Уставот на Австрија предвидува слобода на вероисповед, а Владата генерално го почитувала ова право во практика за сите. Политиката на владата продолжува да придонесува за слободно практикување на религијата за сите освен оние религии наречени „секти“. Имало пријава за антисемитски физички напад врз лице и насилен антисемитски напад врз имот. Во текот на годините се случиле и други антисемитски инциденти. Имало одредена општествена недоверба и дискриминација кон членовите на некои непризнаени религиозни групи, особено оние наведени како „секти“. Во текот на 2006 година имало 32 случаи на дискриминација врз основа на религија поднесени пред Комесарот за еднакви права. Муслиманите, исто така, пријавиле предрасуди, особено во однос на шамиите и муслиманските гробишта.
Верска демографија
Земјата има површина од 32,369 квадратни километри и население од 8,2 милиони. Најголемите малцински групи се хрватските, словенечките, унгарските, чешките, словачките и ромите групи. Во изминатите години земјата доживеала одредена имиграција од земји како Турција и Босна и Херцеговина, што го зголемило бројот на муслимани во земјата. Муслиманската заедница е повеќе од двојно зголемена од 1991 година на околу 339.000, или 4,2 % од населението. Во последниве години имиграцијата е забавена поради воведувањето на системот на квоти во доцните 1990-ти. Убедливо најголемата етничка група е турската, од која 123.000 имаат турско државјанство. Многу повеќе етнички Турци се австриски државјани. Следни најголеми групи се Босанците со 64.600, Југословените со 21.600, Македонците со 11.000 и Иранците со 3.800. Најголеми групи арапски муслимани се Египќаните со 3.500 и Тунижаните со 1.000.
Според најновиот попис во 2001 година, членството во главните религии е како што следува: Римокатоличка црква, 74 %; Лутерански и презвитеријански цркви (Евангелистичка црква-Аугсбургер и Хелветска исповед), 4,7 %; Исламска заедница, 4,2 %; Еврејската заедница, 0,1 %; Источно православни (руски, грчки, српски, романски и бугарски), 2,2 %; други христијански цркви, 0,9 %; и други нехристијански религиозни групи, 0,2 %. Атеистите сочинуваат 12 %, а 2 % не укажуваат на религиозна припадност.
Огромното мнозинство на групи кои Владата ги нарекла „секти“ се мали организации со помалку од 100 членови. Пријавен е и за физички напад врз лице и за насилен напад врз имот. Меѓу поголемите групи е Скиентолошката црква, со меѓу 5.000 и 6.000 членови и Црквата на обединување, со приближно 700 приврзаници. Други групи наречени „секти“ вклучуваат Божествена светлина, Еканкар, Харе Кришна, Холозофската заедница, Движењето Ошо, Сахаја Јога, Саи Баба, Шри Чинмој, Трансцендентална медитација, Центар за формирање на експериментално општество, Фиат Лукс, Универзален живот и Семејство.
Покраините Корушка и Градиште имаат нешто поголем процент на протестанти од националниот просек. Бројот на муслимани е поголем од националниот просек во Виена (7,8 %) и во покраината Предарлска (8,4 %), каде што индустријата привлекува несразмерно поголем број гастарбајтери од Турција и поранешна Југославија.
Според анкетата на FESSEL-GfK, 78 % од испитаниците изјавиле дека припаѓаат на црква или религиозна група. Од тој број, 2 % присуствуваат на служби повеќе од еднаш неделно, 15 % присуствуваат неделно, 17 % присуствуваат најмалку еднаш месечно, 34 % присуствуваат неколку пати годишно (во посебни прилики), а 32 % никогаш не присуствуваат.
