A Selección de fútbol dos Países Baixos, a miúdo citada erroneamente como a Selección de fútbol de Holanda, é o equipo representativo do país nas competicións oficiais. A súa organización está a cargo da Real Federación de Fútbol dos Países Baixos (Koninklijke Nederlandse Voetbal Bond), pertencente á UEFA.
A selección de fútbol dos Países Baixos é un dos equipos máis importantes do mundo. Aínda que nunca gañou a Copa Mundial de Fútbol, estivo presente en tres finais deste torneo, en 1974, en 1978 e en 2010. Tamén alcanzou o título da Eurocopa, en 1988. Na década de 1970 recibiu o alcume de A Laranxa Mecánica debido ao excelente nivel de xogo alcanzado naqueles anos, cando conseguiu chegar ás dúas finais do Mundial.
Historia Inicios A selección neerlandesa xogou o seu primeiro partido internacional en Anveres ante Bélxica, o 30 de abril de 1905. O partido terminou con vitoria neerlandesa por 4-1, grazas aos catro goles anotados por Eddy de Neve. De Neve marcou na súa carreira internacional seis goles en só tres partidos. Aínda que tecnicamente, o xogador disputara antes catro partidos cun equipo seleccionado por Cees van Hasselt, que tamén adestrou ao equipo nacional ante Bélxica e durante o seguintes tres anos.
Devanditos partidos non foron contabilizados pola KNVB debido á ausencia dunha federación para a organización, que apareceu durante 1904, a Fédération internationale de football association. Estes catro partidos non oficiais foron xogados ante un seleccionado non oficial de Inglaterra anualmente dende 1901 até 1904.
Xogos Olímpicos Dende a fundación da FIFA en 1904, expúxose a posibilidade de realizar un torneo a nivel mundial; con todo, a recentemente formada organización non contaba cos recursos e a infraestrutura necesaria para semellante evento. Así, pediron apoio ao Comité Olímpico Internacional, o que en 1906 aceptou a inclusión do fútbol nos seus eventos deportivos. En 1908 celebrouse por primeira vez un torneo de fútbol oficial nos Xogos Olímpicos. Na devandita edición os Países Baixos enfrontáronse nos cuartos de final a Hungría, mais estes non se presentaron alegando problemas económicos. En semifinais enfrontáronse á selección do Reino Unido e foron derrotados por 4-0, aínda que venceron o partido polo terceiro e cuarto posto a Suecia por 2-0. Os dous primeiros goles na historia olímpica foron de Jops Reeman e Edu Snethlage.1908 - London miniatura|A selección dos Países Baixos no seu primeiro partido internacional o 30 de abril de 1905. Na seguinte edición dos Xogos Olímpicos en Estocolmo volvéronse a enfrontar a Suecia o 29 de xuño no Estadio Olímpico de Estocolmo sendo a vitoria para os neerlandeses tras unha prórroga por 4-3. Ao día seguinte enfrontáronse a Austria e volveron vencer por 3-1 aínda que foron derrotados nas semifinais por 4-1 ante Dinamarca o 2 de xullo. No partido pola medalla de bronce venceron a Finlandia por 9-0, en partido xogado o 4 de xullo no estadio Råsunda. Jan Vos foi o terceiro máximo goleador do torneo con 8 goles, destacando os cinco que anotou na loita pola medalla de bronce.V. Olympiad Stockholm 1912 Football Tournament
Nos Xogos Olímpicos de Anveres 1920 disputaron a primeira rolda do torneo ante Luxemburgo o 28 de agosto e venceron por 3-0. Nos cuartos de final volveron enfrontarse a Suecia e unha vez máis venceron na prórroga por 5-4. Con todo, unha vez máis foron eliminados nas semifinais, nesta ocasión ante Bélxica por 3-0, o 31 de agosto. O partido de consolación debía enfrontar aos Países Baixos ante pero finalmente e por problemas na final o gañador do partido entre os Países Baixos e sería a medalla de prata. España gañou o partido e os Países Baixos adxudicáronse a súa terceira medalla de bronce consecutiva despois do 3-1 final, o 5 de setembro.VII. Olympiad Antwerp 1920 Football Tournament
Nos Xogos Olímpicos de París 1924 o equipo comezou directamente na segunda rolda, onde se enfrontou a , á que se impuxo por 6-0, o 27 de maio en París. Na seguinte rolda, os cuartos de final, enfrontáronse a Irlanda á que tamén venceron, despois da prórroga, por 2-1. Nas semifinais, como pasara nas tres ocasións anteriores, víronse superados polo Uruguai por 2-1 e tiveron que disputar o partido pola medalla de bronce. No devandito partido volvéronse a enfrontar a Suecia, o 8 de xuño, terminando o partido con empate a un gol, sendo necesario un partido de desempate que se adxudicou a selección nórdica por 3-1. O Congreso da FIFA realizouse en 1928 na cidade de Ámsterdan (coincidindo cos Xogos Olímpicos de 1928 onde a selección caera por 2-0 en primeira rolda ante a campioa olímpica, Uruguai, decidindo a realización finalmente dun torneo especializado, para o cal debería buscarse unha sede. Rapidamente, varios países europeos presentaron a súa candidatura (Italia, Hungría, os Países Baixos, España e Suecia) xunto á do Uruguai.
