мини|339x339пкс| Изработка на арапски теписи во Алжир, 1899 година Арапската култура е култура на Арапите, од Атлантскиот Океан на запад до Арапското Море на исток и од Средоземното Море на север до Рогот на Африка и Индискиот Океан на југоисток. Различните религии кои Арапите ги прифатиле во текот на нивната историја и различните империи и кралства кои владееле и го презеле водството на арапската цивилизација придонеле за етногенезата и формирањето на денешната модерна арапска култура. Јазикот, литературата, гастрономијата, уметноста, архитектурата, музиката, духовноста, филозофијата и мистиката се дел од културното наследство на Арапите.
Арапскиот свет понекогаш е поделен на посебни региони во зависност од различни култури, дијалекти и традиции, вклучувајќи:
• Левант: Либан, Сирија, Палестина и Јордан.
• Египет
• Месопотамија (Ирак).
• Арапскиот Полуостров: Кувајт, Бахреин, Катар, Саудиска Арабија, Оман, Јемен и Обединетите Арапски Емирати.
• Судан
• Магреб: Либија, Тунис, Алжир, Мароко и Мавританија.
Литература Арапската литература е пишување на проза и поезија, од говорители на арапскиот јазик . Арапскиот збор што се користи за литература е адаб кој е изведен од збор што значи „да поканиш некого на оброк“ и подразбира учтивост, култура и збогатување. Арапската литература се појавила во 6 век, а пред тоа се појавиле само фрагменти од пишаниот јазик. Куранот, од VII век, имал најголем и најдолг ефект врз арапската култура и литература. Ал-Канса, жена современик на Мухамед, беше познат арапски поет. мини|Антара и Абла
Муалакат Муалакат е името дадено на серија од седум арапски песни или касида кои настанале пред времето на исламот. Секоја песна во комплетот има различен автор и се смета за нивно најдобро дело.
Седумте автори, кои опфаќаат период од околу 100 години, се Имру ал-Каис, Тарафа, Зухејр, Лабид, Антара Ибн Шадад, Амр ибн Култум и Харит ибн Хилиза. Сите Муалакати содржат приказни од животот на авторите и племенската политика. Тоа е затоа што поезијата се користела во предисламско време за да се рекламира силата на кралот, богатството и луѓето на племето.
Илјада и една ноќ е средновековна збирка народни приказни која ја раскажува приказната за Шехерезада, сасанидска кралица која мора да му раскажува приказни на нејзиниот зол сопруг, кралот Шахријар, за да го одложи своето погубување. Приказните се раскажуваат во период од илјада и една ноќ, а секоја вечер таа ја завршува приказната со напната ситуација, принудувајќи го кралот да ја одржи во живот уште еден ден за да го чуе крајот. Поединечните приказни биле создадени во текот на неколку векови, од многу луѓе од повеќе различни земји.
За време на владеењето на абасидскиот калиф Харун ал-Рашид во 8 век, Багдад станал важен космополитски град. Во Багдад се најдоа трговци од Персија, Кина, Индија, Африка и Европа. Во тоа време, многу од приказните кои првично биле народни приказни се смета дека биле собрани усно во текот на многу години, а подоцна се собрани во една книга. Се претпоставува дека составувачот и преведувач на арапски од деветтиот век е раскажувачот Абу Абд-Алах Мухамед ел-Гахшигар. Приказната за Шахрзада која ги поврзува сите приказни најверојатно е додадена во 14 век.
Музика десно|мини| Фреска од Каср ал-Хајр ал-Гарби, Сирија, палатата на калифите на Омајадите, изградена во почетокот на VII век Арапската музика е музика на Арапите, особено оние што се центрирани околу Арапскиот Полуостров. Во светот на арапската музика долго време доминира Каиро, културен центар, иако музичките иновации и регионалните стилови изобилуваат од Тунис до Саудиска Арабија. Бејрут, во последниве години, исто така станал главен центар на арапската музика. Класичната арапска музика е исклучително популарна кај населението, особено кај мал број суперѕвезди познати низ арапскиот свет.
„Заедничкиот стил што се разви обично се нарекува „исламски“ или „арапски“, иако всушност ги надминува верските, етничките, географските и јазичните граници“ и се предлага да се нарече стил на Блискиот Исток (од Мароко до Индија).
Хабиб Хасан Тума (1996, стр.xix-xx) наведува „пет компоненти“ кои „ја карактеризираат музиката на Арапите:
Арапскиот тонски систем (систем на музичко нагодување ) со специфични интервални структури, воведен од Ал-Фараби во 10 век. Ритмичко-временски структури кои произведуваат богата разновидност на ритмички обрасци, авзан, кои се користат да ги придружуваат измерените вокални и инструментални жанрови и да им дадат форма. Музичките инструменти кои се наоѓаат низ арапскиот свет и кои претставуваат стандардизиран тонски систем, се свират со стандардизирани техники на изведба и покажуваат слични детали во конструкцијата и креацијата. Специфични социјални контексти за создавање музика, при што музичките жанрови може да се класифицираат како урбани (музика на жителите на градот), рурални (музика на жителите од селото) или бедуински (музика на жителите на пустината). Музички менталитет кој е одговорен за естетската хомогеност на тонско-просторните и ритмичко-временските структури во арапската музика, без разлика дали е компонирана или импровизирана, инструментална или вокална, секуларна или сакрална . Музичкиот менталитет на Арапот е дефиниран со: Феноменот макам. Доминација на вокалната музика. Наклонетост кон мали инструментални ансамбли. Мозаичното поврзување на елементите на музичката форма, односно распоредувањето во низа од мали и најмали мелодиски елементи и нивно повторување, комбинација и пермутација во рамките на тонско-просторниот модел. Отсуството на полифонија, полиритам и мотивски развој. Меѓутоа, арапската музика многу често се употребува еден повторлив мотив, како и со поинстинктивниот хетерофоничен начин на правење музика. Алтернацијата помеѓу слободна ритмичко-временска и фиксна тонско-просторна организација од една страна и фиксна ритмичко-временска и слободна тонално-просторна структура од друга страна. Оваа алтернација резултира со возбудливи контрасти“.
