Vinca minor, (o pervìnca) l'è 'na spéce de piànta de la famìa botànica de le Apocynaceae, uriginària de l'Europa centro-meridiunàla e de la Turchia.
Descrisiù
thumb|150px|left|Comparasiù de l'òrlo de le fòie; Vinca minor sùra, Vinca major sóta; V. minor òrlo lis, V. major òrlo pilùs L'è 'na piànta erbàceaDavid Aeschimann, Konrad Lauber, Daniel Martin Moser, Jean Paul Theurillat Flora alpina - Bologna, Zanichelli Editore, 2004 - ISBN 9788808071590 o 'n subarbustoUniversidad del Pais Vasco: Vinca minor - Ecologia y morfologia, che cuàrcia zó 'l teré e che mèt raìs a pàrter del caécc isé de furmà de le colònie de gròse dimensiù. 'Ndèna quach situasiù la pöl rampegà sö 'nfìna a 'na quarantìna de ghèi de tèra.
Le fòie i è sèmper-vérde, opòste, 2÷4,5 ghèi x 1÷2,5 ghèi, de 'n culùr bèl vért scür ma vìf, de cunsistènsa bastànsa scorzégna, e òrlo 'ntréch e lis.
I fiùr i è sùi e i böta a la sèa de la fòia. El fiurés prèst al prensépe de la primaéra 'nfìna a metà istàt, en quach giü i pöl bötà pò a 'n autùno; i è de culùr viòla-pórpora, 2÷3 ghèi de diàmetro, co la coròla a sich lòbi.
L'è fàcil de sconfónder co la Vinca major che l'è paréta strèta ma l'è piö grànda en töte le sò parcc, e co le fòie che g'ha l'òrlo pilùs.
Sinònim left|150px|thumb|
Pervinca minor (L.) Garsault, Fig. Pl. Méd.: t. 448 (1764), opus utique oppr. Pervinca procumbens Gilib., Exercit. Phyt. 1: 63 (1792). Vinca humilis Salisb., Prodr. Stirp. Chap. Allerton: 146 (1796). Vinca ellipticifolia Stokes, Bot. Mat. Med. 1: 495 (1812). Vinca intermedia Tausch, Flora 19: 386 (1836). Pervinca heterophyla Raf., Autik. Bot.: 184 (1840). Pervinca repens Raf., Autik. Bot.: 184 (1840). Vinca acutiflora Bertol. ex W.D.J.Koch, Syn. Fl. Germ. Helv., ed. 2: 557 (1844).
Riferimèncc
Colegamèncc estèrni
Üzo 'ndèla midizìna tradisiunàla Fóti vàrie
Categoria:Apocynaceae