A Venus de Willendorf é unha figura de Venus de 11,1 centímetros de altura que se estima que foi feita hai uns 30.000 anos. Foi recuperada o 7 de agosto de 1908 nunha escavación arqueolóxica realizada por Josef Szombathy, Hugo Obermaier e Josef Bayer nun xacemento paleolítico preto de Willendorf, unha aldea da Baixa Austria. A figura foi atopada por un obreiro chamado Johann Veran ou Josef Veram e está tallada nunha pedra calcaria oolítica que non é local da zona e tinguida con ocre vermello. Atópase no Museo de Historia Natural de Viena, Austria, dende 2003.
Datación A figura está asociada coa cultura gravetiense do Paleolítico Superior, que data de entre 33 000 e 20 000 anos atrás. Estímase que a propia figura foi esquecida hai uns 30 000 anos, segundo as datacións por radiocarbono das capas que a rodean.
Interpretación e propósito esquerda|miniatura|200x200px|Modelo 3D. Esculturas similares, descubertas por primeira vez no século XIX e principios do XX, denomínanse tradicionalmente en arqueoloxía "figuras de Venus", debido á crenza xeneralizada de que as representacións de mulleres espidas con trazos sexuais esaxerados representaban unha divindade da fertilidade temperá, quizais unha deusa nai. A referencia a Venus é metafórica, xa que as figuras son anteriores á figura mitolóxica de Venus en moitos miles de anos. Algúns estudosos rexeitan esta terminoloxía, referíndose á estatuíña como a Muller de Willendorf.
Sábese moi pouco sobre a orixe, o método de creación ou a importancia cultural desta figura; con todo, é unha das numerosas "figuras de Venus" que sobreviven da Europa paleolítica. O propósito da talla é obxecto de moita especulación. Do mesmo xeito que outras esculturas semellantes, probablemente nunca tivo pés e non se sostería por si soa, inda que podería estar cravada na terra. Énfase nas partes do corpo asociadas coa fertilidade e a maternidade, o que levou a algúns investigadores a crer que a Venus de Willendorf e figuras similares puideron ser utilizadas como deusas da fertilidade. A figura non ten rostro visible, xa que a súa cabeza está cuberta con bandas horizontais circulares do que poderían ser fileiras de cabelo trenzado ou quizais un tipo de tocado.
Catherine McCoid e LeRoy McDermott formulan a hipótese de que as figuras puideron ser creadas como autorretratos por mulleres. Esta teoría baséase na correlación das proporcións das estatuas con como se verían as proporcións dos corpos das mulleres se estivesen mirando cara a si mesmas, o que sería a única forma de ver os seus corpos durante este período. Especulan que a completa falta de trazos faciais podería explicarse polo feito de que os escultores non posuían espellos. Este razoamento foi criticado polo antropólogo da Universidade de California Michael S. Bisson, quen sinala que as pozas e os charcos de auga serían espellos naturais facilmente dispoñibles para os humanos paleolíticos. centro|senmarco|500x500px
Fonte da pedra Unha investigación publicada en 2022 indica que a fonte máis próxima e probable do oolito utilizado está ao outro lado dos Alpes, no norte de Italia, preto do lago de Garda. Unha posibilidade menor é que proceda dun xacemento no leste de Ucraína a uns 1 600 km de distancia. Mentres que o primeiro ten a maior probabilidade estatística, o segundo está máis preto de xacementos no sur de Rusia onde se atoparon figuras de estilo similar. En calquera caso, isto suscita dúbidas sobre a mobilidade das poboacións antigas.
Notas
Véxase tamén
Outros artigos Venus paleolíticas
Categoría:Austria Categoría:Venus paleolíticas