O Rin (Rhein en alemán, Rhin en francés, Rijn en neerlandés, Rain en retorrománico) é un dos ríos máis longos e importantes de Europa sendo a vía fluvial máis utilizada da Unión Europea (UE). Cunha lonxitude de 1230 km (14° máis longo de Europa), é navegable nun tramo de 883 km entre Basilea (Suíza) e o seu delta no mar do Norte. O seu caudal medio é de 2100 m³/s, e forma un delta común co río Mosa. Entre as cidades máis grandes e importantes do Rin atópanse Basilea (Suíza), Estrasburgo (Francia), Colonia, Düsseldorf (Alemaña) e Rotterdam (Países Baixos).
Xunto co río Danubio, o Rin constituía a maior parte da fronteira setentrional (o limes) do Imperio romano. Os romanos denominábano Rhēnus. Máis tarde, franceses e alemáns loitaron neste río para afirmar o seu poder. O Rin tamén serviu como unha importante ruta para o comercio, xerando riqueza para varios pobos, desde frisóns e viquingos até os mercadores da Liga Hanseática e a Idade de Ouro de Ámsterdam.
Inicialmente, foi a industria téxtil a que descubriu os beneficios do Rin. Despois veu a industria química, e nas últimas décadas construíronse a beiras do río algunhas das plantas siderúrxicas, automotrices, téxtiles e químicas máis grandes do mundo, con canles que conectan o Rin co mar Báltico, o mar Mediterráneo e o océano Atlántico. Con todo, os embarques de mercadorías libres ao longo do Rin só foi posible desde 1868, cando se asinou a convención de Mannheim.
O Rin atravesa rexións moi diferentes, o que afecta o seu réxime e as súas posibilidades de uso. Ademais ten puntos destacados dentro da xeografía europea como as cataratas do Rin en Schaffhausen que constitúen o salto de auga de maior #caudal media do continente.
O río tamén xogou un papel central na configuración da cultura de Europa. Así, entre as variadas actividades culturais e de esparexemento, durante os meses máis cálidos, miles de persoas báñanse nas súas augas ao seu paso por Suíza. Etimoloxía As variantes do nome do Rin (latín Rhenus; francés Rhin, italiano Reno, romanche Rain ou Rein, neerlandés Rijn, alemánico Ry, ripuario Rhing) nas linguas modernas derivan todos do nome en gaulish , que foi adaptado na xeografía da época romana (século I a.C.) como grego . (), latín .
A grafía con Rh- en inglés Rhine, así como en alemán e francés débese á influencia da ortografía grega, mentres que a vocalización -i- débese á adopción polo protoxermánico do nome galo como *Rīnaz, vía fráncico antigo dando no inglés antigo ,Bosworth and Toller, An Anglo-Saxon Dictionary (1898), p. 799. Orosius (ed. J. Bosworth 1859) 1.1 no antigo alto alemán , no neerlandés medio temperán () (entón tamén escrito ou ).Rijn, Vroegmiddelnederlands Woordenboek
O ditongo do alemán moderno (tamén usado en romanche) é un desenvolvemento do alemán central do período moderno temperán, co nome do alemánico mantendo o vocalismo máis antigo. En alemánico, a supresión da terminación -n en pausa é un desenvolvemento recente; a forma consérvase en gran medida nos dialectos do lucernés. Schweizerisches Idiotikon s.v. Rī(n) (6,994). en ripuario está ditongado, do mesmo xeito que en palatino. Mentres que no galego o igual que no castelán adoptou o vocalismo xermánico , o italiano, o occitano e o portugués conservaron o latín .
O nome galo Rēnos (protocelta ou precéltico) *Reinos) pertence a unha clase de nomes de ríos construídos a partir da raíz PIE *rei- «moverse, fluír, correr», que tamén se atopa noutros nomes como o do Reno en Italia.
O xénero gramatical do nome celta (así como da súa adaptación grega e latina) é masculino, e o nome segue sendo masculino en alemán, holandés, francés, español, galego e italiano. O nome do río en inglés antigo flexionábase en masculino ou feminino; e a súa adopción en islandés antigo flexionábase en feminino.Bosworth and Toller, An Anglo-Saxon Dictionary (1898), p. 799: Rín; m.; f. The Rhine [...] O. H. Ger. Rín; m.: Icel. Rín; f.
Xeografía miniatura|upright|Mapa do Rin coas diferentes seccións: Para ver o mapa interactivo, pulse aquí: Mapa.
