Os yukar (en ) son sagas ainus que forman unha longa e rica tradición da literatura oral. Antigamente, as epopeas eran narradas tanto por homes como por mulleres; durante os séculos XIX e comezos do XX, cando a cultura ainu estaba a esmorecer, as mulleres eran xeralmente as artistas máis hábiles. Os contos tradicionais describen mundos flotantes (Ainu mosir), ou a terra dos humanos (en oposición a kamuy mosir, a terra dos deuses), descansando sobre o lombo dun peixe cuxos movementos provocan terremotos.
Historia da tradución O profesor Kyōsuke Kindaichi recolleu yukar e traduciunos ao xaponés.
En agosto de 2006, o Asahi Shimbun informou no seu artigo de que a Axencia de Asuntos Culturais do Xapón (Bunkacho) deixaría de financiar, para o ano fiscal 2007, o proxecto de tradución e transcrición das recompilacións yukar de Imekanu, , que consta de 92 relatos yukar escritos en romaji, co décimo relato perdido e 49 relatos sen traducir. Dise que a interrupción se debeu á morte de Shigeru Kayano en maio de 2006.
En 1999, un grupo multinacional de educadores e tradutores creou o "Proxecto U-e-peker" coa intención de facer que máis contos populares ainu estean dispoñibles en inglés. Producíronse versións en inglés de dous libros de Kayano baixo os títulos The Ainu: A Story of Japan's Original People (Tuttle Publishing 2004) e The Ainu and the Fox (RIC Publications 2006). Os proxectos futuros inclúen versións en inglés do yukar gravadas en álbums ilustrados , unha antoloxía de historias da tradición oral ainu que foron escritas e traducidas por primeira vez ao xaponés por Chiri Yukie (1903–1922), sobriña de Imekanu, unha axudante inestimable de Kindaichi ata a súa morte aos 19 anos.
Entre os libros que relatan a cancións épicas dos ainus en inglés inclúese Ainu Shin'yōshū, de Chiri Yukie, traducido por Sarah M. Strong en 2011 e por Benjamin Peterson, do Proxecto Okikirmui, en 2013, e Songs of Gods, Songs of Humans: The Epic Tradition of the Ainu por Donald L. Philippi. A colección do Proxecto Okikirmui contén 13 yukar, mentres que Philippi traduciu 35 epopeas, todas elas gravadas orixinalmente por mulleres, a maioría por Imekanu. O texto de Strong contén as trece yukar dos Ainu Shin'yōshū, así como o prefacio orixinal de Chiri e os antecedentes sobre a súa relación laboral con Kindaichi. A épica ainu Kutune Shirka é un exemplo importante do estilo yukar.
Representación dos animais e da natureza Os yukar están narrados en primeira persoa. Algunhas historias describen o mundo a través da perspectiva dos animais, como as curuxas, os lobos e os raposos. Ademais dos animais, todas as cousas do mundo natural poden dar a súa voz na historia, incluídos os ríos, os vales e os mares. A narrativa en primeira persoa dos animais e da natureza mostra a poderosa imaxinación do pobo ainu.
A observación e creación da natureza na literatura xorden de xeracións de experiencias de caza, recolección e pesca na natureza. É moi diferente da perspectiva da ciencia occidental do mundo natural, que é distante e obxectiva. O pobo ainu primeiro participa na natureza e despois describe as criaturas que ve e a súa contorna vital. Na narrativa yukar, a frase rítmica repetida imita un berro, un alarido, un roer ou un esvaramento dos espíritos animais. Tamén imita comportamentos como o dunha serpe que se move pola herba. A recitación de Hirame Karepia do chironnupu kamui (espírito do raposo) yukar ten un retrouso que comeza co son pau. É a presentación onomatopeica tradicional do berro dun raposo na cultura ainu.
Notas
Categoría:Cultura ainu Categoría:Música ainu