Como recurso literario ou forma artística, unha alegoría é unha representación narrativa ou visual na que un personaxe, lugar ou evento pode ser interpretado para representar un significado con significado moral ou político. Os autores empregaron a alegoría ao longo da historia en todas as formas de arte para ilustrar ou transmitir ideas e conceptos complexos de xeito comprensible ou rechamante para os seus espectadores, lectores ou oíntes.
Os escritores e oradores adoitan empregar alegorías para transmitir significados (semi)ocultos ou complexos a través de figuras, accións, imaxes ou acontecementos simbólicos, que xuntos crean o significado moral, espiritual ou político que o autor desexa transmitir. Moitas alegorías empregan a personificación de conceptos abstractos.
Etimoloxía miniatura|Perla, miniatura de Cotton Nero A.x. O Soñador está ao outro lado do regato fronte á doncela Perla. Perla é unha das maiores alegorías da Alta Idade Media. Testemuñada por primeira vez en inglés en 1382, a palabra alegoría provén do latín allegoria, latinización do grego ἀλληγορία («alegoría»), «linguaxe velada e figurada», como de ἀγορεύω («agoreuo»), «organizar, falar na asemblea»,
Características Na alegoría, un concepto abstracto (de significado ideal, moral, relixioso ou político) exprésase a través dunha serie de imaxes ou faise explícito nunha serie de accións conectadas, ás que o autor atribúe un significado metafórico. De feito, algúns entenden a alegoría como unha «metáfora continua», é dicir, unha metáfora cunha duración e un desenvolvemento narrativo..
Na alegoría, a relación entre significante e significado é arbitraria e intencional (e, polo tanto, non se basea na analoxía); o proceso de descodificación da alegoría é racional (e, polo tanto, non intuitivo); a relación entre universal e particular, establecida pola alegoría, non é universal, senón que está connotada social e culturalmente.
Tipos miniatura| Salvator Rosa: Alegoría da Fortuna, representando a Fortuna, a deusa da sorte, co o corno da abundancia. Northrop Frye analizou o que denominou un «continuum de alegorías», un espectro que abrangue desde o que denominou a «alegoría inxenua» como A raíña das fadas ata as alegorías máis privadas da literatura moderna sobre paradoxos. Desde esta perspectiva, os personaxes dunha alegoría «inxenua» non son totalmente tridimensionais, xa que cada aspecto das súas personalidades individuais e dos acontecementos que lles acontecen encarna algunha calidade moral ou outra abstracción; o autor seleccionou primeiro a alegoría e os detalles simplemente a completan.
Alegoría clásica miniatura| Marco Marcola: Alegoría mitolóxica. As orixes da alegoría remóntanse polo menos a Homero no seu uso «cuasi-alegórico» de personificacións de, por exemplo, Terror (Deimos) e Medo (Fobos) en Il. 115 e seguintes.Small, S. G. P. (1949). "On Allegory in Homer". The Classical Journal 44 (7): 423. Non obstante, o título de «primeiro alegorista» adoita outorgarse a quen foi o primeiro en presentar interpretacións alegóricas de Homero. Esta perspectiva leva a dúas posibles respostas: Teágenes de Rexio (a quen Porfirio chama o «primeiro alegorista», Porph. Quaest. Hom. 1.240.14–241.12 Schrad.) ou Ferécides de Siros, ambos os cales se presume que estiveron activos no século VI a. C., aínda que Ferécides é anterior e a miúdo se presume que é o primeiro escritor de prosa. O debate é complexo, xa que esixe que observemos a distinción entre dous usos a miúdo mesturados do verbo grego allēgoreīn, que pode significar tanto «falar alegóricamente» como «interpretar alegóricamente».Domaradzki, M. (2017). "The Beginnings of Greek Allegoresis". Classical World 110 (3):301
No caso de «interpretar alegóricamente», Teágenes semella ser o noso primeiro exemplo. Presumiblemente en resposta ás críticas morais protofilosóficas de Homero (por exemplo, Xenófanes, fr. 11 Diels-KranzH. Diels and W. Kranz. (1951). Die Fragmente der Vorsokratiker, vol. 1. 6th edn. Berlin: Weidmann, 126–138.), Teágenes propuxo interpretacións simbólicas nas que os deuses da Ilíada representaban en realidade elementos físicos. Así, Hefesto representa o Lume, por exemplo (para o cal véxase o fr. A2 en Diels-KranzH. Diels and W. Kranz. (1951). Die Fragmente der Vorsokratiker, vol. 1. 6th edn. Berlin: Weidmann, 51–52.). Non obstante, algúns estudosos argumentan que os escritos cosmogónicos de Ferécides anticiparon a obra alegórica de Teágenes, o que se ilustra especialmente pola súa colocación temperá do Tempo (Cronos) na súa xenealoxía dos deuses, que se cre que é unha reinterpretación do titán Cronos, a partir de xenealoxías máis tradicionais.
