десно|мини|250x250пкс| Традиционална трпезариска маса Трпезарија — просторија во која се служат оброците, особено каде што се јадат главните или посвечените оброци. Тоа може да се однесува на одаја во куќата, односно во станот во која се служат оброците или на просторија во хотел каде што се служат оброците.
Покрај просторијата, поимот во неформалниот говор може да се однесува и на мебелот наменет за опремување на таа просторија, 103648519 кој обично се користи во трпезаријата, а понекогаш се продава како соодветен комплет - трпезариска маса, столици и комода (креденец).
Етимологија Зборот трпезарија доаѓа од грчкиот збор трапезион (τράπεζιoν) - маса на која се служи храна. Под трпезарија се подразбира просторијата во која е поставена таква маса, односно каде се јаде храна.
Интересно е што зборот трапез има ист корен. Доаѓа од латинскиот збор trapezium (trapezium) - латинската форма на грчкиот збор trapezion. Во Евклидовите елементи, овој поим се однесува на сите четириаголници освен квадратот, ромбот и правоаголникот, како и скратената пирамида.
Историја Трпезаријата, собата во куќата која поттикнува опуштање, дружење и уживање во храната, е релативно нова идеја. Кога луѓето ги напуштиле природните засолништа и почнале да градат свои живеалишта, во нив имало само една просторија за сите намени - спиење, подготовка на храна и јадење. Според многу историчари, идејата за посебна просторија која служи само за јадење се родила во Стара Грција. Со векови, ваквата соба во куќата бил луксуз што можеле да си го дозволат само богатите членови на општеството.
Стар век лево|мини|250x250пкс| Реконструкција на римски триклиниум. Археолошка државна збирка, Минхен Старите Грци биле меѓу првите кои препознале дека јадењето во интимност и удобност го зајакнува статусот и класната поврзаност. Водечките луѓе на најмоќните полиси се собирале на раскошни вечери во простории специјално дизајнирани за гозба. Во тие простории немало повеќе од единаесет кревети од камен или дрво, на кои можеле да се сместат најмногу двајца мажи. Младите седеле на земја. И младите и старите пиеле разредено вино (беванда), јаделе меденици и костени и воделе филозофски расправи. Овој живописен опис на римската трпезарија крие мрачна реалност. Едно добро водено римско домаќинство можело да има дури 400 робови кои правеле сè, од избирање на мени до правење и доставување подароци за гостите. Во сите активности, „милоста“ била само паролоа. Најмала грешка доведувала до брутални казни. Како што пишува историчарот Рој Стронг, „ако играта била недоволно занимлива или рибата слабо зачинета, готвачот би бил соблечен и претепан, иако готвачите биле рангирани доста високо во хиерархијата на робовите“. Според еден запис, послужувачот за пијалаци скршил кристална чаша. За овој прекршок му биле отсечени рацете и обесени околу вратот и тој бил принуден да парадира низ трпезаријата. Потоа бил фрлен жив во езерце, како храна за месојадните риби. Римјаните јаделе во слична посебна просторија, наречена триклиниум. Тие, како и старите Грци, не јаделе седејќи, туку лежејќи, а креветите биле малку поинакви, за да ги сместат жените и мажите, бидејќи и жените можеле да присуствуваат на овие социјални настани. Местоположбата на собата во куќата била одредена од сезоната и каприцот на домаќинот. За време на жешкото медитеранско лето се избирале места каде што продирало ветрето, додека во зима се користеле простории заштитени од провев. Некои биле избрани така што нудат поглед на морето или околниот предел. Старите Римјани понекогаш ги поставувале своите маси надвор. Најлуксузните простори за јадење биле и удобни и прекрасни. Во еден триклиниум во Помпеја имало фонтани од кои прскала вода дури и од масите. Гостите на извесен Лореј Тибуртинус (Loreius Tiburtinus) можеле да изберат разни деликатеси од големите базени во просториите насликани со фрески со светли бои со митолошки теми.
