Anton Irv, nado en Ruudiküla, parroquia de Viljandi, Viljandimaa, o 17 de setembro de 1886 e finado preto de Strenči, Letonia, o 27 de abril de 1919, foi un soldado e oficial militar estoniano altamente condecorado durante a primeira guerra mundial e na Guerra de Independencia de Estonia.Toivo (2004)

Foi o comandante do tren blindado de vía ancha nº 1 ao comezo da Guerra da Independencia e, despois de que o comandante xeral dos trens blindados, o capitán Karl Parts, resultase ferido, e foi, ata a súa morte, comandante interino en funcións da División de Trens Blindados. Polo tanto, foi o oficial de maior rango que ocupou un posto (como comandante dunha división e directamente na fronte) na Guerra da Independencia. Tamén foi o único oficial estoniano que morreu na Guerra da Independencia no posto de comandante de división.

Foi o único oficial na Guerra da Independencia, despois do tenente Julius Kuperjanov, cuxo nome se lle deu a unha unidade como unha homenaxe extraordinaria: o tren blindado de vía ancha número 1 foi nomeado tren blindado "Capitán Irv" a noite da súa morte.

Con oito medallas de batalla tsaristas rusas, a Medalla Militar francesa e tres Cruces da Liberdade, foi un dos oficiais estonianos máis condecorados na Primeira Guerra Mundial e na Guerra da Independencia.

Traxectoria

Primeiros anos esquerda|miniatura|Anton Irv, mestre na escola parroquial de Viljandi en 1905. Hans Irv naceu o 17 de setembro (5 de setembro de 1886) na granxa de Sillaotsa, na aldea de Ruudiküla, na parroquia de Viljandi, no condado de Viljandi, na gobernación de Livonia, fillo dun pequeno arrendatario. Á idade de 15 anos, converteuse á fe ortodoxa apostólica para recibir unha mellor educación e foi bautizado como Anton en marzo de 1902.

Recibiu a súa educación xeral na escola Anni no municipio rural de Uusna e na escola parroquial ortodoxa apostólica de Viljandi, onde despois de graduarse (1904) traballou como mestre durante tres anos (1904–1907).

De 1907 a 1910, estivo no servizo militar obrigatorio no exército tsarista, onde, como antigo mestre de escola, serviu como redactor. Foi dado de baixa do servizo en decembro de 1910 como "escritor subalterno de rango superior", que correspondía ao rango honorario de suboficial subalterno. De 1911 a 1914, axudou ao seu pai na granxa.

Na Primeira Guerra Mundial (1914–1917) miniatura|Mapa da Guerra de Independencia de Estonia.|esquerda Ao estalar a Primeira Guerra Mundial, Anton Irv foi mobilizado e comezou a servir no 269º Rexemento de Infantería Novorzhev do Exército Imperial Ruso en Pskov, e se ofreceu voluntario para unirse á unidade de recoñecemento do rexemento, permanecendo na fronte de Prusia Oriental desde novembro de 1914. Nas batallas, distinguiuse por unha valentía e un enxeño excepcionais. Na primavera e no inverno de 1915, foi o primeiro da súa división (uns 16.000 homes) en recibir unha Cruz de San Xurxo completa, que era a máxima condecoración outorgada a un soldado do Exército Imperial Ruso. En novembro de 1915, por valentía persoal e méritos militares, foi ascendido a oficial comisionado (sen ter asistido nunca a unha academia militar) e nomeado comandante da unidade de intelixencia do rexemento. miniatura|Vagón de artillería do tren blindado nº 3 en xaneiro de 1919. Un dos seus subordinados daquela época, Jaan Villo, soldado do 269º Rexemento de Infantería de Novorzhev, retratouno así:Villemi (1935), p. 69

miniatura|284x284px|Alférez Anton Irv, comandante do mando de recoñecemento do 269º Rexemento de Infantería Novorzhev ruso en 1916. No seu peito leva un conxunto completo de cruces de San Xurxo e a Médaille militaire francesa. Demostrou as súas boas habilidades de liderado e a súa coraxe e, como oficial, Irve foi galardoado coas Ordes de Santa Ana, de 3.ª clase, San Estanislao, de 2.ª e 3.ª clase con Espadas e Pluma, e a Espada de Ouro de San Xurxo pola súa valentía. Recibiu a máxima condecoración por valentía, a Médaille militaire, do goberno francés, que foi a única para unha división enteira na que loitou Anton Irv.

