Michele Cavataio, tamén coñecido como Cavatajo, nado en Palermo o 18 de marzo de 1929 e finado na mesma cidade o 10 de decembro de 1969) foi un mafioso siciliano e poderoso membro de Cosa Nostra. Foi xefe do mandamento Acquasanta de Palermo e membro da primeira Comisión de Cosa Nostra.
Un dos mafiosos máis temidos da súa época, tivo un papel chave no estalido da Primeira Guerra de Mafia.
Traxectoria Despois da Segunda Guerra Mundial, fixo fortuna vendendo gasolina roubada á Armada italiana. Dende un modesto posto de taxista, acumulou unha fortuna considerable en poucos anos, segundo un informe da Comisión Parlamentaria Antimafia. A familia mafiosa Acquasanta controlaba os peiraos de Palermo que estaban situados na súa zona, actuando como rompefolgas contra os traballadores portuarios, e non dubidaban en disparar contra os folguistas se era necesario.
En 1955, os xefes do clan mafioso de Acquasanta, Gaetano Galatolo e Nicola D'Alessandro, morreron nunha disputa referente ás extorsións por protección, cando o mercado grosista de froitas e verduras se trasladou da zona de Zisa a Acquasanta, perturbando os delicados equilibrios de poder dentro de Cosa Nostra. O asasino de Galatolo nunca foi identificado, pero sospeitouse de Cavataio. Este converteuse no novo xefe do clan e tivo que aceptar dividir os beneficios das extorsións do mercado grosista co clan mafioso Greco de Ciaculli, que tradicionalmente controlaba a subministración de froitas e verduras ao mercado grosista de Palermo.
Cavataio participou activamente no que se coñece como o "Saqueo de Palermo" durante o mandato de Salvo Lima como alcalde de Palermo. Os xefes da mafia obtiveron licenzas de construción a través de contactos con políticos. O auxe da construción destruíu o cinto verde da cidade e as vivendas que lle daban graza arquitectónica, para dar paso a bloques de apartamentos sen carácter e de construción deficiente.
Primeira Guerra de Mafia Cavataio foi un dos protagonistas da primeira Guerra de Mafia entre 1962 e 1963. Segundo o pentito Tommaso Buscetta, foi Michele Cavataio quen deliberadamente intensificou unha disputa entre diferentes faccións. O conflito estalou pola perda dun envío de heroína. O envío foi financiado por Cesare Manzella, os curmáns Greco de Ciaculli e os irmáns La Barbera. As sospeitas recaeron sobre Calcedonio Di Pisa, que recollera a heroína e organizara o transporte a Nova York.
O caso foi levado ante a Comisión da Mafia, pero o desacordo sobre como xestionalo levou a un conflito sanguento entre os clans aliados cos Greco, encabezados por Salvatore "Ciaschiteddu" Greco, e os clans aliados cos La Barbera, en particular cando Di Pisa foi asasinado o 26 de decembro de 1962. Os Greco sospeitaban que os La Barbera eran os responsables do ataque.
Non obstante, fora Cavataio quen matara a Di Pisa, sabendo que os Greco culparían aos La Barbera e que o resultado sería unha guerra. Cavataio, que tiña os seus propios problemas con Di Pisa e quería que fose alí, e tamén estaba en malos termos cos La Barbera, ideou o asasinato de Di Pisa de tal xeito que os La Barbera parecesen responsables. Seguiu alimentando o conflito con máis atentados con bombas e asasinatos. Outras familias da mafia que estaban resentidas co crecente poder da Comisión en detrimento de familias individuais apoiaron a Cavataio. Detrás de Cavataio e La Barbera había unha alianza de xefes do noroeste de Palermo que estaban resentidos co crecente poder da Comisión e coa influencia dos actores do sueste de Palermo, como os Greco.
Cavataio participou entón, xunto con Pietro Torretta, Buscetta e outro capo de Acquasanta, en varios atentados con coche bomba contra os Greco e os seus aliados, considerados inimigos pola súa intrusión no mercado grosista de produtos. Foi o responsable dun coche bomba que explotou preto da casa de Greco en Ciaculli o 30 de xuño de 1963, matando a sete policías e oficiais militares enviados para desactivalo despois dunha chamada telefónica anónima. A indignación pola masacre de Ciaculli converteu a guerra da mafia nunha guerra contra a mafia. Impulsou os primeiros esforzos concertados contra a mafia por parte do estado na Italia de posguerra. A Comisión disolveuse e, dos mafiosos que escaparan do arresto, moitos foron ao estranxeiro.
Cavataio foi arrestado en xullo de 1963. Recibiu unha condena de catro anos no chamado Xuízo dos 114 contra a mafia en Catanzaro en decembro de 1968, a pesar de enfrontar unha acusación por dez asasinatos. Foi condenado por asociación de delitos e axiña saíu da cadea cando na apelación a súa condena foi reducida a só dous anos.
