Италијански Американци се Американци кои имаат целосно или делумно италијанско потекло. Најголемите концентрации на италијанскоамериканци се во урбаните североисточни и индустриски метрополитенски области на средниот запад, со значителни заедници кои исто така живеат во многу други големи метрополитенски области на САД.Brittingham, Angela, and G. Patricia De La Cruz (2004).
Помеѓу 1820 и 2004 година, приближно 5,5 милиони Италијанци мигрирале од Италија во Соединетите Држави, во неколку различни бранови, а најголемиот број пристигнале во 20 век од Јужна Италија . Првично, многу италијански имигранти (најчесто мажи), таканаречени „птици на премин“, испратиле дознака назад до своите семејства во Италија и, на крајот, се вратиле во Италија; сепак, многу други имигранти на крајот останале во Соединетите Држави, создавајќи ги големите италијанско-американски заедници што постојат денес.
Во 1870 година, пред големиот бран италијански имигранти во Соединетите Држави, во Америка имаше помалку од 25.000 италијански имигранти, многу од нив северноиталијански се бегалци од војните што го придружуваа Ризоргименто - борбата за повторно обединување на Италија и независност од странска власт. која завршила во 1870 година
Имиграцијата почна да се зголемува во текот на 1870-тите, кога повеќе од двојно повеќе Италијанци имигрираа отколку во текот на петте претходни децении заедно. 1870-тите беа проследени со најголемиот наплив на имиграција, кој се случи помеѓу 1880 и 1914 година и донесе повеќе од 4 милиони Италијанци во Соединетите Држави, најголемиот број доаѓа од јужните италијански региони Абруцо, Молизе, Кампанија, Апулија, Базиликата, Калабрија и Сицилија, кои сè уште беа главно рурални и земјоделски и каде што голем дел од населението беше осиромашено поради вековното странско владеење и тешките даночни оптоварувања наметнати по обединувањето на Италија во 1861 годинаMangione, Jerre and Ben Morreale, La Storia: Five Centuries of the Italian American Experience, Harper Perennial, 1992 Овој период на голема имиграција завршило ненадејно со почетокот на Првата светска војна во 1914 година и, освен една година (1922), никогаш не продолжило целосно, иако многу Италијанци успеале да имигрираат и покрај новите ограничувања за имиграција засновани на квоти. Италијанската имиграција била ограничена со неколку закони што Конгресот ги донесила во 1920-тите, како што е Законот за имиграција од 1924 година, кој беше специјално наменет да ја намали имиграцијата од Италија и другите јужноевропски земји, како и имиграцијата од источноевропските земји, со ограничување на годишната имиграција по земја до број пропорционален на постојниот удел на секоја националност во американското население во 1920 година, како што е определено со формулата за Национално потекло (која ја пресметала Италија како петто по големина национално потекло на САД, за да и бидат доделени 3,87% од годишната квота за имигрантските места ).
По обединувањето на Италија, Кралството Италија првично ја охрабрила емиграцијата за да ги намали економските притисоци во Јужна Италија. По Американската граѓанска војна, која резултираше со над половина милион убиени или ранети, работниците имигранти биле регрутирани од Италија и од други места за да го пополнат недостигот на работна сила предизвикана од војната. Во Соединетите Држави, повеќето Италијанци го започнале својот нов живот како физички работници во источните градови, рударски кампови и фарми. Италијанците се населиле главно во североисточниот дел на САД и другите индустриски градови на Средниот Запад каде што имало достапни работни места за работничката класа. Потомците на италијанските имигранти постојано се искачувале од пониска економска класа во првата и втората генерација на ниво споредливо со националниот просек до 1970 година. Италијанската заедница често се одликувала со силни врски со семејството, Католичката црква, братските организации и политичките партии.Vecoli (1978)
Историја
Доба на откривање и рано населување мини| Кристофер Колумбо() води експедиција во Новиот свет, 1492 година. Неговите патувања се прославуваат како откривање на Америка од европска перспектива, и тие отворија нова ера во историјата на човештвото и одржлив контакт меѓу двата света. лево|мини| Америго Веспучи, италијански истражувач од чие име потекнува терминот „Америка“Szalay, Jessie. ИталијанскитеThough the modern state of Italy had yet to be established, the Latin equivalent of the term Italian had been in use for natives of the region since antiquity. морепловци и истражувачи одиграле клучна улога во истражувањето и населувањето на Америка од страна на Европејците . Џеновскиот истражувач Кристофер Колумбо заврши четири патувања преку Атлантскиот Океан за католичките монарси на Шпанија, отворајќи го патот за широко распространето европско истражување и колонизација на Америка.