Anos 30 miniatura|A selección en 1934. Ao ver que probablemente o torneo sería adxudicado ao Uruguai, os candidatos europeos declinaron a súa candidatura favorecendo a Italia. Con todo, o discurso do delegado arxentino Adrián Béccar Varela promovendo a candidatura do seu país veciño, obrigou ao retiro de Italia. Así, Uruguai foi elixida unanimemente como sede do torneo e os Países Baixos rexeitaron a súa presenza (xunto con varias seleccións europeas) debido aos altos custos que implicaba a viaxe a través do océano Atlántico e a forte crise económica que azoutara no último ano.
Na Copa Mundial de Fútbol de 1934, Benito Mussolini encargouse persoalmente de que Italia non só fose elixida sede senón que tamén obtivese o título. Os Países Baixos debutaron o 27 de maio de 1934 ante Suíza e foron derrotados por 3-2. Os dous primeiros goles nunha Copa Mundial foron de Kick Smit e de Len Venche no estadio Giuseppe Meazza de Milán.
Debido aos esforzos de varios franceses pola Copa Mundial da FIFA, como Jules Rimet, Henri Delauney ou Robert Guérin, a Copa Mundial de Fútbol de 1938 disputouse en Francia. A clasificación realizouse nun grupo de tres, no que estaban xunto a Bélxica e Luxemburgo, ante os que empatou (1-1) e gañou (4-0) respectivamente. Unha vez comezado o torneo disputaron a primeira fase ante Checoslovaquia no estadio Charles Argentin, perdendo por 3-0 e sendo eliminados.
Anos 40, 50 e 60 miniatura|A selección en 1955 ante . Estas tres décadas estiveron marcadas pola segunda guerra mundial. As competicións paráronse e as que continuaron facíano sen algúns países, que estaban minguados pola guerra. Os Xogos Olímpicos por exemplo non se celebraron dende Berlín 1936, onde a selección non se clasificou, até Londres 1948 onde só se chegou á primeira fase. O 26 de xullo debutaron no torneo gañando a Irlanda por 3-1 na rolda preliminar, mais víronse superados na primeira rolda por Inglaterra, que gañou despois dunha prórroga por 4-3. Na seguinte edición, en Helsinqui 1952 foron derrotados por Brasil na fase preliminar (5-1), o 16 de xullo.
A Copa Mundial non se volveu a celebrar até 1950 e non tomaron parte nela. Xa en 1958 disputaron a clasificación pero foron segundos do grupo 5, tras Austria que lles venceu nunha ocasión e na outra empataran. Na clasificación de 1962 finalizaron en segundo lugar no grupo 4 tras , que non perdeu ningún partido e clasificouse con 7 puntos, polos 2 dos neerlandeses e 1 da selección de Alemaña Democrática.En 1966, volveu ser eliminada dunha fase final da Copa Mundial, nesta ocasión tras ser terceira tras Suíza (9 puntos) e Irlanda do Norte (8 puntos) e obter só 6 puntos.