Participou en batallas durante a Primeira Guerra Mundial en Prusia Oriental, Lituania e Polonia Oriental contra as forzas do Imperio Alemán e en Romanía contra as forzas do Imperio Austrohúngaro.

Nas Forzas Armadas Nacionais de Estonia A finais de 1917, chegou a Estonia e axudou a organizar as forzas militares estonianas para loitar contra o Exército Vermello na Guerra de Independencia de Estonia. O 26 de novembro de 1917, Irv uniuse ao 1.º Rexemento de Infantería de Estonia en Haapsalu, onde foi nomeado comandante do 6.º Rexemento en decembro de 1917 e do 2.º Batallón do rexemento en febreiro de 1918. Foi ascendido a capitán o 7 de abril de 1918. Foi dado de baixa do servizo o 14 de abril de 1918, cando as autoridades de ocupación alemás disolveron as unidades do Exército Nacional de Estonia. Durante a ocupación alemá, o capitán Irv organizou a Liga de Defensa clandestina.

Estonia na Guerra de Independencia (1918–1919) miniatura|Capitán de Estado Maior Anton Irv, comandante do 2.º Batallón do Rexemento Estoniano (esquerda), e capitán de Estado Maior, Karl Parts, comandante do 1.º Batallón, en 1918.|esquerda

Comandante da Liga de Defensa de Valga Despois de que o Goberno Provisional Estoniano asumise formalmente o poder en Talín, o capitán Irv foi nomeado comandante da Liga de Defensa en Valga o 11 de novembro de 1918. O 23 de novembro de 1918, cedeu o seu posto en Valga e regresou a Talín para se unir á reserva de oficiais. Despois, xunto con Johan Pitka e Karl Parts, formou o tren blindado de vía ancha número 1 en Talín, e lideraron os trens blindados estonianos na Guerra de Independencia de Estonia.

Á fronte co primeiro tren blindado O 30 de novembro de 1918, trasladouse á fronte de Viru como axudante do capitán Karl Parts, comandante do tren blindado número 1. O 2 de decembro de 1918, participou na batalla entre as estacións de Vaivara e Auvere e, o 3 de decembro de 1918, na captura da estación de Vaivara. A seguir, o 10 de decembro de 1918, o capitán Irv foi nomeado comandante do tren blindado número 1. O libro "Eesti Vabadusristi kavalirid" (en galego, Cabaleiros estonianos da Cruz da Liberdade) (1935) escribiu sobre isto:VV.AA. (1984), p. 48

miniatura|Tren blindado de vía ancha número 2 en Valga, co vagón de metralladora do tren en primeiro plano (2 de febreiro de 1919). Do 13 ao 15 de decembro de 1918, Irv dirixiu as operacións de combate do tren blindado número 1 no bosque de Vaeküla que levaron á conquista de Tapa, Tartu e, posteriormente, Narva.Toivo (2004), p. 494 Como recoñecemento, foi ascencido a comandante desa unidade o 23 de xaneiro de 1919.

Despois de expulsar o Exército Vermello do territorio estoniano en 1919, dende a Fronte Sur de Estonia entrou no territorio de Letonia e tamén axudou a liberar o norte de Letonia das unidades do Exército Vermello. Irv estaba a liderar a súa unidade na batalla preto da estación de tren de Egle (preto de Strenči) o 27 de abril de 1919, cando morreu repentinamente.

Condecoracións

Imperio Ruso

Cruz de San Xurxo – clase I, II, III, IV Orde de Santa Ana – clase III con espadas Orde de San Estanislao – clase II, III Espada de Ouro por Valentía

República Francesa

Medalla Militar

República de Estonia

Cruz da Liberdade de Estonia VR I/2 por Liderado Militar – 2. clase (postumamente) Cruz da Liberdade de Estonia VR II/2 por Coraxe Persoal – 2. clase (postumamente) Cruz da Liberdade de Estonia VR II/3 por Coraxe Persoal – 3. clase (postumamente)

Notas

Véxase tamén

Bibliografía

Categoría:Nados en 1886 Categoría:Finados en 1919 Categoría:Militares de Estonia