A Declaración de Independencia de Estonia, formalmente titulada Manifesto aos Pobos de Estonia (en estoniano: Manifest Eestimaa rahvastele), é o documento fundacional que estableceu a República democrática independente de Estonia en 1918. Emitida a raíz do colapso do Imperio Ruso na Revolución de 1917, a I Guerra Mundial, a ocupación bolxevique de Estonia e a declaración do golpe de estado alemán durante a I Guerra Mundial. A soberanía nacional de Estonia e o compromiso coa gobernanza democrática. A declaración anunciaba e explicaba a separación de Estonia do antigo Imperio Ruso, e declarou a república, recentemente creada, como un país neutral naquela en curso da Primeira Guerra Mundial.
A Declaración foi redactada baixo a supervisión do Comité de Salvación de Estonia e adoptada o 21 de febreiro de 1918 por unanimidade polo Consello de Anciáns da Asemblea Provincial de Estonia. Foi lida publicamente por primeira vez o 23 de febreiro de 1918, ás 20.00 horas, dende o balcón do teatro Endla de Pärnu por Hugo Kuusner, delegado da Asemblea Provincial. Este acto marcou a primeira proclamación formal da independencia de Estonia. A proclamación en Pärnu precedeu á declaración oficial en Tallin o 24 de febreiro de 1918, cando o Goberno provisional de Estonia asumiu o control.
A Declaración de Independencia de Estonia proclamou formalmente a Estonia como república democrática soberana, delimitada dentro das súas fronteiras históricas e etnográficas. Arraigado en reivindicacións históricas, culturais e étnicas, o manifesto foi á vez unha declaración política e un acto simbólico de autodeterminación nacional. Esbozou os principios dun estado libre e democrático, garantiu as liberdades civís e estableceu o camiño para a construción das institucións nacionais de Estonia. A declaración serviu como pedra angular para a República de Estonia, influíndo no seu marco legal e político e inspirando a loita pola independencia da nación ao longo do século XX.
Desde entón, o 24 de febreiro celébrase o Día da Independencia de Estonia, o día nacional de Estonia.
Contexto histórico
Primeiras propostas para a independencia de Estonia Dende que Estonia pasou a formar parte do Imperio Ruso, despois da Gran Guerra do Norte, o espertar nacional estoniano, no século XIX, reafirmou a identidade étnica estoniana e abriu o camiño para as aspiracións nacionalistas cara á independencia do país. Un aspecto significativo do movemento foi a recollida e preservación do folclore de Estonia, incluídos os mitos e tradicións precristiás, que fomentaron un sentimento de orgullo nunha era imaxinada ou histórica de liberdade anterior ás Cruzadas do Norte. Este espertar cultural levou á publicación da épica nacional de Estonia, Kalevipoeg, de Friedrich Reinhold Kreutzwald en 1857. A épica, escrita en verso rúnico, fala dun reino mítico estoniano precristián e inclúe unha coñecida profecía sobre o regreso do rei Kalev.Oinas (1979)
No seu discurso moi publicitado de 1868, Carl Robert Jakobson avanzou aínda máis os ideais nacionalistas, idealizando a antiga liberdade dos estonianos como un "tempo de luz", contrastándoo co "período de escuridade" que trouxo a dominación cristiá, e imaxinando un "amencer" de renovación. Expresou a súa esperanza en reformas que ofrezan máis dereitos e mellores condicións aos estonianos, especialmente aos agricultores, o que indica o optimismo para un futuro máis brillante.Jakobson (1991)
A idea dunha Estonia republicana foi mencionada por primeira vez por escrito por Andres Dido, unha figura do movemento nacional de Estonia. En 1882, o poema de Dido, Eesti sõalaul ("Canción de guerra de Estonia") incluía a liña "e sobre a República de Estonia", marcando a referencia máis antiga coñecida a unha República de Estonia. Dido imaxinaba Estonia como unha república e defendía a igualdade e a solidariedade entre as nacións. O concepto dunha Estonia independente vai ser expresado por Juhan Liiv no seu coñecido poema Kas vašad? ("Ensinarásme?"), onde escribiu: "Algún día, haberá un Estado Estoniano". Aínda que o poema non ten data, o crítico literario Friedebert Tuglas suxeriu que probablemente se inspirase nos acontecementos revolucionarios de 1905. Malia que, daquela, Juhan Liiv, estaba nun manicomio e pensar nu estado estoniano independente semellaba utópico, esas palabras convertéronse nun poderoso símbolo das aspiracións de Estonia pola soberanía e a identidade nacional.
