Tomé de Aquino ou Tomás de Aquino, nado en Roccasecca,Fra' Giovanni Fiore da Cropani, historiador calabrés do século XVII, na súa obra Della Calabria illustrata (Da Calabria ilustrada) sostén que Tomé de Aquino nacera en Belcastro; unha tese sostida tamén por Gabriele Barrio na súa obra De antiquitate et situ Calabriae (Sobre a antigüidade e o lugar de Calabria, en cinco libros), e por Girolamo Marafioti, teólogo da Orde dos Menores Observantes na súa obra Cronache ed antichità della Calabria (Crónicas e antigüidades da Calabria). (Nápoles) en 1225 e finado en Fossanova o 7 de marzo de 1274, foi un presbítero, frade, teólogo, filósofo e xurista católico pertencente á Orde dos Predicadores, é considerado o principal representante do ensino escolástica e unha das maiores figuras da teoloxía sistemática. En materia de metafísica, a súa obra representa unha das fontes máis citadas do século XIII, ademais de ser punto de referencia das escolas do pensamento tomista e neotomista. A Igrexa católica nomeouno Doctor Angelicus, Doctor Communis e considera a súa obra fundamental para os estudos de filosofía e teoloxía. En 1999, Xoán Paulo II engadiu un novo título a estes tradicionais: Doctor Humanitatis.
Tomé foi un destacado defensor da teoloxía natural e o pai dunha escola de pensamento (que abarca tanto a teoloxía como a filosofía) coñecida como tomismo. Argumentaba que Deus é a fonte da luz da razón natural e da luz da fe. Foi descrito como "o pensador máis influente do período medieval"Wippel, John F. (1995) 2nd ed., "Aquinas, Saint Thomas," The Cambridge Dictionary of Philosophy, Cambridge University Press. p. 36. e "o máis grande dos filósofos-teólogos medievais".Broadie, Alexander (1999). "Aquinas, St Thomas," The Oxford Companion to Philosophy, Oxford University Press, p. 43. As súas ideas, a diferenza de moitas correntes na Igrexa católica da época, abarcaron varias ideas presentadas por Aristóteles -a quen chamou "o Filósofo"- e tentaron sintetizar.A filosofía aristotélica cos principios do cristianismo.
Os seus comentarios sobre as obras de Aristóteles lanzárono á popularidade, a recepción da súa obra favoreceu a compatibilidade entre o pensamento aristotélico e a fe católica. Así mesmo, recibiu influencias do platonismo de Agostiño de Hipona, e do aristotelismo de Averroes e de Maimónides, a quen tomaba como autoridades. As súas obras máis coñecidas son a Summa theologiae, un compendio da doutrina católica na cal trata 495 cuestións divididas en artigos (aquí atópanse as súas cinco vías), e a Summa contra gentiles, compendio de apoloxía filosófica da fe católica, que consta de 410 capítulos agrupados en catro libros, redactado a pedimento de san Raimundo de Peñafort.
A Tomé débeselle o rescate e reinterpretación da metafísica e unha obra de teoloxía monumental, así como unha teoría do Dereito que sería moi consultada posteriormente. Canonizado en 1323, foi declarado Doutor da Igrexa en 1567 e santo patrón das universidades e centros de estudo católicos en 1880. A súa festividade celébrase o 28 de xaneiro. En palabras do filósofo inglés Anthony Kenny, Santo Tomé de Aquino é considerado "un dos máis grandes filósofos do mundo occidental".Aquinas, Thomas (1993). Selected Philosophical Writings. Oxford University Press. pp. Xi. ISBN 0-19-283585-8.
Traxectoria Primeiros anos miniatura|upright|Castelo do Monte Santo Giovanni Campano. miniatura|upright|Tentación de Santo Tomé (1632) por Diego Velázquez. Tomé de Aquino naceu en 1224 ou 1225 no castelo de Roccasecca, preto de Aquino, no seo dunha numerosa e nobre familia de ascendencia xermana. O seu pai, Landolfo, descendente dos condes de Aquino, estaba emparentado co emperador Federico II. A súa nai, Teodora, era filla dos condes de Taete e Chieti. Foi Tomé o menor de nove irmáns. Segundo unha lenda, Bonus, un santo ermitán, predixo a Teodora que o seu fillo ordenaríase dominico e chegaría a alcanzar a santidade.