Статус на верска слобода
Правна и политичка рамка Уставот предвидува слобода на вероисповед, а Владата генерално го почитувае ова право во пракса, освен за верските групи кои добиваат статус од втор ред (или без статус) според Законот за статусот на верските конфесионални заедници од 1998 година. Некои од овие групи се нарекуваат „секти“. Една група која отиде на суд поради нејзиниот третман се Јеховините сведоци, кои го поднеле својот случај до Европскиот суд за човекови права (ЕСЧП). На Скиентолошката црква, исто така, ѝ се негира признавањето како религиозна група.
Владата е секуларна. Римокатоличката црква е доминантна религија; многу католички празници се и владини празници.
Статусот на верските организации е регулиран со Законот за признавање на црквите од 1874 година и со Законот за статусот на верските конфесионални заедници од 1998 година, кој го утврдува статусот на „конфесионални заедници“. Верските организации се поделени во три правни категории (наведени по опаѓачки редослед на статусот): Официјално признати верски друштва, верски конфесионални заедници и здруженија. Секоја категорија на организации поседува посебен сет на права, привилегии и одговорности.
Признавањето како религиозно општество според законот од 1874 година има широки импликации, како што е овластувањето да се учествува во програмата за задолжителен црковен придонес, да се обезбедува верска настава во јавните училишта и да се доведат верски работници во земјата за да дејствуваат како министри, мисионери., или наставници. Според законот од 1874 година, верските друштва имаат статус на „јавна корпорација“. Овој статус им дозволува на религиозните друштва да се вклучат во голем број јавни или квазијавни активности кои им се ускратени на конфесионалните заедници и здруженија. Владата обезбедува финансиска поддршка за вероучителите и во јавните и во приватните училишта на верските друштва, но не и на другите верски организации. Владата обезбедува финансиска поддршка за приватни училишта управувани од официјално признати верски друштва.
Официјално признати религиозни друштва се:
Католичка црква Римски обред (признат пред 1781 г.) Византиски обред (признат од 1782 година) Ерменски обред (признат од 1810 година) Протестантска црква (признаена од 1781 година) Лутеранска или „Аугсбургер“ црква Реформирана наречена „хелветска“ исповед Источна православна црква (признаена од 1782 г.) Цариградака Вселенска патријаршија Српската православна црква Романската православна црква Руската православна црква Бугарската православна црква Стара католичка црква (признаена од 1874 година) Еврејска заедница (признаена од 1890 година) Исламска заедница (признаена од 1912 г.) Методистичка црква на Австрија (признаена од 1951 година) Црква на Исус Христос на светиите од подоцнежните дни (Мормони) (признаена од 1955 година) Ориентална православна црква Ерменската апостолска црква (признаена од 1971 година) Коптска православна црква (признаена од 2003 година) Сириската православна црква Новоапостолска црква (признаена од 1975 г.) Будистичка заедница (признаена од 1983 година) Јеховини сведоци (признати од 2009 г.) Алевиска заедница (признаена од 2013 година) Слободни цркви во Австрија (признати од 2013 година) Баптисти Евангелска алијанса Слободна христијанска заедница ( Пентекосталисти ) Христијанска заедница ELAIA Менонити
Законот за статусот на верските конфесионални заедници од 1998 година наметнал нови критериуми на религиозните групи за да постигнат статус на религиозно општество, иако им дозволувал на претходно признатите општества да го задржат својот статус. Новите критериуми вклучуваат 20-годишен период на постоење (од кои најмалку 10 мора да бидат како група организирана како конфесионална заедница според законот од 1998 година) и членство кое изнесува најмалку две илјадити дел од населението во земјата (приближно 16.000 лица). Само 7 од признаените религиозни групи (Католичка црква, Протестантска црква, Исламска заедница, Источна православна црква, Јеховини сведоци, Алевиска заедница и Слободни цркви) го исполнуваат овој услов за членство. Од непризнаените религиозни групи, никој не го исполнува овој услов за членство.