Sospeitas crecentes O atentado de Ciaculli puxo en coñecemento dos outros clans mafiosos a manipulación de Cavataio na Guerra de Mafia. Cando a bomba explotou, Salvatore La Barbera xa estaba morto e o seu irmán Angelo La Barbera fuxira a Milán, onde resultou gravemente ferido. Quedou claro que fora Cavataio, e non ninguén dos La Barbera, quen colocara a bomba e fomentara gran parte dos problemas.
Outros xefes mafiosos comezaron a decatarse do papel traizoeiro de Cavataio na guerra de mafia. En represalia, durante unha reunión en Zürich, varios xefes decidiron eliminar a Cavataio, instigados de Salvatore Greco, que acababa de chegar de Venezuela.
Durante unha negociación de paz con outros mafiosos de alto rango, Cavataio sacou un mapa de Palermo no que estaban escritos os nomes de todos os mafiosos coñecidos de Palermo e marcados os seus territorios. Usou este mapa como axuda visual para describir como quería que se reorganizasen as familias de Palermo. Os outros mafiosos presentes na reunión estaban indignados de que Cavataio debuxara ese mapa, xa que se caese en mans da policía, faría á mafia extremadamente vulnerable. Había unha estrita prohibición na mafia de escribir información incriminatoria en papel. Nas súas memorias, o mafioso Antonino Calderone afirmou que este mapa selou o destino de Cavataio.
Asasinato pola mafia Cavataio e tres dos seus homes foron asasinados o 10 de decembro de 1969 en Viale Lazio -unha rúa moderna da nova e elegante zona norte de Palermo- por un escuadrón formado por Bernardo Provenzano, Calogero Bagarella (irmán maior de Leoluca Bagarella e cuñado de Totò Riina e Stefano D'Bonodeta), Emanuele D'Agostino e Gaetano Grado (ambos da familia de Stefano Bontade de Santa Maria di Gesù), e Damiano Caruso (soldado de Giuseppe Di Cristina, o xefe da mafia de Riesi). O ataque é coñecido como o masacre de Viale Lazio.
Os asasinos entraron na oficina da empresa de construción de Girolamo Moncada, construtor que estivera conectado con Angelo La Barbera e despois con Cavataio. Cavataio puido disparar e matar a Calogero Bagarella e ferir a Caruso antes de que Provenzano o matase cunha metralladora Beretta 38/A, aumentando este a súa reputación como asasino da mafia. Con todo, segundo Gaetano Grado, que foi un dos participantes e que se converteu en testemuña do goberno en 1999, foi Provenzano quen estragou o ataque, disparando demasiado cedo. Na oficina disparáronse 108 balas.
Grado, que era primo do pentito Salvatore Contorno, dixo que axudou a organizar o ataque e que foi testemuña dos asasinatos de primeira man. «Todo o mundo lle tiña medo a Cavataio». Todos os soldados da mafia enviados para matar a Cavataio «eran veteranos», dixo Grado. «Todos nós xa asasináramos polo menos a 10 persoas».
A composición do escuadrón de mafia, segundo Buscetta, era unha clara indicación de que o asasinato fora sancionado colectivamente por todas as principais familias da mafia siciliana. O baño de sangue de Viale Lazio marcou o fin dunha "pax mafiosa" que reinara desde a masacre de Ciaculli ata o final do Xuízo dos 114.
Xuízos de Viale Lazio En setembro de 1972 tivo lugar o xuízo polo masacre de Viale Lazio, con 24 procesados. Filippo e Angelo Moncada, os fillos do construtor, foron encarcerados ao principio por sospeita de formar parte da conspiración. No hospital, onde foi internado polas súas feridas de bala, Filippo comezou a falar das reunións do seu pai con mafiosos notorios e describiu como Cavataio se convertera gradualmente no verdadeiro xefe da empresa de Moncada.
Os irmáns Moncada foron liberados da prisión, pero o seu pai foi posto baixo custodia xunto con 24 presuntos participantes no masacre de Viale Lazio, que foran detidos polas probas presentadas polos dous irmáns. O veredicto final do xurado no primeiro xuízo resultou na absolución dos 24 acusados por falta de probas.
Tras varias apelacións, en 2007 Salvatore Riina e Bernardo Provenzano foron xulgados polo seu papel no masacre de Viale Lazio. Riina foi acusado de ordenar o ataque e Provenzano de participar nel. En abril de 2009, case 40 anos despois do masacre, ambos foron declarados culpables e condenados a cadea perpetua.
Notas
Categoría:Nados en Palermo Categoría:Nados en 1929 Categoría:Mafia Categoría:Criminais Categoría:Asasinos Categoría:Finados en 1969 Categoría:Wikipedia:Páxinas con traducións non revisadas