A historia da Eurocopa, pola súa banda, remóntase ao ano 1927, onde o francés Henri Delaunay, secretario da Federación Francesa de Fútbol nese entón, formulou a idea dun campionato de nacións europeas. Moitas seleccións de fútbol non estaban de acordo coa idea e o torneo non se concretou até 1957, ano en que se realizou o Congreso da UEFA. A primeira edición celebrouse en 1960, pero os Países Baixos non participaron. Na seguinte edición, no ano 1964 gañaron na primeira rolda a Suíza a dobre partido, por un global de 4-2. Na seguinte rolda, con todo, perderon ante Luxemburgo por un global de 3-2 e non conseguiron acceder á fase final celebrada en España. En 1968 tampouco logrou clasificarse para a fase final debido a que unicamente puideron gañar 2 partidos e empatar outro, terminando en terceiro lugar no grupo 5, que se adxudicou Hungría por diante de .
Anos 70
Dende o ano 1938, non se clasificaron para unha fase final dunha Copa Mundial, e era unha selección menor que tampouco tivera bos resultados a nivel europeo. Con todo, comezaron a practicar un fútbol total como o despregado polos pioneiros do Ajax Amsterdam, liderados por Johan Cruyff. O adestrador era Rinus Michels e tras ser primeiros de grupo por diante de , e pasaron ao seguinte grupo. Alí enfrontáronse primeiro a , á que gañaron por 4-0, a Alemaña Democrática, á que gañaron por 2-0 e por último a Brasil, ante a que obtiveron o mesmo resultado. Así conseguiron alcanzar a final da Copa Mundial de Fútbol de 1974, na cal foron vencidos polos anfitrións, Alemaña federal. Adiantáronse cun gol de penalti que foi transformado por Johan Neeskens, pero outro penalti convertido por Paul Breitner e o definitivo gol de Gerd Müller deron o título aos alemáns. Con todo, Cruyff obtivo o galardón como mellor futbolista do torneo. miniatura|Johan Cruyff en 1974. Finalizado o Mundial, a selección debeu xogar a etapa clasificatoria do Campionato Europeo de 1976. O equipo neerlandés estaba encadrado dentro do grupo 5 xunto ás seleccións de , e . Finalmente quedou primeira do grupo con 4 vitorias, 2 derrotas e unha puntuación final de 8 puntos. Xa na fase final enfrontáronse en cuartos de final á selección de Bélxica. O partido de ida xogouse o 25 de abril no estadio De Kuip e gañaron por 5-0. O partido de volta xogouse no estadio Rei Balduíno en Bruxelas o 22 de maio, e conclúo cun 1-2 a favor dos neerlandeses. En semifinais enfrontáronse contra a selección de Checoslovaquia, que viña de gañar a , o 16 de xuño no Maksimir Stadium de Zagreb. Os checoslovacos venceron por 3-1 na prórroga e os neerlandeses tiveron que conformarse co partido polo terceiro posto contra o equipo anfitrión, , que viña de perder 2-4 fronte á selección de Alemaña federal. Este partido foi disputado o 19 de xuño no Maksimir Stadium, e acabou cun tenteo de 3-2 a favor dos Países Baixos na prórroga.
Ao finalizar o mundial de 1974, Cruyff xa ameazara con non volver disputar outro mundial, pois non estaba de acordo coas concentracións ás que obrigaba a Federación dos Países Baixos. A isto sumouse a situación política da Arxentina no momento da disputa do mundial de 1978, con graves e sistemáticas violacións aos dereitos humanos que realizaba a ditadura imperante, por medo a un posible secuestro e por non chegar a un acordo económico coa firma deportiva Adidas para levar o tres tiras da marca na camiseta da Selección. No Mundial anterior Cruyff xa tivo problemas e vestiu unha camiseta con dúas raias da marca que o patrocinaba, Puma, ao contrario que o resto de compañeiros que luciron o tres raias de Adidas.
Na Copa Mundial de Fútbol de 1978 gañaron por 3-0 a , empataron ante a 0 e perderon por 3-2 ante , para pasar como segundos de grupo tras os peruanos. Na segunda fase gañaron por 5-1 a , empataron a 2 goles ante Alemaña Federal e venceron no último partido de grupo a Italia por 2-1. Xa na final enfrontáronse aos anfitrións, Arxentina. Tras o primeiro gol de Mario Kempes, os neerlandeses comezaron a meter presión, pero Ubaldo Fillol parou todo até oito minutos antes de terminar cando Dick Nanninga anotou. Cando quedaba un minuto Rob Rensenbrink deu ao pau e terminaron perdendo por 3-1 despois dunha prórroga na que anotaron Daniel Bertoni e o máximo goleador do torneo, Mario Kempes.
Anos 80 miniatura|esquerda|Marco van Basten.