miniatura|180px| 55px 70px Os sitios do Patrimonio Mundial da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) son lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural, tal como se describe na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, establecida en 1972. O patrimonio cultural está composto por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e sitios (incluídos os sitios arqueolóxicos). Os elementos naturais (que constan de formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluídos os hábitats das especies ameazadas de animais e plantas) e os sitios naturais que son importantes desde o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural defínense como patrimonio natural. A República do Líbano aceptou a convención o 30 de outubro de 1990. Hai sete sitios Patrimonio da Humanidade no país, con outros sete na lista provisional. Serviu cinco mandatos no Comité do Patrimonio Mundial

Todos os sitios patrimoniais do Líbano son culturais. Todos os sitios Patrimonio da Humanidade no Líbano, agás dous, foron inscritos en 1984. Tres sitios están considerados en perigo pola UNESCO: a Feira Internacional de Rachid Karami-Trípoli, Tiro e os castelos de Monte Amel, o terceiro é tamén o inscrito máis recentemente, en 2026.

Patrimonio da Humanidade A UNESCO enumera os sitios segundo os dez criterios, cada entrada debe cumprir polo menos un dos criterios. Os criterios do I ao VI son culturais e os do VII ao X son naturais.

+ Patrimonio da Humanidade Sitio Imaxe Localización (Gobernación) Ano de inclusión Datos da UNESCO Descrición Anjar 150px|alt=Un arco con tres columnas no medio Gobernación de Beqaa 1984 293; III, IV (cultural) Fundada a principios do século VIII, a cidade de Anjar abandonouse rapidamente tras a caída do Califato Omeia, deixando atrás ruínas de murallas, torres, palacios, mesquitas e baños, o que constitúe un exemplo de urbanismo do período omeia. Baalbek 150px|alt=Un templo helenístico agora amarelado Gobernación de Baalbek-Hermel 1984 294; I, IV (cultural) Coñecida anteriormente como Heliópolis, a cidade fenicia de Baalbek alberga algúns dos templos romanos máis grandes e mellor conservados, incluíndo os templos de Xúpiter, Venus e o templo de Baco. Biblos 150px|alt=Un porto con edificios de ladrillo na parte traseira Gobernación do Monte Líbano 1984 295; III, IV, VI (cultural) Habitada continuamente desde o Neolítico, Biblos foi unha das cidades máis antigas de orixe fenicia. Desde entón, foi testemuña da ocupación persa, romana, cruzada e otomá, cada unha exercendo influencia na súa arquitectura. Biblos tamén xogou un papel significativo na difusión do alfabeto fenicio. Ouadi Qadisha (o Val Sagrado) e o Bosque dos Cedros de Deus (Horsh Arz el-Rab) alt=Algúns arbustos, cunha cidade e montañas ao fondo|150x150px Gobernación do Monte Líbano 1998 850; III, IV, VI (cultural) O desfiladeiro illado e accidentado de Ouadi Qadisha ofrece refuxio a algúns dos mosteiros cristiáns máis antigos do mundo. Os Cedros de Deus, situados preto, son un vestixio dos outrora extensos bosques de cedros polos que o Líbano foi famoso desde a antigüidade, a súa madeira era apreciada para a construción de barcos e templos en todo o Mediterráneo. Tiro† 150px|alt=Moitas columnas de mármore rotas Gobernación do Líbano do Sur 1984 299; III, VI (cultural) A antiga cidade fenicia de Tiro foi unha das principais potencias marítimas do Mediterráneo oriental e, segundo se di, foi onde se descubriu a tintura púrpura. Os restos arqueolóxicos existentes remóntanse principalmente á época romana, incluíndo baños, unha arena, unha estrada con columnas, un arco triunfal, un acueduto e un hipódromo. Tiro recoñeceuse como en perigo de extinción tras os ataques israelís en 2026. Feira Internacional de Rachid Karami-Trípoli† 150px|alt=Pollo de auga sobre formigón, cun arco ao fondo Gobernación do norte do Líbano 2022 1702; II, IV (cultural) Situada no norte do Líbano, a Feira Internacional Rachid Karameh de Trípoli deseñouse en 1962 polo arquitecto brasileiro Oscar Niemeyer nun terreo de 70 hectáreas situado entre o centro histórico de Trípoli e o porto de Al Mina. A feira foi o proxecto insignia da política de modernización do Líbano na década de 1960. Agora, está ameazada pola falta de fondos para o seu mantemento debido á crise de liquidez libanesa, ao desenvolvemento urbano e ao "seu alarmante estado de conservación". Castelos de Monte Amel† 150px|alt=A ruined stone castle on a hilltop South Governorate 2026 1810; II, IV (cultural) Estes cinco castelos, todos construídos en ladeiras elevadas, exemplifican o intercambio cultural que tivo lugar no Próximo Oriente. Ademais, documentan a evolución da arquitectura durante nove séculos, sendo utilizadas ata finais do século XIX, incluíndo o desenvolvemento da arquitectura fortificada durante as Cruzadas. O primeiro castelo que se construíu foi o Qalaat Al Chakif (tamén coñecido como Castelo de Beaufort, na imaxe). Arredor do ano 1137 d.C., o Rei de Xerusalén construíu o castelo mencionado anteriormente. Sería ampliado polos aiíbides, mamelucos e Al Saabi, os gobernadores feudais locais. Foi aclamado como un exemplo ben conservado dun castelo medieval no Próximo Oriente. Os catro castelos restantes, Qalaat Tibnin (castelo de Toron), Qalaat Chakra (castelo de Dubieh), Qalaat Deir Kifa (castelo de Maron) e Qalaat Chama', construíronse para ser postos dos cruzados a principios do século XII. O Qalaat Al Chakif, agora parcialmente arruinado, construírono os aiubíes, os mamelucos e os Al Asgheir, gobernadores feudais locais. Ademais, tamén se conservan características do período bizantino ata finais do século XIX. No caso de Qalaat Tibnin, hai evidencias de detalles da Idade de Bronce.