Durante a Revolución de 1905, fundáronse os primeiros partidos políticos estonianos legais. Convocouse un congreso nacional de Estonia, que reclamaba a unificación das áreas de Estonia nun único territorio autónomo e o fin da rusificación. Os disturbios foron acompañados por manifestacións políticas pacíficas e disturbios violentos con saqueos no distrito comercial de Tallín e en varias mansións de ricos terratenentes da zona rural de Estonia.Smith (2013), p. 10 A bandeira de Estonia, adoptada pola Sociedade de Estudantes de Estonia desde 1881, tivo un papel destacado durante estas manifestacións. En decembro de 1905, o primeiro intento de declarar a Estonia como país independente tivo lugar na aldea de Vaali, Järvamaa. O goberno tsarista respondeu cunha represión brutal; unhas 500 persoas foron executadas e centos máis encarceradas ou deportadas a Siberia.Raukas (2002), p. 292
A Primeira Guerra Mundial e a Revolución de Febreiro miniatura|Congreso de soldados estonianos que servían no exército ruso, celebrado en Tallín os días 18 e 21 de xuño de 1917. Durante a Primeira Guerra Mundial, máis de 100.000 homes estonianos foron recrutados no Exército Imperial Ruso, con aproximadamente 8.000 a 10.000 mortosMiljan (2004), p. 15 e un de cada cinco feridos. No medio das dificultades e escaseza causadas pola guerra, as ideas de formar un exército nacional de Estonia comezaron a gañar relevancia. Os disturbios civís na fronte interior alimentaron aínda máis as demandas de maior autonomía, especialmente cando os estonianos e outros grupos minoritarios buscaron alivio do control imperial. En maio de 1916, o político Jüri Vilms renovou o chamamento á autonomía nacional, aliñándose coas aspiracións anteriores de unificar Estonia e partes de Livonia nunha única entidade administrativa.
A Revolución de Febreiro de 1917 trouxo un importante trastorno a Estonia. O 15 de marzo, unha folga en Tallín converteuse en protestas, con manifestantes atacando institucións gobernamentais, liberando presos e desmantelando as estruturas administrativas do Goberno provincial. Isto coincidiu coa abdicación do tsar Nicolao II, marcando o fin do goberno autocrático en Rusia. Cando as institucións estatais se disolveron, Estonia comezou a avanzar cara ao autogoberno. As eleccións para o Consello de Deputados dos Traballadores e Soldados de Tallín tiveron lugar, e o consello reuniuse por primeira vez o 16 de marzo, sinalando o inicio dunha gobernanza local máis organizada. Dos 198 delegados elixidos, 58 eran bolxeviques, 87 socialrevolucionarios, 29 menxeviques e 22 apartidistas.
O 19 de marzo, Jaan Poska foi nomeado como o primeiro gobernador estoniano da gobernación de Estonia polo Goberno provisional ruso. Isto marcou o inicio da autoridade administrativa do Goberno provisional na rexión. Pouco despois, do 24 ao 27 de marzo, representantes de cidades e municipios de Estonia reuníronse en Tartu para discutir un novo sistema de goberno para substituír o control da nobreza báltica. Aínda que se considerou o modelo electoral de Finlandia, escolleuse un sistema máis sinxelo de eleccións xerais e indirectas como medida temporal, o que supuxo un paso fundamental cara ao autogoberno. O 31 de marzo presentouse ao Goberno Provisional o proxecto de Lei de Goberno Local, que sinala unha crecente determinación entre os líderes de Estonia para formalizar a autonomía.