Na literatura clásica, dúas das alegorías máis coñecidas son a Caverna na obra A República de Platón (Libro VII) e a historia do estómago e as outras partes do corpo, no discurso de Menenio Agripa (Livio, ii, 32).
A Alegoría da caverna de Platón forma parte da súa obra máis ampla A República. Nesta alegoría, Platón describe un grupo de persoas que viviron encadeadas nunha caverna toda a súa vida, fronte a unha parede en branco (514a–b). A xente observa as sombras proxectadas na parede por cousas que pasan diante dun lume detrás deles e comeza a atribuír formas a estas sombras, usando a linguaxe para identificar o seu mundo (514c–515a). Segundo a alegoría, as sombras son o máis preto que os prisioneiros poden ver a realidade, ata que un deles atopa o seu camiño cara ao mundo exterior onde ve os obxectos reais que produciron as sombras. Tenta contarlles á xente da caverna o seu descubrimento, pero non lle cren e resístense vehementemente aos seus esforzos por liberalos para que poidan velo por si mesmos (516e–518a). Esta alegoría trata, basicamente, dun filósofo que, ao atopar un coñecemento maior fóra da caverna do entendemento humano, busca compartilo como é o seu deber, e da tolemia daqueles que o ignorarían porque se cren o suficientemente educados.
Na Antigüidade tardía, Marciano Capela organizou toda a información que un home de clase alta do século V necesitaba coñecer nunha alegoría da voda de Mercurio e Filoloxía, cos sete artes liberais que o mozo necesitaba coñecer como convidados. Ademais, a filosofía neoplatónica desenvolveu un tipo de lectura alegórica de Homero e Platón. Como sinalan os estudosos da alegoría, «a lectura literal dun texto ten a súa contraparte na interpretación alegórica. Este xeito de ler, que debeu comezar cos primeiros lectores de Homero e atopou un terreo fértil nos comentarios alegóricos de Filón sobre a Biblia, foi sorprendentemente natural para Proclo, cuxos escritos e comentarios representan as últimas fases da filosofía da Antigüidade tardía, e en particular da relación entre a filosofía e a retórica».
Alegoría bíblica Outras alegorías temperás atópanse na Biblia hebrea, como a metáfora estendida do Salmo 80 da vide e a súa impresionante expansión e crecemento, que representa a conquista e poboación da Terra prometida por parte de Israel. Tamén son alegóricos Ezequiel 16 e 17, onde a captura desa mesma vide pola poderosa Aguia representa o exilio de Israel a Babilonia.
A interpretación alegórica da Biblia era unha práctica común nos primeiros tempos do cristianismo e continúa a existir. Por exemplo, o Cuarto Comentario sobre os Evanxeos, de Fortunaciano de Aquilea, redescuberto recentemente, ten un comentario do seu tradutor ao inglés: «a principal característica da exéxese de Fortunaciano é unha abordaxe figurativa, baseándose nun conxunto de conceptos asociados a termos clave para crear unha descodificación alegórica do texto».
