Venezuela, oficialmente República Bolivariana de Venezuela, é un país federal suramericano, limitado ao norte polo mar Caribe, ao leste polo océano Atlántico e pola Güiana, ao sur polo Brasil e ao oeste por Colombia. O país, alén da porción continental, inclúe tamén un número elevado de illas nas Pequenas Antillas que constitúen dúas divisións administrativas diferentes: o estado de Nova Esparta e as Dependencias Federais. Ten fronteira marítima cos territorios autónomos neerlandeses de Aruba, e das Antillas Neerlandesas, e tamén con Trinidad e Tobago. Desde 2005, é un membro efectivo do Mercosur. A súa capital é Caracas.
Etimoloxía O nome de Venezuela historicamente atribúese ao cartógrafo italiano Américo Vespucio que acompañou a Alonso de Ojeda nunha expedición naval de exploración en 1499 pola costa noroccidental do país (hoxe coñecido como golfo de Venezuela). A tripulación observou as vivendas aboríxenes erixidas sobre estacas de madeira que sobresaían da auga, construídas polos indíxenas añú. As devanditas vivendas, a modo de palafitas, recordaron a Vespucio a cidade de Venecia en Italia, o que lle inspirou a dar o nome de Venezziola ou Venezuela (Pequena Venecia) á rexión.
Outras versións apoiadas por documentos históricos indicarían que o nome provén dunha voz indíxena que significa "auga grande", co que se coñecía unha poboación no Lago de Maracaibo. Con todo, a primeira versión segue sendo, de lonxe, a máis aceptada para explicar a orixe do nome do país.
A mediados de 1498, exactamente o 1 de agosto, tres veleiros achéganse pola Illa de Trindade e tocan as costas venezolanas. Entraron polo Golfo de Paria, pola Boca da Serpe ou Boca de Drago. Sen sabelo, Cristovo Colón chegara a Suramérica e contemplaba marabillado as correntes do río Orinoco. Explorando a parte sur do golfo, acuñoulle o sobrenome de "Terra de Graza".
miniatura|Américo Vespucio.
Historia
Época precolombiana miniatura|200px|Chegada de Cristovo Colón ao Novo Mundo. Pintura de Dióscoro Puebla (1862)
Crese que o home apareceu no territorio que hoxe se coñece como Venezuela hai uns 16.000 anos. Esta poboación chegara, polo sur, da rexión do Amazonas; polo oeste, dos Andes, e polo norte, do Caribe. Os grupos indíxenas máis importantes eran os chibchas nos Andes, os caribes, situados en case todas as costas, e os arauacos, asentados en parte das costas e máis ao sur. Os indíxenas usaban barro e palla para facer churuatas e palafitas (casas de madeira e barro, a primeira en terra e a segunda sostida sobre a auga). Tamén usaban outros materiais para intercambio comercial ordinario (unha operación coñecida como troco), como o azucre, o cacao, o café e animais.
Os indíxenas emprenderon guerras territoriais, pero os caribes resaltaron verdadeiramente nesta materia. As súas vitorias concedéronlles case todas as costas do norte suramericano e parte do centroamericano, e por esta razón na súa honra o mar Caribe leva actualmente o seu nome.
Chegada dos europeos miniatura|200px|Ruínas da antiga Nova Cádiz. Venezuela foi avistada por Cristovo Colón na súa terceira viaxe, o 2 de agosto de 1498, cando chegou á desembocadura do río Orinoco, despois de pasar fronte á Illa de Trindade. Era a primeira vez que os españois tocaban terra firme do continente americano, tomando en conta que nas dúas primeiras viaxes chegaron a territorios insulares.
A viaxe orixinouse anteriormente no porto de Sanlúcar de Barrameda, en España, o 30 de maio dese ano. Fixera escalas en Madeira e nas Illas Canarias. Cando chegou ao continente americano, Colón quedou pasmado polas poderosas correntes do Orinoco -un río máis grande que calquera dos de Europa-, así como coas selvas fondas e verdes. Nunha carta aos Reis Católicos, denominou este lugar "Terra de Graza". Esta expresión prevaleceu ata o día de hoxe, converténdose en pseudónimo do país.