Cumpridos os cinco anos, Tomé recibiu os seus primeiros ensinos na abadía de Montecasino, da que un tío seu era abade. Os seus biógrafos Guilelmus de Tocco, Bernardo Guido e Pedro Calo destacan a súa singular e temperá devoción sinalando que desde bebé, aferrábase fortemente a un papiro que tiña escrito o Avemaría. Comezou entón a súa aprendizaxe de gramática, moral, música e relixión ata que en 1239 o emperador Federico II decretou a expulsión dos monxes. Entón, o mozo Tomé continuou a súa educación na Universidade de Nápoles onde o estudo das artes liberais, o currículo educativo da época, púxoo en contacto cos principios da lóxica aristotélica. En 1244, á idade de dezanove anos, Tomé decidiu unirse á recentemente fundada Orde dominica grazas á amizade que trabara co mestre xeral Xoán de Wildeshausen, por cuxa vida austera e intelectual sentíose atraído despois de coñecelo anteriormente nun convento de Nápoles.
A decisión contrariou á súa familia, que planificara que Tomé sucedese ao seu tío á fronte da abadía de Montecasino. Decatados de que Tomé dirixiríase a Roma para iniciarse nos estudos do noviciado, os seus irmáns secuestrárono e retiverono durante máis dun ano nos castelos familiares de monte San Giovanni e Roccasecca nun intento de evitar que asumise o hábito dominico e para obrigalo a renunciar á súa nova aspiración. Pasou este tempo de proba dando clases particulares ás súas irmás e comunicándose con membros da Orde Dominica. Os familiares desesperáronse por disuadir a Tomé, que seguía decidido a unirse aos dominicos. Nun momento, dous dos seus irmáns recorreron á medida de contratar a unha prostituta para seducilo. Segundo a lenda, Tomé afastouna empuñando un ferro de lume e dous anxos aparecéronselle mentres durmía e fortaleceron a súa determinación de permanecer célibe. Ao ver que todos os seus intentos de disuadir a Tomé fracasaran, Teodora buscou salvar a dignidade da familia facendo que Tomé escapase pola xanela durante a noite.
Logrou fuxir do castelo e trasladouse a París para afastarse da súa familia. O Aquinate sorprendeu aos frades cando viron que se dedicou a ler e memorizar a Biblia e as Sententias de Pedro Lombardo, mesmo comentara un apartado das Refutacións sofísticas de Aristóteles que eran as referencias para os estudos da época.
Formación universitaria A Universidade de París era ideal para as aspiracións do mozo Tomé pola súa marcada predisposición ao Trivium (xa tradicional en París) e polas súas escolas de teoloxía. Tivo por mestres máis destacados a Alexander Hales e a Alberte o Magno, ambos acolledores da doutrina aristotélica (especialmente o segundo). Entre os seus compañeiros estaba Boaventura de Bagnoregio con quen mantivo unha singular relación de amizade, aínda que tamén de certa polémica intelectual. Antes de que Tome acabase os estudos, Alberte o Magno, sorprendido polo entendemento do seu alumno napolitano, encárgalle un acto escolástico, e aos seus fortísimos argumentos o alumno responde con perfecta distinción, desfacendo o discurso do seu mestre e futuro Doutor da Igrexa, o cal dixo á asemblea:
Alberte o Magno, seguro do potencial do novizo, levouno consigo a Colonia, para ensinarlle e estudar profundamente as obras de Aristóteles, que ambos haberían de defender posteriormente. Nesa época Tomé foi ordenado sacerdote. Tomé volvería a París en 1252 para continuar os seus estudos, pero atoparía unha forte oposición ás Ordes mendicantes, liderada polos profesores seculares, que perseguían o abandono da Universidade, en sinal de protesta contra o encarceramento de alumnos delincuentes. Pero o obxecto último da súa ira eran os mestres mendicantes: a súa singular pobreza, constancia e hábito de estudo enchía as súas clases de alumnos (véxase o caso de Alberte o Magno) e poñía en evidencia aos seculares.
