A boca (), tamén coñecida como cavidade bucal ou cavidade oral, é a abertura a través da cal os animais inxiren os seus alimentos. Xeralmente está situada na cabeza e constitúe a primeira parte do tubo dixestivo. A boca ábrese a un espazo previo á farinxe chamado cavidade oral ou cavidade bucal.
A boca humana está cuberta por un beizo superior e inferior e desempeña funcións importantes en diversas actividades coma a linguaxe e en expresións faciais, coma o sorriso.
A boca é un gran indicador da saúde do individuo. A mucosa, por exemplo, pode verse máis clara, pálida ou con manchas brancas, indicador de proliferacións epiteliais.
Na boca pódense distinguir tres tipos de mucosa: Simple de revestimento: presenta submucosa. Mastigatoria: con probable ausencia de submucosa, queratinizada ou paraqueratinizada e en contacto directo co tecido óseo. Especializada: preséntase en certas rexións da lingua. Refírese á mucosa relacionada aos receptores de gusto.
Funcións da boca Mastigar: grazas ós movementos da mandíbula e á presión dos dentes prodúcese este tratamento mecánico que esmiúza os alimentos. Salivar: grazas á desembocadura dos condutos das glándulas salivares, prodúcese o primeiro mollo dixestivo (saliva), que realiza unha degradación química dos alimentos. No caso dos carbohidratos faino a través da amilase salivar, que se encarga de destruír os enlaces alfa-1,4 que están presentes nos polisacáridos, e despois seguirían degradándose a nivel intestinal. Sentido do gusto: na boca atópanse os receptores sensoriais do gusto, sobre todo na lingua, chamadas papilas gustativas. Fala: na boca atópanse gran parte das estruturas que modifican o son larínxeo e producen a voz articulada grazas ás súas cavidades especiais. Deglutición: divídese en dúas fases: Fase voluntaria: a lingua elévase cara ao teito da cavidade bucal, impulsando o bolo alimenticio para que entre na farinxe Fase involuntaria: a epiglote vai cara a atrás e pecha o orificio superior da larinxe. Por causa deste reflexo, a farinxe queda convertida só nunha vía dixestiva transitoria, impedindo así o ingreso de anacos á vía aérea (á traquea).
Estrutura da boca nos humanos dereita|miniatura|Esquema de nariz, boca, farinxe e larinxe. A cavidade oral está situada na parte inferior da face, entre as foxas nasais e a rexión suprahioidea. Ten forma de óvalo con diámetro maior anteroposterior. Os arcos alveolodentarios dividen a boca en dúas partes: unha parte anterior e lateral, situada fóra destes arcos, que é o vestíbulo da boca e outra parte situada cara a dentro destes arcos que é a boca propiamente dita. A boca propiamente dita e o vestíbulo bucal comunícanse entre si por numerosos intersticios que separan os dentes uns doutros (espazos interdentarios), e tamén por un espazo máis ancho situado entre os últimos molares e a rama ascendente da mandíbula (espazo retrodentario ou trígono retromolar).
Cando a boca está pechada, é dicir, cando ambas as mandíbulas están aproximadas e non existe alimentos ou corpos estraños no seu interior, a cavidade oral é unha cavidade virtual. A boca convértese nunha cavidade real e adquire unhas dimensións considerables debido a: A separación das fazulas, agrandando o vestíbulo bucal transversalmente, por exemplo cando se sopra. A proxección dos beizos cara a adiante, ampliando o vestíbulo en sentido anteroposterior. A separación da mandíbula do maxilar superior, aumentando o diámetro vertical da cavidade.
Partes da cavidade oral A boca pode considerarse unha estancia con seis paredes: Parede anterior: formada polos beizos. Paredes laterais: formadas polas fazulas. Parede inferior: formada no seu maior parte pola lingua e por baixo desta unha rexión chamada chan da boca. Parede superior: formada pola bóveda palatina ou padal. Parede posterior: é realmente un orificio irregular chamado istmo das fauces que comunica a boca coa farinxe.
Os anexos da boca son os dentes, as enxivas e as amígdalas.
Enfermidades da cavidade oral Por razón das terminacións nerviosas sensitivas da mucosa oral, case todas as enfermidades que afectan á cavidade bucal non relacionada cos dentes preséntanse con dor. As alteracións que afectan á mucosa presentan ulceración, vesículas e cambios de cor.
Ulceracións: son frecuentes en alerxias, infeccións, traumatismos e algunhas neoplasias Vesículas: características dalgunhas infeccións (herpesvirus), patoloxías inmunitarias (pénfigo vulgar, eritema multiforme) Masas: poden ser sólidas ou quísticas en calquera parte da boca.
Patoloxías Estomatite polo virus do herpes simple tipo 1 que pode ser vesicular ou ulcerativa. Candidiase bucal (chamado muguet), unha micose causada por un fungo oportunista. Estomatite aftosa: Asociada con úlceras xenitais, conxuntivite e síndrome de Behçet. Infeccións pouco comúns: actinomicosis por Actinomyces israelis ou A. bovis, anxina de Vincent ou boca de trincheira, sífilis. Queilite. Sialadenite: Inflamación dunha glándula salivar. Tumores benignos: mucocele, ránula, granuloma pióxeno, epúlide, tiroide lingual, neoplasias benignas. Estomatite gangrenosa. Cancro de boca, un carcinoma escamoso na cavidade bucal, fortemente asociado ao tabaquismo.
Outros artigos Flora oral
Ligazóns externas
Que é o herpe bucal?
Categoría:Anatomía rexional Categoría:Cavidade oral