Ruth Elizabeth "Bette" Davis, nada en Lowell, Massachusetts o 5 de abril de 1908 e finada en Neuilly-sur-Seine, Francia o 6 de outubro de 1989, foi unha actriz de cinema, televisión e teatro estadounidense. Destacada pola súa boa disposición para interpretar personaxes antipáticos, era altamente estimada polas súas actuacións que abarcaban unha ampla gama de xéneros cinematográficos, desde melodramas a filmes históricos e ocasionalmente, comedias, aínda que os seus maiores éxitos ocorreron en dramas románticos.
Logo de aparecer en obras de teatro de Broadway, Davis trasladouse a Hollywood en 1930, pero os seus primeiros filmes para Universal Studios tiveron pouca aceptación.«Bette Davis Biography » (en inglés) Bio Channel. Consultado o 8/11/2014. Incorporouse a Warner Bros. en 1932 e fortaleceu a súa carreira con varias actuacións aclamadas pola crítica. En 1937, intentou liberarse do seu contrato e aínda que perdeu un procedemento legal moi publicitado,Sperling, Millner, e Warner, p. 219-221 deu inicio ao período máis exitoso da súa carreira. Ata finais dos anos de 1940, foi unha das actrices do cine norteamericano máis importantes,Ringgold (1966), p. 65 recoñecida polo seu desenvolvemento apaixonado e decidido. Davis gañouse a reputación de ser unha perfeccionista que podía ser moi combativa e a miúdo, fixéronse públicos os seus enfrontamentos con executivos dos estudos, directores de cine e co protagonistas.Guiles (1995), p. 186Spada (1993), pp. 198–200 O seu xeito directo, o seu estilo vocal entrecortado e o seu cigarro ubicuo contribuíron a forxar unha imaxe pública que a miúdo foi imitada e satirizada.
Davis foi co fundadora da Cantina de Hollywood,«The History of "The Hollywood Canteen" » (en inglés) Hollywood Canteen. Consultado o 11 de xaneiro de 2013. e foi a primeira muller presidente da Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas. Obtivo o premio da Academia como Mellor Actriz en dúas ocasións, en 1935 co filme Dangerous e en 1938 co filme Jezebel, foi a primeira persoa en alcanzar 10 candidaturas aos Oscar polas súas actuacións, e foi a primeira muller en recibir o premio á Traxectoria do American Filme Institute.«Awards for Bette Davis» (en inglés) IMDb.com. Consultado o 13 de xaneiro de 2013. A súa carreira pasou por varios períodos de declive e catástrofes persoais. Casada en catro ocasións, viúva unha vez e divorciada outras tres,«Biography for Bette Davis» (en inglés) IMDb.com. Consultado o 8 de xaneiro de 2013. criou os seus fillos practicamente como nai solteira. Os seus últimos anos estiveron marcados por un longo período de mala saúde, pero continuou actuando ata pouco antes da súa morte por cancro de mama, con máis de 100 películas, ciclos televisivos e obras teatrais no seu haber. En 1999, Davis foi seleccionada como a segunda mellor actriz de todos os tempos na lista do American Filme Institute, soamente precedida por Katharine Hepburn.
Traxectoria Primeiros anos (1908-1929) Ruth Elizabeth Davis, coñecida desde a súa infancia como «Betty», naceu en Lowell, Massachusetts, filla de Ruth Augusta «Ruthie» (16 de setembro de 1885 ao 1 de xullo de 1961 aos 75) (de solteira, Favor) e de Harlow Morrell Davis (9 de marzo de 1885 - 1 de xaneiro de 1938 aos 52), un avogado de patentes,Spada (1993), p. 11 o 5 de abril de 1908. A súa única irmá, Barbara «Bobby», naceu o 25 de outubro de 1909.«Barbara Berry Davis (1909-1979)» (en inglés) Find a grave. Consultado o 8 de xaneiro de 2013. A familia era protestante, de ascendencia inglesa, francesa e galesa. En 1915, os pais de Davis separáronse e Betty e Bobby asistiron a un internado chamado Crestalban en Lanesborough, nas montañas Berkshires,Sikov (2007), pp. 14–15 ata que en 1921, Ruth trasladouse a Nova York coas súas fillas, onde traballou como fotógrafa retratista. Betty decidiu converterse en actriz logo de ver a Rodolfo Valentino en The Four Horsemen of the Apocalypse (1921) e a Mary Pickford en Little Lord Fauntleroy (1921),Spada (1993), p. 20 e decidiu cambiar o seu alcumo a «Bette» polo libro La Cousine Bette de Honoré de Balzac.Chandler (2006), p. 34 Ademais, recibiu o apoio da súa nai.