O Rin só ten unha escala de lonxitude oficial () augas abaixo de Constanza. A súa lonxitude total está suxeita á definición do Rin alpino. En 2010, os medios de comunicación informaron de que a lonxitude do Rin sobreestimarase sistematicamente nas enciclopedias do século XX e, a petición dos xornalistas, o Rijkswaterstaat holandés deu unha lonxitude de 1.232 km.
O río acurtouse considerablemente respecto do seu curso natural debido a unha serie de proxectos de canalización completados nos séculos XIX e XX. A «lonxitude total do Rin», incluíndo o lago de Constanza e o Rin Alpino, é máis difícil de medir obxectivamente; o Rijkswaterstaat holandés cifrouna en 1232 km en 2010.
O seu curso divídese convencionalmente do seguinte xeito: {|class="wikitable" |- !Lonxitude || Sección || Descarga media || Elevación || Afluentes esquerdos  || Afluentes dereitos 
| 76 km  || As diversas fontes e cabeceiras que forman o Rin anterior e o Rin posterior dentro dos Grisóns, Suíza || 116 m3/s  || 584 m || Aua Russein, Schmuèr || Rein da Tuma, Rein da Curnera, Rein da Medel, Rein da Sumvitg (Rein da Vigliuts), Glogn (Valser Rhine), Rabiusa, Rein Posteriur/Hinterrhein (entre cuxos afluentes atopase o Ragn da Ferrera, Albula/Alvra, Gelgia, e Landwasser) |- | 90 km  || O Rin alpino que atravesa o val do Rin Grisón e San Galo (formando en parte a fronteira suíza con Liechtenstein e Austria) || 245 m3/s  || 400 m || Tamina, Saar || Plessur, Landquart, Liechtenstein inland canal, Ill, Frutz |- | c. 60 km  ||Lago Constanza, incluída a curta canle chamada Seerhein en Constanza , que conecta Obersee e Untersee. || 364 m3/s  || 395 m || Alter Rhein (Rheintaler Binnenkanal), Goldach, Aach || Dornbirner Ach, Bregenzer Ach, Leiblach, Argen, Schussen, Rotach, Brunnisach, Lipbach, Seefelder Aach, Stockacher Aach, Radolfzeller Aach |- | c. 150 km  || O Alto Rin desde a saída do lago Constanza até Basilea, que forma unha parte substancial da fronteira xermano-suíza. || 1,089 m3/s  | 246 m|| Thur, Töss, Glatt, Aare, Sissle. Möhlinbach, Ergolz, Birs || Biber, Durach, Wutach, Alb, Murg, Wehra |- | 362 km  || O Alto Rin desde Basilea até Bingen formando a Chaira do Alto Rin e no seu curso superior a fronteira franco-alemá. || || 79 m || Birsig, Ill, Moder, Lauter, Nahe || Wiese, Kander, Elz, Kinzig, Rench, Acher, Murg, Alb, Pfinz, Neckar, Main |- | 159 km  || O Rin Medio entre Bingen e Bonn ou Colonia transcorre integramente en Alemaña, pasando polo Desfiladeiro do Rin; || || 45 m || Moselle, Nette, Ahr || Lahn, Wied, Sieg |- | 177 km  || O Baixo Rin ou augas abaixo de Bonn, ao seu paso pola rexión do baixo Rin de Renania do Norte-Westfalia.|| || 11 m || Erft || Wupper, Düssel, Ruhr, Emscher, Lippe |- | c. 50 km  || O Baixo Rin ou (curso abreviado de Oude Rijn dentro do delta do Rin-Mosa-Escalda nos Países Baixos)|| 2,900 m3/s  || 0 m || Mosa || Oude IJssel, Berkel
Cabeceiras e fontes Fontes miniatura|upright|Lago Toma visto desde a parte alta do Rin O Rin leva o seu nome sen accesorios distintivos só despois da confluencia dos ríos Rin Anterior/Vorderrhein e Rin Posterior/Hinterrhein na aldea de Reichenau no cantón suízo de Tamins. Por encima deste punto atópase a extensa zona de captación das cabeceiras do Rin. Esta zona pertence case exclusivamente ao cantón suízo dos Grisóns (ou en alemán), e abarca desde o macizo de Saint-Gotthard, ao oeste, pasando por un val situado entre o cantón de Tesino e a provincia de Sondrio (Lombardía, Italia), ao sur, até o paso de Flüela, ao leste. O Rin é un dos catro grandes ríos que nacen na rexión do Gotardo, xunto co Tesino (conca hidrográfica do Po), o Ródano e o Reuss (conca do Rin). O Witenwasserenstock é a tripla divisoria de augas entre o Rin, o Ródano e o Po.
