Isabelle Yasmine Adjani (Pariz, 27. lipnja 1955.), francuska je filmska glumica i pjevačica njemačko-alžirskog porijekla koja je od 1970. nastupila u 30 filmova. Drži rekord najvećeg broja osvojenih nagrada César za najbolju glumicu (5), za uloge u filmovima Possession (1981.), L'été Meurtrier (1983.), Camille Claudel (1988.), La Reine Margot (1994.) i La journée de la jupe (2009.). Također, 1981. je bila dobitnica dvostruke nagrade za najbolju glumicu filmskog festivala u Cannesu, te je dva puta bila nominirana za Oscara za najbolju glumicu. Glumi na francuskom, engleskom i njemačkom jeziku.

Mladost Rođena je u imigrantskoj četvrti Gennevilliers, Hauts-de-Seine, u predgrađu Pariza (prema nekim izvorima, rođena je Bavarskoj) od oca Kabila iz Constantine i Djelfe, Mohammeda Cherifa Adjanija, vojnika Francuske vojske u drugom svjetskom ratu, i njemačke majke, Auguste zvane "Gusti".« Allemande rencontrée en Bavière qu'épousa à la fin de la Seconde Guerre mondiale Mohammed Adjani, soldat kabyle de l'armée française », Jean de La Guérivière, Amère Méditerranée: Le Maghreb et nous, Seuil, 2004, p.391Isabelle Adjani : « Mon père, kabyle, s'était engagé dans l'armée française à 16 ans, et c'est en remontant d'Italie jusqu'en Bavière à la fin de la seconde guerre mondiale qu'il rencontre et séduit ma mère », Interview Isabelle Adjani Télérama du 31 mars 2009 Odrasla je na njemačkom, kao svom prvom jeziku. Nakon pobjede na školskom natječaju glume, u dobi od 12 godina započela je glumiti u amaterskom kazalištu. S 14 godina, nastupila je prvi puta na filmu (Le Petit bougnat 1970.).

Karijera Prvu je popularnost stekla kao glumica klasičnih komada, posebno uloge Agnès, glavnog ženskog lika Molièreove Škole za žene, ali nakon što se 1972. pridružuje Comédie française, ubrzo ju napušta radi filmske karijere. Nakon nekoliko manjih filmskih uloga, postigla je 1974. umjeren uspjeh filmom La Gifle. Iduće godine ostvaruje prvu veću ulogu u Priči o Adeli H. Françoisa Truffauta. Kritičari su bili oduševljeni njenim nastupom, dok je Pauline Kael njen talent nazvala "čudesnim".Pauline Kael Reviews Retrieved on 2008-09-08. Bila je nominirana za Oscar za najbolju glavnu glumicu, te su joj stigle ponude za uloge u hollywoodskim filmovima, kao trileru Waltera Hilla Vozač (1978.). Potom je glumila Lucy u Herzogovoj obradi Nosferatua iz 1979.

Godine 1981., osvojila je nagradu za najbolju glumicu Filmskog festivala u Cannesu za uloge u romantičnoj drami Quartet Jamesa Ivoryja, temeljenoj na romanu Jean Rhys, i hororu Possession Andrzeja Żuławskog. Za ulogu žene sa živčanim slomom u filmu Possession, iduće je godine prvi puta osvojila nagradu César. Godine 1983., također je nagrađena Césarom za ulogu osvetoljubive žene u filmu Jedno smrtonosno ljeto.

Godine 1988., bila je koproducent i glavna glumica biografskog filma Camille Claudel, za kojeg je nagrađena trećim Césarom i drugi puta nominirana za Oscara, dok je film bio također nominiran za Oscara za najbolji film na stranom jeziku.

Na valu tog publiciteta, časopis People uvrstio ju je među "50 najljepših ljudi na svijetu". Četvrtog je Césara osvojila 1994. za ulogu Margarete Valois u povijesnom filmu La Reine Margot Patricea Chéreaua.

Osobni život Godine 1980., iz veze sa snimateljem Brunom Nuyttenom rođen joj je sin Barnabé Nuytten. Od 1986. do 1987 bila je vezi s glumcem Warrenom Beattyjem. S glumcem Danielom Day-Lewisom, bila je u vezi od 1988. do 1994. Nekoliko mjeseci nakon njihovog razlaza, 1995. rodio im se sin Gabriel-Kane Day-Lewis. Bila je također zaručena za skladatelja Jeana-Michela Jarrea, rastali su se 2004.