A principios da década de 1920, Davis asistiu á Cushing Academy, un internado en Ashburnham, Massachusetts, onde coñeceu o seu futuro esposo, Harmon O. Nelson (coñecido» como «Ham»). En 1926, asistiu á presentación da obra Vildanden (O parrulo silvestre) de Henrik Ibsen, con Blanche Yurka e Peg Entwistle. Segundo Davis recordou máis adiante, esa obra inspiroulle o pleno compromiso coa súa carreira: «Antes desa actuación, quería ser actriz. Despois desta, tiña que ser unha actriz [...] exactamente como Peg Entwistle».Chandler (2006), pp. 38-39
Realizou unha audición para ser admitida no Manhattan Civic Repertory de Eva Le Gallienne, pero foi rexeitada porque Le Gallienne considerou que tiña unha actitude «pouco sincera e frívola».Spada (1993), p. 40. Con todo, estudou danza con Martha Graham e foi aceptada na escola de teatro de John Murray Anderson, onde foi compañeira de Lucille Ball.«Bette Davis: Fast Facts » (en inglés) Sitio web oficial de Bette Davis. Consultado o 9 de maio de 2015.
Tamén participou nunha audición para a compañía de teatro de George Cukor, e aínda que non impresionou ao director, obtivo o seu primeiro papel remunerado por unha estadía dunha semana como unha das mozas do coro na obra Broadway.«George Cukor Biography » (en inglés) biography.yourdictionary. Consultado o 13/06/2015. Logo, foi elixida para representar a Hedwig, o personaxe que Davis vira interpretar a Entwistle, en Vildanden (O pato salvaxe).«Bette Davis Biography» (en inglés) biography.yourdictionary. Consultado o 13/06/2015. Tras actuar en Filadelfia, Washington e Boston, debutou en Broadway en 1929 con Broken Dishes e continuou con Solid South. Un buscador de talentos de Universal Studios viu a súa actuación e invitouna a Hollywood para realizar unha proba de cámara.
Comezos en Hollywood (1930-1936) Películas iniciais miniatura|Davis no seu primeiro traballo cinematográfico, The Bad Sister (Mala irmá) (1931). Davis e a súa nai viaxaron en tren a Hollywood e arribaron o 13 de decembro de 1930. Máis tarde, recordou que lle sorprendeu que ninguén do estudio fora recollela á estación; en realidade, un empregado do estudio si fora, pero foise porque non viu ninguén que «parecese unha actriz». Davis non pasou a súa primeira proba de cámara, pero participou en moitas outras probas dando a réplica a outros actores. Nunha entrevista de 1971 con Dick Cavett, relatou a experiencia: «Eu era a máis ianqui do leste, a virxe máis modesta que pisou a terra. Puxéronme nun sofá, e ensaiei con quince homes... Todos eles tiñan que botarse sobre min e darme un bico apaixonado. ¡Oh!, pensei que ía morrer. Só pensei que morrería».Stine (1974), pp. 2–3. Dispúxoselle unha segunda proba para a película A House Divided (A casa da discordia) (1931) onde, vestida apresuradamente cun traxe de escote baixo mal axustado, foi rexeitada polo director, William Wyler, quen comentou en voz alta ao equipo: «Que pensan vostedes destas damas que cren que poden conseguir un traballo mostrando os seus peitos?».Chandler (2006), p. 68. Carl Laemmle, xefe de Universal Studios, considerou poñer fin ao emprego de Davis, pero o director de fotografía Karl Freund díxolle que tiña uns «ollos encantadores» e sería adecuada para The Bad Sister (1931), filme co que debutou no mundo do cine.Chandler (2006), p. 67. O nerviosismo de Davis agravouse cando escoitou o xefe de produción, Carl Laemmle Jr., comentar a outro executivo que «tiña case o mesmo atractivo sexual que Slim Summerville», unha das coestrelas da película.Stine (1974), p. 10. O filme non tivo éxito e o seu seguinte papel en Seed (Semente) (1931) foi demasiado breve como para chamar a atención.«Seed (1931) » (en inglés) Turner Classic Movies. Consultado o 15 de setembro do 2015.Chandler (2006), p. 69.
