miniatura|Aparello de televisión do ano 1948. miniatura|Cámara de televisión no alto, utilizada para transmitir un acontecemento en directo. A televisión é un sistema de telecomunicación para a transmisión de imaxes en movemento, habitualmente acompañadas de son, así como tamén o medio de radiodifusión desa imaxe e son a través de ondas electromagnéticas. Funciona a partir da análise e conversión da luz e do son en ondas electromagnéticas e da súa reconversión nun aparello que recibe o mesmo nome do sistema ou pode tamén chamarse televisor ou aparello de televisión. O aparello de televisión capta as ondas electromagnéticas e a través dos seus compoñentes internos convérteas novamente en imaxe e son. A televisión empezou a comercializarse a finais da década de 1920 en forma de experimentos rudimentario, pero só despois de varios anos de desenvolvemento comercializouse entre os consumidores. Tras a segunda guerra mundial, popularizouse no Reino Unido e nos Estados Unidos unha forma mellorada de televisión en branco e negro, e os televisores convertéronse en algo habitual nos fogares, empresas e institucións, particularmente como fonte de entretemento e información, xerando unha potente industria ao seu redor. Durante a década de 1950, a televisión foi o principal medio para influír na opinión públicaDiggs-Brown, Barbara (2011) Strategic Public Relations: Audience Focused Practice p. 48. A mediados da década de 1960, introducíronse as emisións en cor nos Estados Unidos e na maioría dos demais países desenvolvidos.
A dispoñibilidade de varios tipos de medios de almacenamento de arquivos, como cintas Betamax e VHS, Laserdiscs, unidades de disco duro de alta capacidade, CDs, DVDs, unidades flash, HD DVDs e Blu-ray Discs de alta definición, e gravadoras de vídeo dixital na nube permitiu aos espectadores ver material pregrabado -como películas- na casa segundo o seu propio horario. Por moitas razóns, especialmente a comodidade da recuperación a distancia, o almacenamento da programación de televisión e vídeo agora tamén se produce na nube (como o servizo de vídeo á carta de Netflix). A finais da primeira década do 2000, as transmisións de televisión dixital aumentaron enormemente a súa popularidade. Outro avance foi o paso da televisión de definición estándar (SDTV) (576i, con 576 liñas de resolución entrelazadas e 480i) á televisión de alta definición (HDTV), que proporciona unha resolución substancialmente maior. A televisión de alta definición pode transmitirse en distintos formatos: 1080p, 1080i e 720p. Desde 2010, coa invención da televisión intelixente, a televisión por Internet aumentou a dispoñibilidade de programas de televisión e películas a través de Internet mediante servizos de vídeo baixo demanda como Netflix, Amazon Prime Video, BBC iPlayer e Hulu.
En 2013, o 79% dos fogares do mundo posuían un televisor. A substitución das anteriores pantallas de tubo de raios catódicos (CRT) por tecnoloxías alternativas de pantalla plana, compactas e de baixo consumo, como as LCD (tanto fluorescentes retroiluminadas como LED), as pantallas OLED e as pantallas de plasma foi unha revolución do hardware que comezou cos monitores de computador a finais da década de 1990. A maioría dos televisores vendidos na década de 2000 eran de pantalla plana, principalmente LED. Os principais fabricantes anunciaron o abandono das pantallas CRT, Digital Light Processing (DLP), de plasma e mesmo das LCD retroiluminadas por fluorescencia a mediados da década de 2010. Nun futuro próximo, espérase que os LED sexan substituídos gradualmente polos OLED. Ademais, os principais fabricantes anunciaron que producirán cada vez máis televisores intelixentes a mediados de 2010. Os televisores intelixentes con funcións integradas de Internet e Web 2.0 convertéronse na forma dominante de televisión a finais da década de 2010.
