Ка' Рецонико

мини|253x253пкс|Белата мермерна фасада на Ка' Рецонико на Големиот Канал

Ка' Рецонико е палата и уметнички музеј на Големиот канал во областа Дорсодуро од Венеција, Италија. Тоа е особено забележлив пример на венецијанската барокна и рококо архитектура и внатрешна декорација од 18 век, и прикажува слики од водечките венецијански сликари од тој период, вклучувајќи ги Франческо Гварди и Џамбатиста Тјеполо. Тоа е јавен музеј посветен на Венеција од 18 век ( Музеј на венецијанскиот XVIII век) и едно од 11-те места управувани од Фондација на граѓански музеи во Венеција.

Историја

Градежништво (17-18 век) Ка' Рецонико стои на десниот брег на Големиот канал на Венеција, на местото каде што му се придружува Рио ди Сан Барнаба. Локалитетот претходно бил окупиран од две куќи, видливи во раните слики на Венеција во 1500 година, кои век и половина подоцна биле во тажна состојба на распаѓање. Тие припаѓале на семејството Бон, еден од патрициските кланови во Венеција. Во 1649 година, главата на семејството, Филипо Бон, обвинител на градот и покровител на уметноста, одлучил да ги трансформира двете куќи во една голема палата на локацијата. За таа цел го вработил Балдасар Лонгена (1597-1682), најголемиот поборник на венецијанскиот барок, стил кој полека го заменувал ренесансниот и паладискиот архитектонски стил. Лонгена бил дизајнер на познатата купола на црквата Санта Марија дела Салуте, барокна знаменитост во Венеција. До 1661 година Лонгена ги споил двете претходни структури и започнала работата на фасадата свртена кон каналот и достигна високо ниво како првиот, или Нобл, кат. Сепак, ниту архитект, ниту клиент не требал да го видат завршувањето на Палацо Бон: Лонгена умрел во 1682 година, а Филипо Бон ги видел неговите финансии уништени поради трошоците за палатата. Тој бил принуден да ја прекине работата.Филипо Бон починал во 1712 година, а недовршената палата, која веќе се распаѓала, ја наследиле неговите синови, а потоа и внуците, но никој немал средства да ја заврши изградбата. Во 1750 година, Боните му ја понудиле незавршената палата на Џамбатиста Рецонико, банкар и трговец со ткаенини од Ломбардија, чие семејство купило титула на венецијанско благородништво во 1648 година, за време на војната за Кандиа со Отоманската Империја, кога венецијанската државна каса била исцрпена. Рецонико платил 60.000 златни дукати за недовршената зграда. Општинските инспектори ја прегледале зградата и констатирале дека поголемиот дел од објектот е руина, во опасност од уривање. Само задниот дел од зградата, завршен до вториот кат, имал покрив и можел да се спаси. Рецонико го ангажирал најпрестижниот архитект на своето време, Џорџо Масари (1687-1766), кој ги изградил црквите на Језуитите и црквата Пиета во Венеција, како и палатата на семејството Граси, која била свртена кон палатата Рецонико од другата страна на Големиот канал.

Сликата на Каналето од почетокот на 18 векCanaletto painting го прикажува само приземјето и првиот пијано нобил завршени, како и привремен покрив кој ја штити структурата од елементите. Рецоникос избрзал со реконструкцијата. Во 1752 година, случајното паѓање на парче мермер предизвикало скеле да се сруши, паѓајќи пет каменорезци на земја подолу. Масари во голема мера го следел првичниот план на Лонгена, но направил голем број модификации за да одговара на полесниот вкус на рококо. Отстранил неколку тешки двојни столбови на фасадата заменувајќи ги со потенки столбови и елиминирал тежок столб од столбови, давајќи ѝ на зградата полесен, пограциозен изглед. Тој исто така поставил ред мали овални прозорци над поголемите прозорци на вториот кат, додавајќи светлина и рококо.