Голем дел од арапската музика се одликува со акцент на мелодијата и ритамот наместо хармонијата . Така, многу арапска музика е хомофонична по природа. Некои жанрови на арапската музика се полифони - бидејќи инструментот Канон се заснова врз идејата за свирење акорди со две ноти - но суштински, арапската музика е мелодична.
Сепак, би било неточно да се нарече модален, бидејќи арапскиот систем е покомплексен од оној на грчките начини. Основата на арапската музика е макам (мн. maqamat), кој личи на режимот, но не е сосема ист. Макамот има „ тонска “ нота на која парчето мора да заврши (освен ако не дојде до модулација). лево|мини| Дајрето е широко користено во арапската музика Макамот се состои од најмалку два тона, или сегменти од скала. Во пракса, тоновите се или трикорд, тетракорд или пентакорд . Трикордот е три ноти, тетракордот четири, а пентакордот пет. Макамот обично покрива само една октава (два тона), но понекогаш опфаќа повеќе од една октава. Како и мелодиската мала скала и индиските раги, некои макамати имаат различни ајни, а со тоа и ноти, додека се спуштаат или се зголемуваат. Поради континуираната иновација на тоновите и затоа што повеќето музичари и онака не се согласуваат со постојната бројка, тешко е да се даде точен број на тонови. Сепак, во пракса повеќето музичари би се согласиле со 8-те најчесто користени: Раст, Бајат, Сиках, Хиџаз, Саба, Курд, Нахаванд и Аџам - и неколку од најчесто користените варијанти од нив: Накриз, Атар Курд, Сика Белади, Саба Замзама. Мухалиф е редок тон кој се користи исклучиво во Ирак и не се јавува во комбинација со други тонови.
Главната разлика помеѓу западната хроматска скала и арапската скала е постоењето на многу меѓу ноти, кои понекогаш се нарекуваат четвртини тонови заради практичност. Меѓутоа, додека во некои третмани на теоријата треба да постои четвртина тонска скала или сите дваесет и четири тонови, според Јусуф Шавки (1969) во пракса има многу помалку тонови.
Всушност, ситуацијата е многу покомплицирана од тоа. Во 1932 година, на Меѓународната конвенција за арапска музика одржана во Каиро, Египет (на која присуствуваа западни познати личности како Бела Барток и Хенри Џорџ Фармер), биле направени експерименти кои убедливо утврдија дека нотите во вистинска употреба значително се разликуваат од рамномерните 24- тонска скала, и дополнително дека интонацијата на многу од тие ноти малку се разликува од регион до регион (Египет, Турција, Сирија, Ирак).
Танц Арапските народни танци се нарекуваат и ориентален танц, блискоисточен танц и источен танц, се однесува на традиционалните народни танци на Арапите во арапскиот свет (Блискиот Исток и Северна Африка). Терминот „арапски танц“ често се поврзува со стомачниот танц . Сепак, постојат многу стилови на традиционалниот арапски танц, и многу од нив имаат долга историја. Тоа може да се народни ора или ора кои некогаш се изведувале како ритуали или како забавен спектакл, а некои можеби се изведувале во царскиот двор. Спојување на усното раскажување приказни, поетски рецитал и перформативна музика и танц како долгогодишни традиции во арапската историја. Меѓу најпознатите арапски традиционални танци се стомачниот танц и Дабке.
Стомачниот танц се нарекува и арапски танц, е арапски експресивен танц, кој ги нагласува сложените движења на торзото. Многу момчиња и девојчиња во земјите каде што стомачниот танц е популарен ќе научат како да го прават тоа кога се млади. Танцот вклучува движење на многу различни делови од телото; обично на кружен начин.
Медиуми десно|мини| Водителка на телевизијата Ал-Арабија, во Ерусалим Пред исламската ера, поезијата се сметала за главно средство за комуникација на Арапскиот Полуостров. Ги раскажува достигнувањата на племињата и поразите на непријателите и исто така служеше како алатка за пропаганда. По доаѓањето на исламот, имамите (проповедниците) играле улога во ширењето информации и пренесувањето вести од властите до луѓето. Разговорите на пазарот и меѓучовечките односи одиграле важна улога во ширењето на вестите, а оваа форма на комуникација меѓу Арапите продолжува и денес. Пред воведувањето на печатарската машина, муслиманите повеќето од вестите ги добиваа од имамите во џамијата, пријателите или на пазарот. Колонијалните сили и христијанските мисионери во Либан биле одговорни за воведувањето на печатницата. Дури во 19 век почнаа да се појавуваат првите весници, главно во Египет и Либан, кои имаат најмногу весници по глава на жител.
За време на француското владеење во Египет во времето на Наполеон Бонапарт излезе првиот весник на француски јазик. Постои дебата за тоа кога бил објавен првиот весник на арапски јазик; според арапскиот научник Абу Бакр, тоа бил Ал Танбех (1800), објавен во Египет, или Јунрал Ал Ирак (1816), објавен во Ирак, според други истражувачи. Во средината на 19 век Отоманското Царство доминирало со првите весници.