Lista provisional Ademais dos sitios inscritos na Lista do Patrimonio Mundial, os estados membros poden manter unha lista de sitios provisional que poidan considerar para a súa candidatura. As candidaturas para a Lista do Patrimonio Mundial só se aceptan se o sitio xa figuraba previamente na lista provisional. O Líbano inclúe sete bens na súa lista provisional.

+ Sitios provisionais Sitio Imaxe Localización (Gobernorato) Ano de inclusión Criterios da UNESCO Descrición Centro histórico de Saida 150px|alt=Castelo mariño de ladrillo de Saida, cunha masa de auga que separa a cidade vista na parte traseira del Gobernación do Sur 2019 III, IV (cultural) Composto por varios edificios de arquitectura medieval e otomán que están defendidos por dúas cidadelas, o Castelo de San Luís e o Castelo Marítimo de Sidón, o centro histórico de Saida está situado a 40 quilómetros ao sur de Beirut. A fronteira norte está definida por un porto pesqueiro e limita cun Tell ao sur. Saida é a capital da Gobernación do Sur. O seu nome pode derivar de Canaán, o fillo máis vello de Noé. Desde o período Calcolítico, habitouse por unha poboación humana. Na Irmandade, un sitio arqueolóxico ao sueste de Saida, descubríronse un templo e unha necrópole de bronce. Sagrado Monte Hermón e os seus monumentos culturais asociados 150px|alt=Monte Hermón nevado Gobernación de Beqaa 2019 III, IV (cultural) Situado no sur da fronteira con Beqaa, entre Siria e o Líbano, é accesible desde Rachaya. Etimoloxicamente, o nome deriva da raíz "ḥrm", que significa sagrado. En árabe, chámase Jabal al-shaykh, que literalmente significa "montaña do xefe". Sendo o punto máis alto da costa leste do Mar Mediterráneo, elévase a 2.814 metros. A montaña considerábase un fito sagrado polos libaneses, e foi mencionada na Epopea de Gilgamesh. Ademais, adorouse polos romanos. Baixo o reinado de Moisés e Xosué, foi o límite noroeste da conquista israelita. Non obstante, os primeiros asentamentos remóntanse ao ano 200 a.C. O monte Hermón escolleuno Xesucristo para ser o lugar da súa transfiguración. Na Biblia, recibe varios nomes: como Hermón, polos adoradores de Baal nos Libros dos Reis, Sirión, polos fenicios, e Senir, polos amorreos. Despois do ano 200 a.C., foi ocupado polos seléucidas. Pouco despois, os itureos crearon un principado na zona, que se disolveu tras a caída de Calcis. Tras a disolución, o monte quedou baixo o control de Agripa I e Agripa II, ambos da dinastía herodiana. Despois de finais do século I d.C., estableceuse un control conxunto entre as cidades de Damasco, Sidón e Paneas. O sitio habitouse continuamente ata o século III. No cumio atópase un antigo templo. Qasr Antar, como se coñece hoxe, é, e foi, o templo máis alto do mundo antigo. Hai varios templos con inscricións gregas que datan do ano 300 d.C. Atopáronse máis de 30 templos e santuarios dentro e arredor do Monte Hermón, o que aumenta a súa importancia histórica. Ademais de ser un lugar sagrado para as comunidades cristiá e musulmá, tamén é importante para os drusos. As dúas principais fontes do río Xordán atópanse aos seus pés. Promontorio Ras al-Qalaat / Promontorio Ras Al Natour / Promontorio Ras el-Mlelih Gobernación do Norte 2019 III, V (cultural) Templo de Eshmun 150px|alt=Un trono de mármore roto Gobernación do Sur 2019 III, IV (cultural) A antiga cidade de Trípoli Gobernación do Norte 2019 IV (cultural) O sitio arqueolóxico de Nahr el-Kalb 150px|alt=Un lado dun cantil Gobernación de Keserwan-Jbeil 2019 III, VI (cultural) O Centro Histórico da Cidade de Batroun 150px|alt=O porto da cidade antiga de Batroun coa igrexa de Santo Estevo ao fondo Gobernación do Norte 2019 IV, V (cultural) Na costa sur do Líbano, Batroun atópase nun promontorio rochoso. Está situada aproximadamente a 54 quilómetros ao norte de Beirut e ten unha superficie de 4,68 km². habitouse continuamente desde a Idade de Bronce. Formou parte de Asiria, Macedonia, Seléucidas, Iturea, Banu Ammar, Mamelucos e estados cruzados. Os principais edificios históricos e o antigo zoco de Batroun que se poden ver hoxe están construídos con arenito extraído da cidade. Isto débese á reconstrución da cidade a mediados do século XIX. As tendas do antigo zoco ábrense a calexas a través de portas rematadas con arcos baixos. As casas que se atopan enriba das tendas ábrense ás mesmas calexas a través de balcóns suspendidos sobre ménsulas de pedra ou madeira.

Notas

Referencias

Véxase tamén

Outros artigos Patrimonio da Humanidade por país