miniatura|200px|Álvaro Cunhal.
Álvaro Barreirinhas Cunhal, nado en Sé Nova (Coímbra) o 10 de novembro de 1913 e finado en Lisboa o 13 de xuño de 2005, foi un político e avogado portugués que dedicou a súa vida ó ideal comunista.
Traxectoria Era fillo do avogado Avelino Henriques da Costa Cunhal. No 1931, con tan só 17 anos, afiliouse ó Partido Comunista Portugués, que integra entón á Liga dos Amigos da URSS e ó Socorro Vermelho Internacional, ó mesmo tempo que ingresa na Facultade de Dereito de Lisboa, onde inicia a súa actividade política. No ano 1934, é elixido representante dos estudantes no Senado Universitario. Gradúase en dereito no 1935 e no mesmo ano é elixido secretario-xeral da Federação das Juventudes Comunistas. No ano 1936, após unha visita á URSS como integrante da delegación portuguesa ó VII Congreso da Comintern, é cooptado para o comité central do Partido Comunista.
Xa no ano 1940, Cunhal é escoltado pola policía á Facultade de Dereito, onde presenta a súa tese de doutoramento, sobre a temática do aborto e a súa despenalización. A pesar do ambiente pouco propicio, a súa tese foi clasificada con 19 valores.
Debido ás súas ideas, foi preso e torturado no 1937, 1940 e 1949. Dos trece anos que estivo encarcerado, foi mantido incomunicado durante catorce meses e pasou oito nun total illamento. O 3 de xaneiro de 1960, Cunhal, xuntamente con outros camaradas, todos membros destacados do partido, protagonizaron a famosa fuga do Cárcere de Peniche.
Ocupou o cargo de secretario-xeral do Partido Comunista Portugués de 1961 a 1992, cando foi substituído por Carlos Carvalhas.
Regresou a Portugal cinco días despois do 25 de abril de 1974. Foi ministro sen carteira no I goberno provisorio e tamén deputado entre 1975 e 1992. No 1982, tornouse membro do Conselho de Estado, abandonando este posto dez anos despois, cando saíu do liderado do PCP.
Faleceu en Lisboa, e o seu funeral realizouse o 15 de xuño de 2005, onde participaron máis de 250.000 persoas. O seu corpo foi cremado, en cumprimento da súa última vontade.
Obras miniatura|150px|Retrato de Henrique Matos.
Colaborou en varios xornais e é autor de varias obras: Rumo à vitória, (1964); O radicalismo pequeno-burguês de fachada socialista, (1970 e 1971); Contribuição ao estudo da questão agrária – I e II, (1976); A revolução portuguesa – o passado e o futuro, (1976); As lutas de classes em Portugal nos fins da Idade Média, (1980); O partido com paredes de vidro, (1985); Discursos políticos – 22 volumes, (1974-1987); Acção revolucionária, capitulações e aventura, (1994); A arte, o artista e a sociedade, (1996); O Aborto – causas e soluções, (1997); A verdade e a mentira na revolução de Abril (a contra-revolução confessa-se), (1999).
É autor de varios romances e novelas, editados co pseudónimo de Manuel Tiago, pintor e ensaísta.
Obras literarias (publicadas co o pseudónimo de Manuel Tiago): Até Amanhã, Camaradas; Cinco Dias, Cinco Noites; A Estrela de Seis Pontas; A Casa de Eulália; Fronteiras; Um risco na areia; Sala 3 e outros contos; Os corrécios e outros contos; Lutas e vidas – um conto.
Artes Plásticas: Desenhos da Prisão – I e II.
Véxase tamén Ligazóns externas Partido Comunista Portugués - Álvaro Cunhal
Categoría:Ministros de Portugal Categoría:Políticos do Partido Comunista Portugués Categoría:Nados en 1913 Categoría:Finados en 2005 Categoría:Nados no distrito de Coímbra Categoría:Deputados de Portugal