Colón proseguiu a súa viaxe pasando polo Golfo de Paria e bordeando a costa pasou preto da Illa de Margarita. Despois seguiu para o norte ata A Española.
Alonso de Ojeda realizou a primeira expedición que percorreu o país, saíndo de España en maio de 1499. Despois de pasar pola península de Paraguaná chegou ao golfo de Coquivacoa (golfo de Venezuela). Alí quedou moi impresionado coas casas dos indíxenas que estaban construídas sobre estacas, no medio da auga, recordando a cidade de Venecia. É por iso que denominaron o lugar Venezuela, ou Pequena Venecia. Nesa expedición tamén se atopaba Américo Vespucio, quen deu orixe ao nome de América.
Varias viaxes seguiron a estas expedicións. Hoxe coñécense como as Viaxes Menores, as cales permitiron recoñecer a existencia do continente americano e explorar toda a costa de Venezuela.
A primeira cidade de Venezuela (e de todo o continente americano) foi Nova Cádiz, na Illa de Cubagua, fundada ao redor do ano 1515. A pesar do inhóspito da illa, o lugar foi poboado por aventureiros de todos os países á procura de perlas. A cidade sería destruída uns anos despois por un maremoto e un furacán.
Independencia esquerda|miniatura|300px|19 de abril de 1810, primeiro berro de independencia en América. A imaxe corresponde á representación da histórica data realizada por Juan Lovera. dereita|miniatura|200px|Antonio José de Sucre, Gran Mariscal de Ayacucho. Óleo sobre tea. Entre os movementos preindependentistas do final do século XVIII, os máis importantes foron os de Manuel Gual e José María España, así como os intentos de Francisco de Miranda.
A conspiración de Gual e España contou coa participación de todas as clases da sociedade colonial; foi o primeiro movemento que contou con raíces populares. O 13 de xullo de 1797 rebeláronse.
Francisco de Miranda, pola súa banda, intentou dúas veces en 1806 invadir o territorio venezolano cunha expedición armada proveniente de Haití. As súas incursións terminaron en fracasos pola prédica relixiosa na súa contra e a indiferenza da poboación.
A data do 19 de abril de 1810 marcou o inicio da revolución venezolana: Vicente Emparan foi destituído do seu cargo de gobernador e Capitán Xeneral de Venezuela. O primeiro Congreso instalouse o 2 de marzo de 1811 e nomeou un triunvirato composto por Cristóbal Mendoza, Juan Gradua e Baltasar Padrón. O 5 de xullo de 1811 é a data en que se asina a Declaración de Independencia. Porén, esta primeira república pereceu pola reacción dos realistas. O 25 de xullo de 1812, Miranda capitulou en Venezuela.
Simón Bolívar, o Liberador de América do Sur, loitou en diferentes ocasións e venceu, pero España derrotouno en varias batallas. Bolívar fracasou nunha Primeira República por falta de orde no seu exército, no seu territorio e na súa unión. Bolívar fracasou tamén unha segunda vez pola forza de España e a falta de organización, pero nunha terceira campaña con éxito en 1820, na que sería realmente liberada Venezuela, venceu definitivamente os realistas na Batalla de Carabobo, co que lograría a Independencia de Venezuela. En 1819, encargouse de liberar Nova Granada e posteriormente Ecuador e o Perú, de fundar Bolivia e, entre estes sucesos, uniu pobos diferentes de América (Venezuela, Nova Granada e Ecuador) e convertiunos na Gran Colombia.
esquerda|miniatura|300px| Detalle de Martín Tovar e Tovar A Batalla de Carabobo
A Batalla de Carabobo constituíu unha acción bélica librada preto da cidade de Valencia, o 24 de xuño de 1821, entre o exército realista, a cargo do Mariscal de Campo Miguel da Torre, e o exército republicano, comandado polo Xeneral en Xefe Simón Bolívar. A vitoria lograda por este último resultou decisiva para a liberación de Caracas e o territorio da Capitanía Xeneral de Venezuela, feito que se logrará de xeito definitivo en 1823 coa Batalla Naval do Lago de Maracaibo e a toma da fortaleza de Porto Cabelo, o Exército Venezolano non só liberou o seu país de España, senón que tamén liberaron os pobos de América do Sur.