Inicialmente os sinais de televisión distribuíronse só como televisión terrestre utilizando transmisores de televisión de radiofrecuencia de alta potencia para transmitir o sinal a receptores de televisión individuais. Alternativamente, os sinais de televisión distribúense por cable coaxial ou fibra óptica, satélite e, desde a década de 2000, por Internet. Ata principios da década de 2000, transmitíanse como sinais analóxicas, pero esperábase que a transición á televisión dixital se completase en todo o mundo a finais da década de 2010. Un televisor estándar consta de varios circuítos electrónicos internos, incluído un sintonizador para recibir e descodificar os sinais de emisión. Un dispositivo de visualización que carece de sintonizador denomínase correctamente monitor de vídeo e non televisor.
Ademais do seu uso como emisión para o público a televisión úsase como circuíto pechado de televisión e para a televisión afeccionada. A televisión é un medio masivo de entretemento, noticias deportes e publicidade.
Historia O movemento da imaxe Os avances na investigación en tres campos científicos diferentes fixeron posible converter a televisión nunha realidade independente: o primeiro, a fotoelectricidade, ou a capacidade dalgúns corpos para transformar a enerxía eléctrica en enerxía luminosa, o segundo os procesos analíticos capaces de descompoñer unha fotografía en liñas e puntos claros e escuros, para despois devolvela á súa forma orixinal, e o terceiro, os avances na manipulación dos electróns, que permitirían repetir este proceso de descomposición e restitución de imaxes vinte e cinco veces por segundo.
Antecedentes da televisión actual Porén, os dous primeiros modelos de televisión non xurdiron ata o século XX. Por unha banda, a televisión mecánica, por outra, a televisión electrónica. Ambos desenvolvéronse de forma paralela e sen incidentes nun período caracterizado pola loita, fundamentalmente nos Estados Unidos e en Gran Bretaña, entre distintas empresas e inventores para a adopción dunha norma técnica. nos sistemas de emisión e recepción de imaxes. Televisión mecánica miniatura|upright|O disco de Nipkow no museo Tekniska, Estocolmo. En 1884 Paul Nipkow deseñou e patentou o chamado disco de Nipkow, un proxecto televisivo que non se puido levar á práctica. Este disco permitia realizar un varrido secuencial da imaxe a través dunha serie de buratos realizados nel. Cada burato, que en teoría debería ter un tamaño infinitesimal e na práctica era de 1 mm, tomaba unha liña da imaxe e como estes, os buratos, se desprazaban lixeiramente, acabaron facendo o varrido total da mesma. Desafortunadamente, a calidade da imaxe non foi satisfactoria.
Boris Rosing patentou en 1907 un sistema de televisión que utilizaba como receptor un moi primitivo tubo de raios catódicos, un dos seus alumnos, Vladimir Zworykin solicitou a patente en 1923 dun sistema de televisión utilizando tanto como transmisor como receptor tubos de raios catódicos pero os seus experimentos prácticos non deron resultadoPaul Schatzkin "The Boy Who Invented Television", pp. 111-8.. A partir de 1910, o disco Nipkow utilizouse no desenvolvemento de sistemas de televisión e o 25 de marzo de 1925, o inventor John Logie Baird realizou o primeiro experimento real utilizando dous discos, un no transmisor e outro no receptor, que estaban unidos ao mesmo eixe de xeito que a súa rotación estivese sincronizada e separada por 2 metros. En primeiro lugar, transmitiu a imaxe dunha boneca, que se visualizaba de forma óptima na sala seguinte. Tras este pequeno éxito, optou por repetir a experiencia cunha persoa, en concreto con William Tayton, un mozo aprendiz do mundo da fotografía. A imaxe tiña unha definición de 28 liñas e unha frecuencia de cadro de 14 cadros por segundo.
Ao ano seguinte, tiveron lugar as primeiras probas oficiais de televisión e o responsable foi o escocés John Logie Baird, considerado un dos pioneiros do nacemento da televisión. Precisamente, a primeira demostración realizada para mostrar como funcionaba este novo sistema tivo lugar no faiado do seu piso da capital londiniense. Os membros da Royal Institution puideron observar o 26 de xaneiro de 1926 un sistema capaz de transmitir imaxes grazas ao uso dunha cámara e dun televisor nunha mesma sala.
