Rabarbara (lat. Rheum) je višegodišnji rod zeljastih biljka s krupnim listovima i dugim debelim zelenim, ljubičastim, ili ružičastim stabljikama. Biljke posjeduju velike listove i trokutastu dugu mesnatu stabljiku. Cvijeće je malo, zeleno-bijelo do ružičasto-crveno. Postoji mnogo vrsta rabarbare uzgojene kao medicinska biljka i kao biljka za ljudsku prehranu. Za ishranu se koriste samo stabljike, listovi su bogati oksalnom kiselinom te nisu za jelo.
Biljka potječe s Himalaje, a uzgoj joj se prvo proširio u Rusiji u 16. stoljeću, te tek potom i u Europi, prije svega u Njemačkoj, Engleskoj i Francuskoj. Kod nas se uzgoj preporuča od druge polovine 19. stoljeća.Krempler, P. Povrćarstvo, Zagreb 1878.
Kemijski sastav Stabljike sadrže 94 - 95 % vode ,dosta voćnih kiselina, prije svega jabučne, kao i dosta mineralnih tvari i vitamina.http://www.povrce.com/?A=HOB&HOB=stribar&P=gen&TXT=212 Rabarbara sadrži relativno malo vitamina C, međutim sadrži puno više vitamina B: niacin, pantotensku kiselinu i folnu kiselinu. Rabarbara je nevjerojatno bogata kalcijem (80 mg/100g rabarbare),kao i magnezijem i manganom.
Sadrži oko 1,3 g/100 g ugljikohidrata, vitamina C ( 10 mg/100g), a mnogo je kalija, željeza te fosfora. Stabljike sadrže i oko 460 mg/100 g oksalne kiseline,stoga osobe s bubrežnim i žučnim oboljenjima trebaju biti oprezne kod konzumacije istih.Nadalje oksalna kiselina koči resorpciju kalcija,pa na rabarbaru kao izvor kalcija ne treba računati.
Rabarbara u prehrani Od drške rabarbare se priprema: juha, sarma, salata, umak, kompot, marmelada, džem, a koristi se i kao dodatak nekim slasticama.
Galerija
Vrste
Dodatna literatura Torkild Hinrichsen: Rhabarber, Rhabarber! Husum-Verlag, Husum 2003. . Matsko Hood,K.J. Rhubarb Delights Cookbook,Spokane 2014.
Izvori
Kategorija:Rodovi Rumiceae
Kategorija:Povrće