Среден век десно|мини|250x250пкс| Манастирска трпезарија десно|мини|250x250пкс| Реконструкција на средновековната трпезарија. Замокот Вартбург, Германија За разлика од оние од стариот век, средновековните трпезарии биле скромно уредени, неудобни и полни со мебел, иако гозбите биле богати. Единствена декорација биле богато украсени таписерии.
Удобноста на трпезаријата растела со процутот на трговијата, т.е. подемот на средната класа, а поимите за дом и огниште се менувале во исто време. Од средината на 14-тиот до средината на 16-тиот век, луѓето почнале да јадат и да живеат подобро благодарение на развојот на пазарната економија. Дури и платите на работничката класа пораснале. Салони, „трпезарии“ и други простории погодни за јадење почнале да се појавуваат и во архитектонските планови. Големиот ренесансен архитект Леон Батиста Алберти напишал дека трпезаријата треба да биде поставена така што во неа се влегува од центарот на куќата, дополнително советувајќи дека „треба да има една трпезарија за лето, една за зима и една за средните сезони. Два века подоцна, Англичанецот Вилијам Сандерсон препорачал да висат слики од кралеви и кралици во трпезаријата.
Современо време десно|мини|250x250пкс| Трпезарија од крајот на 19 и почетокот на 20 век. Со повисоките плати дошла и зголемената потрошувачка на стоки, вклучувајќи мебел и прибор за подготовка на храна. Со текот на времето се развила култура на домување, карактеристична за новосоздадените услови. Една од особеностите на оваа култура - трпезаријата, нудела место каде членовите на семејството дискретно уживале во секојдневното дружење, па била така уредена што да оддава пријатна и удобна атмосфера. Во некои области, декорацијата на трпезаријата била доведена до неверојатни крајности. Во викторијанското раздобје (19 век) во Обединетото Кралство, трпезариите биле раскошни соби, опремени со тапацирани столчиња, комоди од махагони, садови од калај, кинески порцелан, ленени салфетки и покривки за маса и сребрен прибор за јадење. Архитектонските водичи и каталозите за прибор биле дебели како телефонски именици. Оброците биле настан за викторијанците и тие обезбедувале удобно опкружување колку што можеле да си дозволат за овие прилики.
Оваа практика се преселила и во Соединетите Американски Држави, па членовите на средната класа земале заем за да му дозволат на своето семејство луксузна трпезарија, бидејќи, меѓу другото, оваа соба ја претставувала разликата меѓу нив и сиромашните класи - станала статусен симбол. На крајот на 19 век, многу буржоаски куќи имале две трпезарии. Едната до кујната, за неформални семејни оброци, а другата за официјални јавни настани. Оваа втора, поелегантна соба го одразувала вкусот и статусот на семејството. Била опремена со плински лустери, тешки таписерии, маси и столови од црн орев или некое друго скапо дрво. На страничните маси биле изложени десетици предмети од порцелан, сребро и стакло. Средината на масите биле украсени со украси во облик на роза од сребро или стакло. Од таванот виселе бројни папрати, а палми растеле во позлатени жардинерии. Сложените цветни аранжмани ги украсувале стратешките точки на собата, а светилките или сребрените свеќници опремени со восочни свеќи и обоени ролетни ја осветлувале целата сцена.
А сепак, мебелот не бил доволен да ја оддалечи средната класа од најниските слоеви. Угледните членови на буржоазијата морале да негуваат добри манири. Затоа оброците станале социјални настани со свои правила кои одредувале строго специфични времиња на оброци, манири на маса, прибор за јадење итн. Меѓутоа, развојот на современото општество во втората половина на 19 век ја принудил работничката класа, а во помала мера домаќинствата од средната класа, да го приспособат својот живот на работното време. Во претходните децении, сопругите и мајките ги пречекувале своите семејства за оброк околу пладне, за време на паузата. Децата брзале дома од училиште, татковците од работа. На крајот на 19 век оваа традиција на семејно собирање околу ручек во голема мера исчезнала. Семејствата главниот оброк го преместувале во вечерните часови, а таткото на семејството често можел да го дели заработениот леб со семејството само во недела.