En 1927, Baird transmitiu un sinal a 438 millas a través dunha liña telefónica entre Londres e Glasgow. O número de liñas adoptadas foi de 30 pero isto non deu os resultados desexados pois a calidade da imaxe non era satisfactoria.
En 1928 Baird fundou a Baird Television Development Company co obxectivo de intentar explotar comercialmente a televisión traballando con medios menos rudimentarios. Esta empresa logrou o primeiro sinal de televisión transatlántico entre Londres e Nova York . Ese mesmo ano Paul Nipkow ve na Exposición da Radio de Berlín un sistema de televisión que funciona perfectamente baseado no seu invento co seu nome ao pé. En 1929, comezaron as emisións regulares en Londres e Berlín baseadas no sistema Nipkow Baird e emitidas na banda de radio media.
Desenvolvéronse outros exploradores mecánicos, como o inventado por Telefunken, que deu bos resultados, pero era moi complexo xa que consistía nun cilindro con buracos que tiña cada un unha lente. A formación da imaxe na recepción realizouse utilizando o mesmo principio que se utilizou na captura. Outro disco semellante, xirando de forma sincronizada, utilizábase para mirar a través del unha lámpada de neon. A luminosidade correspondeu á luz captada neste punto da imaxe. Este sistema, debido ao reducido tamaño da zona de formación da imaxe, non tivo moito éxito, xa que só permitiu que fose visto por unha persoa, aínda que se intentou ampliar a imaxe mediante o uso de lentes. Desenvolvéronse sistemas baseados en cinta no canto de discos, e tamén se desenvolveu un sistema de espellos montados nun tambor que realizaba a presentación nunha pantalla, que conseguiu resolver o problema do tamaño da imaxe. Por iso o tambor tiña espellos lixeiramente inclinados, colocados de forma helicoidal. Este tambor coñécese como a roda de Weill. Debido ao desenvolvemento práctico destes televisores, foi necesario substituír a lámpada de neon, que non daba suficiente brillo, por outras vías, e entre elas utilizouse para poñer unha lámpada de descarga de gas e pasar a luz da mesma por un Kerr . cela que regulaba o fluxo luminoso en relación coa tensión aplicada aos seus bornes. O desenvolvemento completo do sistema conseguiuse co uso da roda fónica para realizar o sincronismo entre o emisor e o receptor.
A exploración da imaxe, que se desenvolvera progresivamente a través das experiencias de Senlecq e Nipkow, está cuestionada pola exposición do principio de exploración entrelazada desenvolvida por Belin e Korn. A exploración entrelazada resolve o problema da persistencia da imaxe, as primeiras liñas debuxadas pérdense cando as últimas liñas aínda non foron debuxadas producindo o que se coñece como efecto onda. Na exploración entrelazada escanéanse primeiro as liñas impares e despois as pares e o mesmo faise na presentación da imaxe. Brillounin perfecciona o disco de Nipkow para realizar escaneos entrelazados colocando lentes nos buratos aumentando así o brillo capturado.
Entre 1928 e 1929 Philo Farnsworth e Zworykin presentaron receptores electrónicos semellantes e envolvéronse nunha lea xudicial durante varios anos. En 1931 Zworykin elaborou o primeiro iconoscopio funcional Dicky Howett Television Innovations: 50 Technological Developments, p. 15. En 1932 realizáronse as primeiras emisións en París. Estas emisións tiñan unha definición de 60 liñas pero tres anos despois estarían emitindo con 180. A precariedade das celas utilizadas para a captura fixo que as escenas tivesen que iluminarse con moita intensidade, producindo moita calor o que impedía o desenvolvemento do traballo nos estudios
A definición das imaxes do sistema mecánico empregado por Baird, aínda que mellorou notablemente co paso do tempo, foi sempre pobre en comparación co sistema electrónico.