O 8 de abril, preto de 40.000 estonianos, incluíndo ata 15.000 soldados, marcharon en Petrogrado (actual San Petersburgo), a entón capital de Rusia, para reclamar autonomía para a súa terra natal. Portando bandeiras de Estonia e cantando cancións patrióticas, os manifestantes entregaron a súa petición ao Goberno Provisional Ruso no Palacio de Tauride. Os seus esforzos deron os seus froitos poucos días despois, cando o 12 de abril o Goberno Provisional ditou a Lei de Autogoberno Temporal de Estonia. Este decreto concedeu unha autonomía significativa, unindo a gobernación do norte de Estonia coas rexións de lingua estonia de Livonia para formar unha entidade autónoma.Calvert (1987), p. 67 Este logro, nacido dos esforzos coordinados dos líderes estonianos en Tartu, Petrogrado e Tallín, enfrontouse á resistencia das faccións bolxeviques e imperialistas. Non obstante, estableceu unha base para o avance das aspiracións nacionais de Estonia, evolucionando desde as demandas de autonomía ata as aspiracións de igual posición nunha Rusia federativa.
O ano 1917, tamén viu cambios críticos na organización militar de Estonia. Baixo o liderado de Konstantin Päts, estableceuse a Oficina Militar de Estonia, e o coronel Siegfried Pinding foi nomeado para formar un rexemento de Estonia. En xullo de 1917, o Primeiro Congreso de Soldados Estonianos elixiu un Alto Mando Militar Estoniano, de novo baixo o liderado de Päts, consolidando aínda máis o exército como unha forza clave na loita de Estonia pola autodeterminación. Estes esforzos políticos e militares combinados sentaron as bases para a eventual declaración de independencia de Estonia.
Asemblea Provincial de Estonia
O Goberno Provisional Ruso decretou que a asemblea provincial se crearía con membros elixidos por sufraxio universal indirecto. As eleccións para os 62 deputados da Asemblea Provincial de Estonia celebráronse por etapas, cos representantes da comunidade rural elixidos en maio-xuño e os representantes das cidades elixidos en xullo-agosto. As eleccións impulsaron o establecemento e a reorganización dos partidos nacionais estonianos, con seis partidos representados na asemblea xunto con tres deputados independentes e representantes das minorías de fala alemá e sueca. As eleccións foron tomadas en serio polas faccións políticas estonianas, incluídos os nacionalistas e os bolxeviques. Non obstante, a nobreza báltica boicoteou en gran medida o proceso e moitos alemáns consideraron a asemblea ilexítima. Ademais, os soldados e mariñeiros rusos, unha forza revolucionaria significativa en Estonia, estiveron notablemente ausentes da Asemblea Provincial, o que reflectía a crecente división entre os nacionalistas estonianos e o movemento revolucionario.Valge (2019), p. 53
A primeira sesión da Asemblea Provincial celebrouse o 1 de xullo de 1917 no Castelo de Toompea. No seu discurso de apertura, o gobernador comisario Jaan Poska proclamou simbolicamente unha nova era para que os estonianos gobernasen a súa terra. As decisións iniciais da asemblea incluíron o establecemento do estoniano como a súa lingua oficial de traballo e a elección de Artur Vallner como o seu presidente temporal.Valge (2019), p. 54 A Asemblea Provincial tamén nomeou o Goberno Provincial Estoniano. En medio da crecente inestabilidade en Rusia, a asemblea asumiu gradualmente poderes máis aló dos que normalmente se lles outorgan aos órganos de goberno provinciais, evolucionando ata se converter, de facto, nunha lexislatura nacional de facto. Como manifestación evidente deste papel ampliado, entrou en uso o termo Maapäev ("Dieta da Terra").Valge (2019), p. 56 En xullo, a asemblea estableceu un consello de anciáns, composto polos seus líderes e representantes de todos os partidos políticos, que desempeñou un papel fundamental na orientación do movemento independentista durante os períodos nos que a asemblea completa non podía reunirse.Valge (2019), pp. 56–57