Universal Studios renovou o seu contrato por tres meses e Davis apareceu nun pequeno papel en Waterloo Bridge (A ponte de Waterloo) (1931) antes de ser cedida a Columbia Pictures para The Menace (A ameaza) e a Capital Films para Hell's House (A casa do inferno) (ambas as dúas rodadas en 1932).Chandler (2006), p. 71.Stine (1974), pp. 15-18. Logo de nove meses e seis películas sen éxito, Laemmle decidiu non renovar o seu contrato, aínda que George Arliss a elixiu para o papel feminino principal de The Man Who Played God (1932). Durante o resto da súa vida, Davis atribuíu a Arliss a súa consolidación artística en Hollywood.Fells (2004), pp. 127-130. The Saturday Evening Post escribiu que «non só é fermosa, senón que bole de encanto», e comparouna con Constance Bennett e Olive Borden.Stine (1974), p. 20. Pouco despois, Warner Bros. asinou con ela un contrato por sete anos.«Biography » (en inglés) Sitio web oficial de Bette Davis. Consultado o 16 de setembro do 2015.
En 1932, casou con Harmon «Ham» Nelson,«Harmon Nelson» (en inglés) IMDb.com. Consultado o 9 de xaneiro de 2013. quen recibiu duras críticas por parte da prensa: as súas ganancias semanais de 100 USD eran comparadas desfavorablemente cos ingresos semanais de 1000 USD de Davis. A actriz tocou o tema nunha entrevista sinalando que moitas mulleres de Hollywood gañaban máis diñeiro que os seus maridos, pero a situación foi difícil para Nelson, quen se negou a permitir que a súa esposa comprase unha casa ata que puidese darse o luxo de pagala por si mesmo.Spada (1993), pp. 94–98. Davis tivo varios abortos espontáneos durante o seu matrimonio.Moseley (2003), pp. 103.
Consagración artística
miniatura|esquerda|Como a rosmona Mildred en Of Human Bondage (1934), pola que foi aclamada pola crítica. Logo de máis de 20 papeis en cine, o rol da viciosa e desaliñada Mildred Rogers na produción de RKO Radio Pictures, Of Human Bondage (1934), unha adaptación cinematográfica da novela de W. Somerset Maugham, deulle a Davis a súa primeira gran aclamación por parte da crítica. Moitas actrices tiñan medo a interpretar personaxes antipáticos e varias rexeitaran o papel, pero Davis viuno como unha oportunidade para demostrar a gama das súas habilidades interpretativas.«Of Human Bondage (1934)» (en inglés) Turner Classic Movies. Consultado o 30 de outubro do 2015.Stine (1974), pp. 41-42, 50-51, 57-63 y 68. O seu compañeiro de repartición, Leslie Howard, foi inicialmente despectivo con Davis pero a medida que avanzou a rodaxe a súa actitude foi cambiando e posteriormente falou moi ben dela.Davis (1962), pp. 173-176 y 179-180. O director John Cromwell deulle unha «relativa» liberdade e comentou: «Deixei que Bette fose a súa propia guía. Confiei nos seus instintos». Davis insistiu en que fora posta de xeito realista na escena da súa morte, aclarando que «as últimas escenas de tuberculose, pobreza e abandono non son bonitas e intentei ofrecer unha imaxe convincente».Spada (1993), pp. 102-107.