Tradicionalmente, o lago Toma, cerca do paso de Oberalp, na rexión de San Gotardo, considérase o nacemento do Rin Anterior e do Rin no seu conxunto. O Rin posterior nace no val de Rheinwald, baixo a montaña de Rheinwaldhorn.
Rin anterior e Rin posterior miniatura|upright|A confluencia do Rin anterior, abaixo á esquerda, e do Rin posterior, ao fondo, forma o Rin Alpino (á esquerda) a altura de Reichenau. O nacemento do río considérase xeralmente ao norte de Lago da Tuma/Tomasee en Rein Anteriur/Vorderrhein, aínda que o seu afluente meridional Rein dá Medel] é en realidade máis longo antes da súa confluencia co Rin Anterior preto de Disentis.
O Rin Anterior (, ) nace no Lago da Tuma/Tomasee, cerca do porto de Oberalp e pasa pola impresionante garganta de Ruinaulta formada polo maior desprendemento de rochas visible dos Alpes, o desprendemento de rochas de Flims.
O Rin Posterior (, ) nace no Glaciar Paradies, cerca do Rheinwaldhorn. Un dos seus afluentes, o Reno di Lei, drena o Val di Lei en territorio politicamente italiano. Tras tres vales principais separados polas dúas gargantas, Roflaschlucht e Viamala, chega a Reichenau en Tamins. miniatura|upright|Mapa do Rin alpino miniatura|esquerda|upright|Sinal do nacemento do Rin () cerca do lago Toma. O Rin Anterior nace de numerosos arroios no alto da Rexión de Surselva e flúe en dirección leste. Unha das súas fontes é o lago Lai da Tuma (a 2345 m de altitude) que xunto co río Rein da Tuma, fluíndo a través del, adoita indicarse como fonte do Rin.
Nel desembocan afluentes procedentes do sur, algúns máis longos e outros de igual lonxitude, como o Rein da Medel, o Rein da Maighels e o Rein da Curnera. O val do Cadlimo, no cantón do Tesino, está drenado polo Reno di Medel, que atravesa a xeomorfolóxica crista principal alpina desde o sur. . Todos os arroios da zona de nacemento cáptanse parcialmente, ás veces completamente, e envíanse a encoros de almacenamento para as centrais hidroeléctricas locais.
O punto culminante da conca de drenaxe do Rin Anterior é o Piz Russein do macizo de Tödi dos Alpes de Glaris a 3613 m de altitude. Comeza co arroio Aua da Russein (lit.: "Auga do Russein").
No seu curso inferior, o Rin anterior flúe a través dun canón chamado «Ruinaulta» (desprendemento de rochas de Flims). Todo o tramo do Rin anterior até a confluencia co Rin alpino, xunto a Reichenau, en Tamins, está acompañado por unha ruta de sendeirismo de longa distancia chamada «Senda Sursilvana».
O Rin Posterior discorre primeiro en dirección este-nordés e logo cara ao norte. Atravesa os tres vales denominados Rheinwald, Schams e Domleschg-Heinzenberg. Os vales están separados polo desfiladeiro de Rofla e o desfiladeiro de Viamala. Os seus mananciais atópanse nos Alpes de Adula (Rheinwaldhorn, Rheinquellhorn e Güferhorn).
O Rin de Avers únese desde o sur. Unha das súas cabeceiras, o Reno di Lei (que desemboca no Lago de Lei), atópase parcialmente en Italia.
Preto de Sils im Domleschg, o Rin Posterior únese ao río Albula, dende o leste, desde a rexión do Paso da Albula. O Albula obtén a súa auga principalmente do río Landwasser, sendo o río Dischmabach o maior curso fluvial, pero case tanto como do río Gelgia, que baixa dende o Paso do Julier.
Delta miniatura|upright|o Rin o seu paso por Lorelei Desauga no mar do Norte mesturando as súas augas coas do río Mosa no gran delta. Atravesa ou acompaña seis países: Suíza, Austria, Liechtenstein, Alemaña, Francia e os Países Baixos. Constitúe a fronteira natural entre Suíza e Liechtenstein, entre Alemaña e Suíza e entre Alemaña e Francia.
Nos Países Baixos, o Rin divídese para formar un delta: Preto de Noviomago o Rin divídese no Rin Baixo (ou Nederrijn en neerlandés), o Linga (ou Linge en neerlandés) e o Vales (ou Waal en holandés) En Arnhemia, o Rin Baixo divídese no Rin Baixo e o Isala (ou IJssel en neerlandés) Preto de Gorinchen, o Vales xúntase cun brazo da Mosa e continúa baixo o nome Merivido (ou Merwede en neerlandés)