Godine 2009., osudila je izjave pape Benedikta XVI. koji tvrdi da kondomi nisu djelotvorna metoda prevencije AIDS-a.

Francusko odlikovanje Legija časti dodijeljeno joj je 14. srpnja 2010."Légion d'honneur : Aubrac, Bouygues, Pérol, Adjani, Bolling parmi les promus", Le Monde, 14.07.10 Poznata je po vrlo rijetkim pojavljivanjima u javnosti.

Filmografija Godina Film Uloga Napomene 1970. Le Petit bougnat Rose 1972. Faustine et le bel été Camille 1974. La Gifle Isabelle Doulean posebni David di Donatello 1975. Priča o Adeli H. Adèle Hugo Golden India Catalina festivala u Cartageni za najbolju glumicuDavid di Donatello za najbolju glumicuNagrada nacionalnog filmskog saveza SAD-a za najbolju žensku uloguNagrada nacionalnog udruženja filmskih kritičara SAD-a za najbolju glumicuNagrada udruženja njujorških filmskih kritičara za najbolju glumicunominirana—Oscar za najbolju glavnu glumicunominirana—César za najbolju glumicu 1976. The Tenant Stella 1976. Barocco Laure nominirana—César za najbolju glumicu 1977. Violette & François Violette Clot 1978. Vozač The Player 1979. Nosferatu the Vampyre Lucy Harker 1979. Sestre Brontë Emily Brontë 1981. Clara et les Chics Types Clara 1981. Possession Anna/Helen Nagrada filmskog festivala u Cannesu za najbolju glumicu (također za Quartet)César za najbolju glumicu 1981. Quartet Marya Zelli Nagrada filmskog festivala u Cannesu za najbolju glumicu (također za Possession) 1981. L' Année prochaine... si tout va bien Isabelle 1982. Tout feu, tout flamme Pauline Valance 1982. Antonieta Antonieta Rivas Mercado 1983. Mortelle randonnée Catherine Leiris/Lucie, 'Marie' 1983. L'été meurtrier Eliane dite 'Elle' César za najbolju glumicu 1985. Subway Héléna nominirana—César za najbolju glumicu 1986. T'as de beaux escaliers tu sais 1987. Ishtar Shirra Assel 1988. Camille Claudel Camille Claudel César za najbolju glumicuSrebrni medvjed za najbolju glumicunominirana—Oscar za najbolju glavnu glumicu 1993. Toxic Affair Pénélope 1994. La Reine Margot Margareta Valois César za najbolju glumicu 1996. Diabolique Mia Baran 2002. La Repentie Charlotte/Leïla 2002. Adolphe Ellénore Festival du Film de Cabourg, nagrada za najbolju glumicu 2003. Bon voyage Viviane Denvers 2003. Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran La star 2009. La journée de la jupe Sonia Bergerac César za najbolju glumicu 2010. Mammuth Uvršten u 60. Berlinski filmski festival 2016. Carole Matthieu Carole Matthieu

Diskografija Albumi Pull marine (1983., producent i skladatelj Serge Gainsbourg)

Izvori

Bibliografija Adjani, Isabelle (1980.), Isabelle Adjani in : Jean-Luc Douin (Hrsg.): Comédiennes aujourd'hui : au micro et sous le regard. Paris: Lherminier. 020-5 Austin, Guy (2003.), Foreign bodies: Jean Seberg and Isabelle Adjani, S. 91–106 in: ders., Stars in Modern French Film. Londres: Arnold. 019-2 Austin, Guy (2006.), Telling the truth can be a dangerous business : Isabelle Adjani, race and stardom, in : Remapping World Cinema : Identity, Culture and Politics in Film, herausgegeben von Stephanie Dennison und Song Hwee Lim, London: Wallflower Press. 462-2 Halberstadt, Michèle (2002.), Adjani aux pieds nus – Journal de la repentie. Paris: Editions Calmann-Lévy. 293-6 Roques-Briscard, Christian (1987.), La passion d'Adjani, Lausanne et al.: Favre. 279-X Zurhorst, Meinolf (1992.), Isabelle Adjani. Ihre Filme – Ihr Leben. Heyne Film – und Fernsehbibliothek, Band 163. München: Heyne. 238-2

Vanjske poveznice

Službena stranica

Kategorija:Francuski filmski glumci