A Batalla de Boyacá foi o cúspide de 77 días da campaña iniciada por Simón Bolívar para contrarrestar as accións de reconquista lideradas polo coronel José María Barreiro. Este último pretendía chegar a Bogotá e unir forzas co vicerrei Juan de Sámano (1753-1821) pola vía de Boyacá. Bolívar iniciou a súa ofensiva desde os Chairos do Casanare, para cruzar os Andes e chegar así ao territorio da antiga provincia de Tunja.
A Batalla do Pichincha ocorreu o 24 de maio de 1822, nas faldras do volcán Pichincha, a máis de 3.000 metros sobre o nivel do mar, xusto arriba da cidade de Quito, no Ecuador actual. Ocorreu no contexto das guerras de independencia de Suramérica. Nesta ocasión enfrontou o exército independentista baixo o mando do xeneral venezolano Antonio José de Sucre e o exército realista, comandado polo Mariscal de Campo Melchor Aymerich. A derrota das forzas realistas leais a España conduciu á liberación de Quito e asegurou a independencia das provincias que pertencían á Real Audiencia de Quito, tamén coñecida como a Presidencia de Quito, a xurisdición administrativa colonial española da que eventualmente emerxeu a República do Ecuador.
A Batalla de Ayacucho foi o último enfrontamento armado que en campo aberto sostiveron os exércitos realista do Perú, mandado polo o Vicerrei La Serna, e o dos independentistas, mandado polo venezolano Antonio José de Sucre, na longa Guerra de Independencia Hispanoamericana (1809-1825), que se iniciou coa Revolución de Chuquisaca en 1809. A batalla desenvolveuse na Pampa da Quinoa no departamento de Ayacucho, Perú, o 9 de decembro de 1824. A vitoria dos independentistas selou de facto a independencia do Perú coa capitulación militar, que se transformaría en tratado diplomático moitos anos máis tarde, en 1879.
Óleo sobre tea de Arturo Michelena, representando á Batalla das Queseras do Medio.|miniatura|dereita|250px
A Batalla das Queseras do Medio foi unha importante acción militar levada a cabo o 2 de abril de 1819 no actual estado Apure de Venezuela, na cal o prócer da independencia, José Antonio Páez venceu, acompañado de 153 lanceiros, a máis de 1.000 xinetes de cabalaría das forzas españolas, sendo a máis famosa batalla comandada por Páez e onde se dita a famosa frase: Volvan Caras! (Volvan Carallo!). O triunfo das Queseras do Medio non ten parangón. Bolívar felicitou a Páez e aos seus homes: "Acabades de executar a proeza máis extraordinaria que poida celebrar a historia militar das nacións. O que fixestes non é máis que un preludio. Contade coa vitoria que levades nas puntas das vosas lanzas e das vosas baionetas".
Gran Colombia miniatura|esquerda|250px|Mapa da outrora Gran Colombia.
Este feito ocorreu desde 1820 ata 1830, no cal Venezuela, Nova Granada e Ecuador uníronse como unha soa República chamada Gran Colombia. Con todo, a disolución desta república viña xerminando desde os primeiros días da súa creación. A Gran Colombia foi creada en 1819 pola lei fundamental do Congreso de Angostura e organizada polo Congreso de Cúcuta, segundo a constitución de 1830.
No Congreso de Valencia foron escollidos os deputados que se reuniron nesta cidade a partir do 6 de maio de 1830 para tratar o tema da disolución da Gran Colombia, coa separación de Venezuela. José Antonio Páez declarou a autonomía de Venezuela e promulgou o regulamento de Eleccións para a reunión do congreso constituínte. O Deputado José Luís Cabrera, ao proporse un pacto con Colombia, declara: «Que o enunciado pacto non pode ter lugar, mentres exista no territorio colombiano o xeneral Simón Bolívar». Neste Congreso morre a Gran Colombia e nace o novo Estado, a República de Venezuela.
En 1830, discutiuse e sancionouse a Constitución Nacional, que foi aprobada o 22 de setembro de devandito ano, e que estivo vixente ata 1858. A partir desa data, Venezuela tivo 26 constitucións, algunhas das cales foron meras modificacións de forma ás que antes existían.
Caudillismo