O punto álxido daquel enfrontamento, que chegou a ameazar a vida dos mendicantes, chegou cando o doutor Guillermo de Saint-Amour publicou os seus tratados, Libro do anticristo e os seus ministros e Contra os perigos dos novísimos tempos. Tomé escribiu en outubro de 1256, uns meses máis tarde do segundo panfleto de Saint-Amour, Contra os que impugnan o culto divino e, o papa Alexandre IV, ese mesmo mes, excomungaría a Saint-Amour, prohibíndolle o ensino e os sacramentos. O mozo napolitano contaría, por mor da súa resposta a Saint-Amour, coa confianza papal en cuestións teolóxicas, e asignóuselle a revisión do Libro introdutorio ao Evanxeo eterno, de influencias xaquinistas.
Ensino universitario miniatura|upright|Super Physicam Aristotelis, 1595 miniatura|upright|Detalle de Tomé de Aquino no Políptico Valle Romita de Gentile dá Fabriano. Tras aquela destacada actuación concedéuselle o doutoramento á excepcional idade de 31 anos, polo cal, en 1256 exerce como mestre de teoloxía na Universidade de París. Alí escribe varios opúsculos de gran profundidade metafísica, como De ente et essentia e a súa primeira Summa ou compendio do saber: o Scriptum super Sententias. Ademais, goza do posto de conselleiro persoal do rey Lois IX de Francia.
En xuño de 1259, Tomé é chamado a Valenciennes, xunto con Alberte o Magno e Pierre de Tarentaise (futuro papa Inocencio V), para organizar os estudos da Orde, aproveitando que tiña que trasladarse á súa Italia natal. Estivo durante un período de dez anos ensinando en Nápoles, Orvieto, Roma e Viterbo. Nesta época, Tomé termina a Summa contra gentiles, que sería a guía de apoloxía da Orde en España, encarga a tradución de numerosas obras de Aristóteles ao seu amigo erudito Guillerme de Moerbeke, para evitar certos erros de interpretación cometidos polos árabes, e comeza a redacción da Summa Theologiae. É mester sinalar que o papa Urbano IV nomeouno conselleiro persoal, e que lle encargou a Catena aurea (Comentario aos catro Evanxeos), o Oficio e misa propia do Corpus Christi e a revisión do libro Sobre a fe na Santísima Trindade, atribuído ao bispo Nicolás de Durazzo.
O Aquinate foi enviado de volta a París, debido á grande oposición que se alzou en contra da súa figura e doutrina. Esta época, por ser a última, é a máis madura e fecunda do Aquinate pois se enfrontaría a tres brazos do pensamento: os idealistas agustinistas, encabezados por John Peckham, os seculares antimendicantes, dirixidos por Gérard d'Abbeville e, por último os averroístas, cuxa figura visible era Siger de Brabant. Tomé xa asumira publicamente numerosas ideas aristotélicas e completou as Exposicións das máis destacadas obras de Aristóteles, do Evanxeo de Xoán e das Cartas de Pablo o apóstolo. Doutra banda, escribe as súas famosas cuestións disputadas de ética e algúns opúsculos en resposta a John Peckham e Nicolás de Lisieux, á vez que terminaba a segunda parte da Summa Theologiae.
Pero a súa gran loita veu contra os averroístas: Sigerio de Brabante, máxima figura da Facultade das Artes, manifestara nas súas clases (non nas súas obras, de lóxica e física, como o Sophisma e o seu comentario á Física de Aristóteles) que o home non tiña natureza espiritual polo que a razón podía contradicir a fe sen deixar ambas as de ser verdadeiras. Tomé, líder indiscutible da Facultade de Teoloxía, respondería ese mesmo ano co seu De unitate intellectus contra averroistas terminando devandito opúsculo con esta declaración:
Tras este desafío singular dise, pois non consta entre os seus biógrafos, que ambos se enfrontaron publicamenteLouis de Wohl La luz apacible: novela sobre Santo Tomás de Aquino y su tiempo. Palabra. 1996, p.341 e non sería desatinado, xa que Tomé disputara con, por exemplo, Peckham #ante a universidade pero o historicamente válido é que Tomé saíu amplamente vitorioso tras a publicación do opúsculo, xa que, en primeiro lugar, Siger retractouse de moitas cuestións na súa De anima intellectiva, e en segundo lugar, o bispo de París, Esteban Tempier condenaría aos poucos meses ata trece cuestiones esenciais do averroísmo, o que provocou unha gran folga na Facultade das Artes. Regreso e morte