido de 1995 Irvine continuou en Jordan en de novo xunto a Barrichello. Soportou un mal comezo: Irvine viuse obrigado a retirarse na primeira carreira celebrada en Brasil debido a un problema na caixa de cambios, e na seguinte carreira en Arxentina, entrou en contacto co pneumático traseiro esquerdo do piloto de McLaren Mika Häkkinen e retirouse cun fallo de motor logo de seis voltas. Terminou oitavo no GP de San Marino e logrou os seus primeiros puntos ao alzarse coa quinta posición en España. Logo de retirarse do Gran Premio de Mónaco, Irvine conseguiu o primeiro podio da súa carreira na Fórmula Un co terceiro posto en Canadá. Malia este éxito, Irvine non anotou puntos nas seguintes sete carreiras. No Gran Premio de Bélxica, o coche de Irvine incendiouse durante unha parada en boxes cando a válvula de combustible atascouse aberta e viuse obrigado a retirarse.
Na semana antes do Gran Premio de Europa, Jordan anunciou que Irvine siguiría por dous anos máis. Con todo, Ferrari anunciou que contratara a Irvine, e que sería o compañeiro de equipo de Michael Schumacher para 1996. Tivo un bo resultado na carreira terminando sexto, malia que terminou fóra dos puntos no Gran Premio do Pacífico. Irvine anotou os seus últimos puntos da tempada cun quinto lugar no Xapón e terminou a tempada cunha retirada debido á presión dos pneumáticos en Australia. Terminou 12º no campionato de pilotos con 10 puntos.
Ferrari (1996-1999)
1996 miniatura| right | Irvine pilotando para Ferrari no Gran Premio de San Marino de 1996 Na primeira carreira en Australia, Irvine logrou a terceira posición; na seguinte rolda disputada no Brasil, terminou fóra dos puntos en sétima posición e quedou en quinto lugar en Arxentina. No Gran Premio de Europa, tivo problemas co manexo do seu coche e viuse involucrado nun incidente con Olivier Panis obrigando aos dous pilotos a retirarse. Irvine logrou o cuarto lugar no GP de San Marino. Con todo, Irvine soportou a falta de fiabilidade do seu coche e viuse obrigado a retirarse nas seguintes oito carreiras consecutivas, xa fora por verse involucrado en incidentes ou por problemas co seu coche. A racha terminou cando Irvine acabou quinto no Gran Premio de Portugal malia que sufriu outra retirada na carreira de peche de tempada en Xapón. Irvine terminou décimo no campionato de pilotos con 11 puntos.
1997 A primeira carreira da tempada en Australia viu a Irvine involucrado nun accidente co piloto de Williams Jacques Villeneuve. O incidente creou polémica, xa que provocou un distanciamento con Irvine que se prolongou durante toda a tempada. Irvine logrou o 16º posto na seguinte carreira celebrada no Brasil, logo de atopar o seu coche difícil de conducir, e acadaría o segundo posto en Arxentina dúas semanas máis tarde, onde Irvine desafiou a Villeneuve pola vitoria que sufría unha doencia estomacal e tiña problemas de freos no seu coche. O resultado terminou coa demanda da prensa italiana para que Irvine fora despedido. Mantivo a súa forma logrando dous terceiros postos consecutivos nas dúas carreiras seguintes. Isto viuse interrompido cando Irvine retirouse do Gran Premio español onde cosechou críticas por parte de Panis e Jean Alesi.
Na seguinte carreira celebrada no Canadá Irvine estivo involucrado nun incidente xunto ao piloto de McLaren Mika Häkkinen na primeira volta. Amañouse para recuperarse e lograr un novo podio en Francia, a partir deste momento a forma de Irvine caeu e terminou fóra dos puntos nas seguintes sete carreiras. Durante o verán, anunciouse que Irvine permanecería en Ferrari para . A súa racha de malos resultados terminou cun terceiro posto no Gran Premio do Xapón, e concluíu a tempada cun quinto lugar no Gran Premio de Europa. Irvine terminou sétimo no campionato de pilotos con 24 puntos.
1998 miniatura | left | Irvine no Gran Premio de Australia de 1999