O vídeo doméstico (home video en inglés) é un soporte gravado que se vende ou aluga para a súa visualización no fogar. O termo provén da era VHS e Betamax, cando o soporte predominante eran as cintas de vídeo, pero trasladouse aos formatos de disco óptico como DVD, Blu-ray e Blu-ray Ultra HD. Noutro uso, "vídeo doméstico" refírese a gravacións de vídeo afeccionado, tamén coñecidas como filmes domésticos.
Evolución do formato Lanzado en 1978, o LaserDisc (LD) é outro formato de vídeo doméstico que nunca conseguiu un uso xeneralizado nos mercados retallistas de América do Norte e Europa debido ao alto custo dos reprodutores e á súa incapacidade para gravar programas de televisión (a diferenza do VHS), aínda que mantivo certa popularidade entre os videófilos e os entusiastas do cine durante a súa vida útil; o formato tivo maior prevalencia nalgunhas rexións do Sueste asiático como Xapón, Hong Kong, Singapur e Malaisia, onde contaba con maior apoio. Os títulos de películas estreáronse en formato LD ata 2001, e a produción de reprodutores LD cesou en 2009.
O negocio do vídeo doméstico distribúe filmes, series de televisión, telefilmes e outros medios audiovisuais ao público en forma de vídeos en varios formatos, xa sexan comprados ou alugados e logo visionados en privado nos fogares dos compradores. En 2025, a maioría das películas estreadas nos cines lánzanse en soporte dixital (tanto óptico como baseado en descarga), substituíndo o soporte de cinta de vídeo, en gran parte obsoleto. Na década de 1990, os VCD eran moi populares en Asia debido á piratería, sendo substituído polo DVD, que tiña unha calidade superior. Os DVD foron perdendo popularidade gradualmente desde finais da década de 2010 e principios da de 2020, cando a transmisión de contidos multimedia se converteu en algo común para o público, e a maioría dos consumidores de medios nas zonas urbanas de todo o mundo tiñan acceso doméstico a Internet.
Notas
Referencias
Véxase tamén Outros artigos Streaming Ligazóns externas
Categoría:Vídeo