Друг Италијанец, Џон Кабот, заедно со неговиот син Себастијан, го истражувале источниот брег на Северна Америка за Хенри VII во почетокот на 16 век. Во 1524 година, фирентинскиот истражувач Џовани да Верацано бил првиот Европеец кој го мапирал атлантскиот брег на денешните Соединетите Американски Држави и влегол во заливот Њујорк. десно|мини| Патувањето на Верацано од 1524 година. Италијанскиот истражувач беше првиот документиран Европеец кој влезе во пристаништето во Њујорк и во реката Хадсон. мини| Мостот Verrazzano-Narrows во Њујорк е именуван по Џовани да Верацано. Голем број италијански морепловци и истражувачи во вработувањето на Шпанија и Франција биле вклучени во истражувањето и мапирањето на нивните територии и во воспоставување населби; но тоа не доведе до постојано присуство на Италијанци во Америка. Во 1539 година, Марко да Низа ја истражувал територијата која подоцна станала државите Аризона и Ново Мексико.
Првиот Италијанец кој бил регистриран дека живеел во областа што одговара на сегашните САД бил Пјетро Чезаре Алберти, венецијански морнар кој, во 1635 година, се населил во она што на крајот ќе станело Њујорк .
Мал бран протестанти, познати како Валдензијци, кои биле од француско и северно италијанско наследство (конкретно Пиемонтези), се случил во текот на 17 век. Првите Валдензијци почнале да пристигнуваат околу 1640 година, а мнозинството доаѓало помеѓу 1654 и 1663 годинаMemorials of the Huguenots in America, by Ammon Stapleton, page 42 Тие се распространиле низ она што тогаш се нарекуваше Нова Холандија, и она што ќе стане Њујорк, Њу Џерси и регионите на реката Долна Делавер. Вкупното американско валдензиско население кое емигрирало во Нова Холандија во моментов е непознато; сепак, холандски запис од 1671 година покажува дека само во 1656 година, Војводството Савој во близина на Торино, Италија, протерало 300 Валдензијци поради нивната протестантска вера.
Анри де Тонти (Енрико де Тонти), заедно со францускиот истражувач Рене-Роберт Кавелие, Сиер де Ла Сал, го истражуваа регионот на Големите езера. Де Тонти ја основал првата европска населба во Илиноис во 1679 година и во Арканзас во 1683 година. Со ЛаСал, тој го основаше Њу Орлеанс и беше гувернер на територијата Луизијана во следните 20 години. Неговиот брат Алфонс де Тонти (Алфонсо де Тонти), со францускиот истражувач Антоан де ла Моте Кадилак, беше ко-основач на Детроит во 1701 година и беше негов вршител на должноста колонијален гувернер 12 години.
Шпанија и Франција биле католички земји и испратиле многу мисионери да го преоброеле домородното американско население. Меѓу овие мисионери биле и бројни Италијанци. Во 1519–25, Алесандро Гералдини бил првиот католички бискуп во Америка, во Санто Доминго. Отец Франсоа-Жозеф Бресани (Франческо Џузепе Бресани) работел меѓу народите Алгонкин и Хурон во почетокот на 17 век. Југозападниот дел и Калифорнија биле истражени и мапирани од италијанскиот језуитски свештеник Еузебио Кино (Чино) кон крајот на 17 и почетокот на 18 век. Неговата статуа, нарачана од државата Аризона, е изложена во Центарот за посетители на Капитол на САД.