20 век десно|мини|333x333пкс| Трпезарија во мал модерен стан Со доаѓањето на 20 век, трпезаријата, како главна просторија за обедување, била заменета со кујната, бидејќи јадењето во кујната им нуди поголема удобност на членовите на семејството. Во тоа време, многу семејства почнале да се грижат повеќе за поединечното здравје и продуктивност отколку за викторијанскиот морал и манири. Според историчарот Харви Грин, „Напредниот идеал за ефикасност и новооткриената посветеност на средната класа и елитата на здравјето и фитнесот помогнаа да се променат старите идеи за изгледот и функцијата на домот“. Кујната и бањата станаа жариштата за совети и критики, заменувајќи ја концентрацијата на претходната ера во салонот и трпезаријата. Трендот бил здрава храна и исхрана, богата со житарки и овошје, кои ги замениле висококалоричните пудинзи и мрсната храна. Оттогаш досега малку што се променило.
Во современите архитектонски решенија, трпезаријата често е дел од кујната или дневната соба, единствена целина или одделена со параван, шанк, парче мебел или некоја слична преграда што го дефинира просторот. Во малите апартмани, просторот за јадење може визуелно да се дефинира со поставување тепих или некоја друга подна покривка, во чија средина ќе биде поставена трпезариската маса. Во такви случаи, мебелот за трпезарија треба да одговара на стилот на другиот мебел во собата.
Архитектонски норми Според нормите за станбени згради и станови, минималната пропишана ширина на трпезаријата треба да биде 2,2 m. Исто така, не е дозволено директно поврзување со бањата, односно тоалетот, со дневната и трпезаријата. Гарсоњерата и еднособниот стан немаат посебна трпезарија, додека апартманите со една и пол спална соба имаат посебна трпезарија.
Уредување на трпезаријата Во модерен дом, трпезаријата не е само место за јадење, туку и простор за собирање на семејството и пријателите и за секојдневни активности, од извршување на домашните задачи до играње и забава. Оваа соба повторно станува центар на семејниот собир.
Најважниот елемент во дизајнирањето на просторот на трпезаријата е изборот на место за трпезариска маса. Ова парче мебел има најголемо влијание врз функционалноста и удобноста на трпезаријата.
Основниот мебел за трпезарија е трпезариска маса и столици. Доколку просторот е поголем, може да се надополни со кабинети и витрини за чување чаши, прибор за јадење и разни украси. Просторот на трпезаријата може да се усоврши со голем број различни детали, како што се: тепих, огледало, украсно осветлување, цвеќиња во вазни или саксии, завеси и слично.
Трпезариска маса десно|мини|250x250пкс| Поставена трпезариска маса Трпезариската маса е еден од најважните елементи и често го дефинира стилот на трпезаријата. Првиот и основен критериум за избор на трпезариска маса е големината на просторијата. Маса за четворица се избира за помали соби, додека оние за шест или повеќе лица може да се сместат во поголеми простории. За сè попопуларните мали апартмани, најдобро решение е преклопна трпезариска маса која лесно може да се складира кога не се користи. Заштедува простор и не ја губи својата функционалност. Големината на масата треба да биде таква што во просторијата има доволно простор за пристап до столиците.
Минималните димензии на квадратна маса за четворица се 75x75 cm, но се препорачуваат 90x90 cm. Масата може да биде и кружна, кружна со пречник од 110 см. Оптималната големина на масата за четири лица е 120x80 cm. Маса за шест лица не треба да биде помала од 140x80 cm или кружна со пречник од 140 cm.