Unha idade xeolóxica é a unidade xeocronolóxica máis pequena da escala de tempo xeolóxico, que pode durar de moitos miles de anos a algúns millóns de anos, que é unha subdivisión da época xeolóxica. A idade xeolóxica equivale na escala cronoestratigráfica ao andar ou piso xeolóxico.Definición de age = idade en xeoloxía. Definición de stage = piso xeolóxico na ICS. "Chapter 9. Chronostratigraphic Units". stratigraphy.org. International Commission on Stratigraphy. miniatura|339x339px|Unha representación en forma de reloxo que mostra algunhas unidades xeolóxicas e algúns acontecementos da historia da Terra.|esquerda Historia A finais do século XVIII, a néboa do misticismo que tendía a ocultar a verdadeira natureza da Terra estaba a ser varrida. Estudos científicos mostraron que as rochas tiñan orixes diversas.
Algunhas capas de rocha, que contiñan restos fósiles claramente identificables de peixes e outras formas de vida acuática de animais e plantas, formáronse orixinalmente no océano. Outras capas, que consisten en grans de area limpados polas ondas, formáronse como depósitos de praia que marcaban os bordos de mares antigos. Certas capas teñen forma de bancos de area e grava: restos de rocha espallados pola terra por correntes de auga.
Algunhas rochas foron noutro tempo fluxos de lava ou leitos de cinza e cinsas lanzados por antigos volcáns; outras son porcións de grandes masas rochosas que noutro tempo estiveron fundidas e arrefriáronse moi lentamente baixo a superficie da Terra . Outras rochas transformáronse tanto pola calor e a presión durante a elevación e o abombamento da codia terrestre en períodos de formación de montañas que as súas características orixinais foron eliminadas.
Baseándose nos resultados dos estudos sobre as orixes de varios tipos de rochas (petroloxía), xunto con estudos de capas de rochas e a evolución da vida, os xeólogos hoxe reconstrúen a secuencia de eventos que deron forma á superficie terrestre.
Os nomes empregados para designar as divisións do tempo xeolóxico marcan os momentos máis destacados do desenvolvemento histórico da ciencia xeolóxica nos últimos 200 anos. Case todos os nomes significan a aceptación dun novo concepto científico, un novo chanzo na escada do coñecemento xeolóxico.
O descubrimento da desintegración radioactiva natural do uranio en 1896 abriu novas perspectivas na ciencia. En 1905, Rutherford fixo a primeira suxestión clara para o uso da radioactividade como ferramenta para medir directamente o tempo xeolóxico; pouco despois, en 1907, o profesor B.B. Boltwood publicou unha lista de idades xeolóxicas baseada na radioactividade. Demostrou correctamente que a duración do tempo xeolóxico se mediría en termos de centos a miles de millóns de anos. Un subproduto da investigación atómica foi o desenvolvemento e a mellora continuos dos diversos métodos e técnicas empregados para medir a idade dos materiais da Terra. As datacións precisas da idade xeolóxica realizáronse desde 1950.
A datación de rochas mediante cronómetros radioactivos implica procedementos de laboratorio complexos. O número de isótopos proxenitores e fillos en cada mostra determínase mediante varios tipos de métodos analíticos. A principal dificultade reside en medir cantidades moi pequenas de isótopos.
Notas
Véxase tamén
Datación por radiocarbono Datación por termoluminiscencia Datación uranio-chumbo Estratigrafía
Categoría:Estratigrafía