Законот од 1998 година им дозволува на непризнаените верски групи да бараат официјален статус како „конфесионални заедници“ без фискални и образовни привилегии достапни за признатите религии. За да аплицираат, групите мора да имаат најмалку 300 членови и да ги достават до Владата нивните писмени статути кои ги опишуваат целите, правата и обврските на членовите, како и регулативите за членство, службениците и финансирањето. Групите, исто така, мора да достават писмена верзија на нивната религиозна доктрина, која мора да се разликува од онаа на кое било религиозно општество признаено според законот од 1874 година или која било конфесионална заедница основана според законот од 1998 година. Потоа, Министерството за образование ја испитува доктрината за да утврди дека основните верувања на групата не ја нарушуваат јавната безбедност, јавниот ред, здравјето и моралот или правата и слободите на граѓаните. На 8-9 јуни 2005 година, неколку невладини организации (НВО) на состанокот на Организацијата за безбедност и соработка во Европа (ОБСЕ) за антисемитизам и други форми на нетолеранција заклучиле дека „постојниот систем, а особено Законот за Конфесионалните заедници се инхерентно дискриминаторски бидејќи де факто ги спречува верските организации да добијат статус признат од државата и ги става во статус од втор ред“.
Откако Владата ќе ги признае, верските конфесионални заедници имаат правна положба, што им дозволува да се вклучат во такви активности како што се купување недвижен имот на нивно име и склучување договори за стоки и услуги. Религиозна група која сака да го добие овој нов статус е предмет на шестмесечен период на чекање од моментот на поднесување барање до Министерството за образование и култура. Според Министерството, заклучно со јуни 2007 година, 14 групи поднеле барање за статус на верска конфесионална заедница, а 11 го добиле новиот статус. Скиентолошката црква и Здружението Хинду Мандир ги повлекле своите апликации. Здружението Хинду Мандир повторно аплицирало под името Хинду верска заедница и му било доделен новиот статус. Министерството ја одбила апликацијата на групата Сахаја Јога во 1998 година. Оттогаш, нејзината одлука е потврдена во Уставниот суд и Управниот суд. По декрет од мај 2006 година на Министерството за образование, Христијанската заедница ЕЛАИА исто така добила статус на конфесионална заедница по аплицирањето на 13 октомври 2005 година.
Во 2018 година следните верски групи сочинуваат конфесионални заедници според законот:
Бахаизам (од 1998 г.) Христијанската заедница - Движење за религиозна обнова (од 1998 година) Хинду заедница во Австрија (од 1998 година) Адвентистичка црква од седмиот ден (од 1998 година) Пентекостална заедница на Бога (од 2001 г.) Стара Алевиска заедница (од 2013 година) Шиитска исламска заедница (од 2013 година) Движење за обединување (од 2015 година)
Религиозните групи кои не се квалификуваат ниту за религиозно општество ниту за статус на конфесионална заедница може да станат здруженија според Законот за здруженија. Здруженијата се корпорации според законот и имаат многу исти права како и конфесионалните заедници, вклучително и правото на поседување недвижен имот. Некои групи се организираа како здруженија, дури и додека аплицираа за признавање како религиозни друштва.
Нема ограничувања за мисионерските активности. Историски гледано, непризнаените религиозни групи имале проблеми да добијат дозволи за престој за странски верски работници. За разлика од визите за верските работници од признати религии, верските работници кои се членови на непризнаени религии подлежат на нумеричко ограничување за она што е технички непреферирана категорија имигрантска виза. Административните процедури усвоени во 1997 година за одредени непризнаени групи, кои ги ослободуваат овие работници од потребата да добијат владина дозвола за работа, помогнале делумно да се реши овој проблем. Овие процедури дозволуваат аплицирање во категоријата имигрантска виза која не е ниту вработување ниту базирана на семејство. Новите закони за визи кои стапиле во сила во јануари 2006 година донеле одредени промени во имплементацијата за голем број визни категории. Новите насоки и скратените периоди на важност на визата им отежнуваат на некои членови на оваа група да добијат дозволи за престој.