Семејството Талиаферо (оригинално ), за кој се верува дека има корени во Венеција, било едно од првите семејства што ја населиле Вирџинија . Куќата Вајт, историски грузиски дом изграден во Вилијамсбург, Вирџинија во 1754 година, бил дизајниран од архитектот Ричард Талиаферо за неговиот зет, американскиот основач татко Џорџ Вајт, кој се оженил со ќерката на Ричард, Елизабет Талиаферо. Постариот Талиаферо дизајнирал голем дел од колонијалниот Вилијамсбург, вклучувајќи ја палатата на гувернерот, Капитолот на колонијата Вирџинија и Претседателскиот дом на Колеџот Вилијам и Мери.
Колонијален трговец, Френсис Ферари од Џенова, бил натурализиран како државјанин на Род Ајленд во 1752 година. Тој умрел во 1753 година и во тестаментот зборува за Џенова, неговата сопственост на три брода, товар со вино и неговата сопруга Мери, која станала сопственик на една од најстарите кафулиња во Америка, трговската кафеана во Њујорк. Нејзината трговска кафе куќа се преселила низ Вол Стрит во 1772 година, задржувајќи го истото име и покровителство.
Денес, потомците на Алберти-Буртис, Талиаферо, Фонда, Реџо и други рани семејства се наоѓаат насекаде низ Соединетите држави.
Војна за независност, крајот на осумнаесеттиот и почетокот на деветнаесеттиот век Овој период забележа мал прилив на нови пристигнувања од Италија. Некои донеле вештини во земјоделството и правење стакло, свила и вино, додека други донесоа вештини како музичари. мини| Филип Мазеи, италијански лекар и промотор на слободата, чија фраза: „Сите луѓе по природа се еднакво слободни и независни“ беше инкорпорирана во Декларацијата за независност на Соединетите држави. Во 1773-1785 година, Филипо Мазеи, лекар и промотор на слободата, бил близок пријател и доверлив човек на Томас Џеферсон. Тој објавил памфлет кој ја содржи фразата: „Сите луѓе по природа се подеднакво слободни и независни,Philip Mazzei, The Virginia Gazette, 1774. Translated by a friend and neighbor, Thomas Jefferson: која Џеферсон ја вклучил во суштина недопрена во Декларацијата за независност .
Италијанските Американци служеа во Американската револуционерна војна и како војници и како офицери. Франческо Виго им помагаше на колонијалните сили на Џорџ Роџерс Кларк за време на Американската револуционерна војна со тоа што беше еден од најистакнатите финансиери на револуцијата на границата северозапад. Подоцна, тој беше ко-основач на Универзитетот Винсенс во Индијана.
По американската независност пристигнаа бројни политички бегалци, особено: Џузепе Авезана, Алесандро Гаваци, Силвио Пелико, Федерико Конфалониери и Елеутерио Феличе Форести. Џузепе Гарибалди престојувал во Соединетите Држави во 1850–51 година. На покана на Томас Џеферсон, Карло Белини стана првиот професор по современи јазици на Колеџот Вилијам и Мери, во годините 1779-1803 година.
Во 1801 година, Филип Трајета го основал првиот национален конзерваториум за музика во Бостон, каде што, во првата половина на векот, биле активни и оргуларот Чарлс Нолчини и диригентот Луис Остинели Во 1805 година, Томас Џеферсон регрутирал група музичари од Сицилија за да формираат воен бенд, подоцна да стане јадрото на американскиот поморски бенд. Меѓу музичарите беше и младиот Венерандо Пулици, кој стана првиот италијански директор на бендот и служеше во оваа функција од 1816 до 1827 година Франческо Марија Скала, натурализиран американски државјанин со италијанско потекло, беше еден од најважните и највлијателните директори на американскиот поморски бенд, од 1855 до 1871 година, и беше заслужен за инструменталната организација што бендот сè уште ја одржува. Џозеф Лукеси, третиот италијански водач на американскиот поморски бенд, служел од 1844 до 1846 година. Првата оперска куќа во земјата била отворена во 1833 година во Њујорк преку напорите на Лоренцо Да Понте, поранешниот либретист на Моцарт, кој емигрирал во Америка и станал првиот професор по италијански јазик на колеџот Колумбија во 1825 година. лево|мини| Статуа на Францис Виго