Alegoría medieval miniatura|Alegoría do recoñecemento do Imperio do Brasil e a súa independencia. A pintura representa o diplomático británico Sir Charles Stuart presentando a súa carta credencial ao emperador Pedro I do Brasil, flanqueado pola súa esposa María Leopoldina, a súa filla María da Glória (máis tarde raíña de Portugal como María II) e outros dignatarios. Á dereita, unha figura alada, representando a Historia, gravando o «gran acontecemento» nunha lápida de pedra. A alegoría ten a capacidade de conxelar a temporalidade dunha historia, ao tempo que a infunde cun contexto espiritual. O pensamento medieval aceptaba a alegoría como tendo unha realidade subxacente a calquera uso retórico ou ficticio. A alegoría era tan verdadeira como os feitos das aparencias superficiais. Así, a bula papal Unam Sanctam (1302) presenta temas da unidade da cristiandade co papa como cabeza, nos que os detalles alegóricos das metáforas se aducen como feitos nos que se basea unha demostración co vocabulario da lóxica: «polo tanto, desta única Igrexa hai un corpo e unha cabeza, non dúas cabezas coma se fose un monstro... Se, entón, os gregos ou outros din que non foron encomendados ao coidado de Pedro e os seus sucesores, necesariamente confesan que non son das ovellas de Cristo». Este texto tamén demostra o uso frecuente da alegoría nos textos relixiosos durante a época medieval, seguindo a tradición e o exemplo da Biblia.
A finais do século XV, a enigmática Hypnerotomachia, coas súas elaboradas ilustracións en gravado en madeira, amosa a influencia dos espectáculos temáticos e as mascaradas na representación alegórica contemporánea, tal e como as transmitía a dialéctica humanista.
Crese que a negación da alegoría medieval tal e como se atopa nas obras do século XII de Hugo de San Víctor e na Historie of Foure-footed Beastes de Edward Topsell (Londres, 1607, 1653) e a súa substitución no estudo da natureza por métodos de categorización e matemáticas por parte de figuras como o naturalista John Ray e o astrónomo Galileo, marca os inicios da ciencia moderna temperá.
Alegoría moderna Dado que as historias significativas case sempre son aplicables a temas máis amplos, as alegorías poden lerse en moitas historias que o autor pode non recoñecer. Isto é a alegorese, ou o acto de ler unha historia como unha alegoría. Algúns exemplos de alegoría na cultura popular que poden ter sido ou non intencionadas inclúen as obras de Bertolt Brecht e mesmo algunhas obras de ciencia ficción e fantasía, como As crónicas de Narnia de C. S. Lewis.
A historia da mazá que cae sobre a cabeza de Isaac Newton é outra alegoría famosa. Simplificaba a idea da gravidade ao describir unha forma sinxela en que se supoñía que fora descuberta. Tamén daba a coñecer a revelación científica ao condensar a teoría nun relato curto.
Poesía e ficción miniatura|Detalle da Alegoría da aritmética de Laurent de La Hyre, c.1650 Aínda que a alegorese pode permitir o descubrimento da alegoría nunha obra, non todas as obras resonantes da ficción moderna son alegóricas, e algunhas claramente non están pensadas para ser vistas deste xeito. Segundo o artigo de Henry Littlefield de 1964, O marabilloso mago de Oz de L. Frank Baum pódese entender facilmente como unha narrativa de fantasía baseada nunha trama, unha extensa fábula con animais falantes e personaxes vagamente esbozados, destinada a discutir a política da época.Littlefield, Henry (1964). "The Wizard of Oz: Parable on Populism". American Quarterly, 16 (1): 47–58. Non obstante, George MacDonald salientou en 1893 que «un conto de fadas non é unha alegoría».
O Señor dos Aneis de J. R. R. Tolkien é outro exemplo dunha obra coñecida que se percibe erroneamente como alegórica, como o propio autor afirmou unha vez: «...Detesto as alegorías en todas as súas manifestacións, e sempre as detestei desde que me fixen vello e fun o suficientemente cauteloso como para detectar a súa presenza. Prefiro moito máis a historia, real ou finxida, coa súa variada aplicabilidade ao pensamento e á experiencia dos lectores. Creo que moitos confunden a aplicabilidade coa alegoría, pero unha reside na liberdade do lector e a outra na dominación deliberada do autor».