miniatura|Túmulos funerarios de A'ali. miniatura|260px|Mapa que mostra a localización dos antigos túmulos funerarios. Os Túmulos funerarios de Dilmun (en árabe: مدافن دلمون, translit Madāfin Dilmūn) son un Patrimonio da Humanidade da UNESCO que comprenden áreas da necrópole na illa principal de Bahrain que datan dos Dilmun e dos Umm cultura al-Nar.
Bahrain é coñecida dende a antigüidade como unha illa cun gran número de enterramentos. Os numerosos quilómetros cadrados de túmulos (orixinalmente) eran considerados uns dos cemiterios máis grandes do mundo antigo. Os cemiterios concéntranse no norte da illa, nas zonas pedregosas e duras lixeiramente por riba dos solos agrícolas, o sur da illa é principalmente areoso e desértico. Estudos recentes demostraron que uns 350.000 túmulos antigos poderían ter sido producidos unicamente pola poboación local durante miles de anos. As tumbas non son todas da mesma época, nin exactamente dos mesmos estilos, e poden variar considerablemente en tamaño nas diferentes zonas do campo de túmulos. A investigación, baixo os auspicios do Museo Nacional de Bahrain (coa Sociedade Histórica e Arqueolóxica de Bahrain mostrando un grande interese), aínda continúa para establecer unha liña de tempo firme para todas estas variacións e continuacións, así como para considerar as implicacións para a sociedade ou sociedades que as produciron.
Escavacións
Entre o domingo 10 e o martes 19 de febreiro de 1889, o explorador británico J. Theodore Bent e a súa esposa Mabel Bent escavaron algúns dos túmulos. Segundo o diario da Sra. Bent, atoparon «… anacos de marfil, carbón vexetal, casca de ovo de avestruz…».The Travel Chronicles of Mrs J. Theodore Bent, Vol 3, 2010, page 22. Oxford: Archaeopress. Estes achados están agora no Museo Británico de Londres.For the Bents’ finds at A’ali: https://research.britishmuseum.org/research/collection_online/collection_object_details.aspx?objectId=3190900&partId=1&searchText=A%27ali&images=true&view=list&page=1. Theodore Bent publicou os seus resultados en dous artigos,The Mounds of Bahrein, Athenæum, 1889, Issue 3219 (Jul), 38; The Bahrein Islands, in the Persian Gulf, Proceedings of the Royal Geographical Society and Monthly Record of Geography, Vol. 12 (1) (xaneiro 1890), 1-19, pero apareceu un relato máis amplo no libro dos Bent Southern Arabia (1900).See Chapter 2, Southern Arabia by Theodore and Mabel Bent, 1900. London: Smith, Elder and Co. En A'ali atopáronse tres inscricións cuneiformes, no montículo 8. Todas eran variantes do texto "[P]alá de [Y]aglī-’el, [fillo] de Ri’mum, [servo] de Inzak [de] Akarum". A mesma inscrición foi recuperada, como un achado superficial, en Qal'at al-Bahrain.Laursen, Steffen Terp, "Royal Mounds of A'ali in Bahrain: The Emergence of Kingship in Early Dilmun", Vol. 100, Aarhus Universitetsforlag, 2017
Un grupo danés na década de 1950 estaba a escavar en Qal'at al-Bahrain, a capital da Idade de Bronce, cando abriron uns túmulos e descubriron elementos que datan de arredor de 4100–3700 a.C da mesma cultura. Moitos outros comezaron a escavar máis tumbas, o que proporciona unha vista da construción e o contido destas tumbas.Flemming Højlund, 2007, The Burial Mounds of Bahrain: Social Complexity in Early Dilmun.Crawford, 2016, Dilmun Temple At Saar.
Cámaras (túmulos) Cada un dos túmulos está composto por unha cámara central de pedra que está pechada por un muro circular baixo e cuberta de terra e grava. O tamaño dos túmulos varía, pero a maioría deles miden 4,5 por 9 m de diámetro e entre 1 e 2 m de altura. Os túmulos máis pequenos adoitan conter só unha cámara. As cámaras adoitan ser rectangulares con unha ou dúas alcobas no extremo nordeste. Ocasionalmente hai pares adicionais de alcobas ao longo do medio das cámaras máis grandes.
Aínda que as cámaras adoitaban conter un enterramento cada unha, algunhas conteñen varias persoas e as cámaras secundarias a miúdo non conteñen ningunha. Os falecidos eran xeralmente depositados coas cabezas no extremo da cámara e deitados sobre o lado dereito. Os corpos ían acompañados por poucos obxectos. Había algunhas pezas de cerámica e ocasionalmente selos de cunchas ou pedra, cestos selados con asfalto, obxectos de marfil, xerras de pedra e armas de cobre. Os esqueletos son representativos de ambos os sexos cunha esperanza de vida de aproximadamente 40 anos. Os bebés eran xeralmente enterrados dentro e fóra do muro de circunvalación. O número medio de nenos por familia era de 1,6 persoas.
Controversias sobre a conservación Os intentos de protexer os túmulos funerarios atoparon a oposición dos fundamentalistas relixiosos que os consideran non islámicos e pediron que se formigonen para vivendas. Durante un debate parlamentario o 17 de xullo de 2005, o líder do partido salafista al Asalah, o xeque Adel Mouwda, dixo: "A vivenda para os vivos é mellor que as tumbas para os mortos. Debemos sentirnos orgullosos das nosas raíces islámicas e non dalgunha civilización antiga doutro lugar e tempo, que só nos deu unha xerra aquí e un óso acolá".
Notas
Referencias
Véxase tamén
Outros artigos Patrimonio da Humanidade en Bahrain
Categoría:Patrimonio da Humanidade en Bahrain