O Califato Omeia foi o segundo dos catro grandes califatos establecidos trala morte de Mahoma. O califato foi gobernado pola dinastía omeia (en , al-ʾUmawīyūn, ou بَنُو أُمَيَّة, Banū ʾUmayyah, "fillos de Umayyah"). O terceiro califa do Califato Rashidun, Uthman ibn Affan (r. 644–656), foi tamén membro do clan omeia. A familia estableceu un goberno dinástico e hereditario con Muawiya ibn Abi Sufyan, gobernador de al-Sham (Gran Siria), que se converteu no sexto califa ao final da primeira guerra civil musulmá en 661. Trala morte de Mu'awiyah en 680, os conflitos pola sucesión acabaron na segunda guerra civil e o poder finalmente caeu nas mans de Marwan I doutra rama do clan. A rexión de Siria permaneceu baixo o poder dos omeias, con Damasco como a súa capital.
Os omeias continuaron as conquistas musulmás, incorporando Transoxiana, Sindh, o Magreb e a Península Ibérica (Al-Andalus) ao mundo musulmán. Na súa máxima extensión, o Califato Omeia cubría 11 100 000 km2, converténdoo nun dos máis grandes imperios do mundo por superficie. A dinastía finalmente foi derrocada por unha rebelión liderada polos abbásidas en 750. Os superviventes da dinastía establecéronse en Córdoba que, en forma de emirato e despois califato, se converteu nun centro mundial da ciencia, da medicina, da filosofía e dos inventos, guiando o período da Idade de Ouro do islam.
O Califato Omeia gobernou sobre unha poboación multiétnica e multicultural. Os cristiáns, que constituían a poboación maioritaria do califato, e os xudeus podían practicar as súas propias relixións, aínda que tiña que pagar un imposto (jizya) do que estaban exentos os musulmáns.H.U. Rahman, A Chronology Of Islamic History 570–1000 CE (1999), p. 128. Porén, existía tamén o imposto zakat só para os musulmáns, que estaba destinado explicitamente a programas para o benestar. Os cristiáns tiñan postos relevantes, algúns deles pertencentes a familias que serviran nos gobernos bizantinos. O emprego de cristiáns era parte dunha política máis ampla de acordo relixioso que era precisa pola gran presenza de poboacións cristiás nas provincias conquistadas, como en Siria. Esta política tamén estimulou a popularidade de Muawiya e consolidou Siria como a base do seu poder.
A era omeia adoita ser considerada o período de formación da arte islámica. The Art of the Umayyad
Califas Caliph ReignCaliphs of Damascus Muawiya I ibn Abu Sufyan 28 de xullo de 661 – 27 de abril de 680 Yazid I ibn Muawiyah 27 de abril de 680 – 11 de novembro de 683 Muawiya II ibn Yazid 11 de novembro de 683 – xuño de 684 Marwan I ibn al-Hakam Xuño de 684 – 12 de abril de 685 Abd al-Malik ibn Marwan 12 de abril de 685 – 8 de outubro de 705 al-Walid I ibn Abd al-Malik 8 de outubro de 705 – 23 de febreiro de 715 Sulayman ibn Abd al-Malik 23 de febreiro de 715 – 22 de setembro de 717 Umar ibn Abd al-Aziz 22 de setembro de 717 – 4 de febreiro de 720 Yazid II ibn Abd al-Malik 4 de febreiro de 720 – 26 de xaneiro de 724 Hisham ibn Abd al-Malik 26 de xaneiro de 724 – 6 de febreiro de 743 al-Walid II ibn Yazid 6 de febreiro de 743 – 17 de abril de 744 Yazid III ibn al-Walid 17 de abril de 744 – 4 de outubro de 744 Ibrahim ibn al-Walid 4 de outubro de 744 – 4 de decembro de 744 Marwan II ibn Muhammad (gobernou dende Harran en Jazira) 4 de decembro de 744 – 25 de xaneiro de 750
Notas
Véxase tamén
Bibliografía
Categoría:Califatos Categoría:Estados desaparecidos de Asia Categoría:Estados desaparecidos de África Categoría:Estados desaparecidos de Europa Categoría:Historia do islam Categoría:Dinastía omeia Categoría:Estados da Idade Media