Фасадата била завршена помеѓу 1750 и 1752 година. Обрнувајќи го своето внимание кон внатрешноста, Масари ги прекршил венецијанските обичаи и ја поставил главната свечена просторија на задниот дел од зградата, без поглед на каналот. Тој ја удвоил висината на таванот во оваа соба и ги елиминирал ѕидовите за да создаде подраматичен простор. Тој поставил церемонијална рута што ќе ги однесе посетителите од пристаништето и портата на Големиот канал до фонтаната во внатрешниот двор, надградена со грбот на Рецонико во мермер; потоа со триумфален ходник до монументалното скалило кое ги однесе до големиот салон или сала за бал. Штом салоните биле завршени, нивните тавани биле насликани со фрески од Џовани Батиста Кросато и во trompe-l'œil од Џироламо Менгоци Колона.

Внатрешната работа била речиси завршена во 1756 година. Врвот на моќта на Рецонико и величественоста на Палацо дошле во 1758 година, кога Карло, помладиот брат на Џамбатиста Рецонико, бил избран за папа како Климент XIII, истата година Лудовико Рецонико се оженил со Фаустина Саворњан, обединувајќи ги двете најбогати семејства во Венеција. За да ја одбележи таа прилика, Рецонико го нарачал најпрославениот сликар на Венеција, остарениот Џовани Батиста Тјеполо, да ги наслика таваните на два салони, заедно со сликарите со Гаспаре Дизиани и Јакопо Гуарана.

Палатата била место на понатамошни прослави во 1759 година, кога Аурелио Рецонико бил избран за обвинител на Сан Марко, и во 1762 година, кога Лудовико Рецонико бил избран на истата позиција. Три ноќи, фасадите и ентериерите на палатата биле осветлени со факели и свеќи во знак на славење. По неговиот избор за папа, Карло Рецонико префрлил голем дел од семејната уметничка колекција од Венеција во Рим.

19-20 век - пад и преродба Педесет години по завршувањето на палатата, во 1810 година, почина последниот член на венецијанскиот огранок на Рецоникос, кардиналот Абондио од Пиза, со што се стави локрај на семејната линија. Палатата речиси станала језуитски колеџ, но наместо тоа поминала низ неколку семејства, а во 1832 година кај Карло Пиндемонте, внук на пиедомонтескиот поет и политичка фигура, Иполито Пиндемонте. Пиндемонте го продал целиот мебел и уметнички колекции на палатата. Само фреските останале на самото место. Во 1837 година, Пиндемонте ја продал празната зграда на грофот Ладислао Зелински, кој пак ја изнајмил палатата на баронот фон Булов, а потоа и на броењето на Зич Цернер. Од 1840 до 1857 година, бил изнајмен на војводата од Модена и неговото семејство, во кое бил и Дон Карло, војводата од Мадрид, претендент за шпанскиот престол.

Почнувајќи од околу 1850 година, вториот кат од палатата бил изнајмен од антикварецот и трговец со уметнички дела Јакобо Кверси дела Ровере, кој го користел како галерија за да продава слики од Рубенс, Рембрант, Караваџо, Каналето и други стари мајстори. Во 1880-тите, стана дом на сликарот Роберт Барет Браунинг, чиј татко Роберт Браунинг, поетот, починал во неговиот стан на мезанин во 1889 година. Во тоа време, американскиот сликар на портрети Џон Сингер Сарџент исто така имал ателје во палатата.

Во 1906 година Браунинг добил понуда од германскиот император Вилхелм II да ја купи зградата, но наместо тоа ја продал на грофот Лионело фон Хиршел де Минерби, пратеник во италијанскиот парламент и колекционер на модерна уметност. Палацо станал амбиент за спектакуларни костими, прослави со факел и свеќи и концерти.

Американскиот текстописец и композитор Кол Портер го изнајмил Ка' Рецонико за 4.000 долари месечно во 1920-тите. Портер ангажирал 50 гондолиери и вработил група пешаци со јаже за да „настапат во пламен од обоени светла“.

Глобалната депресија од 1930-тите им ставил крај на средствата и екстравагантноста на Минерби и тој барал купувач за Палатата. По четири години преговори, во јуни 1935 година, градот Венеција ја купила палатата и почнале да ја трансформираат во музеј на венецијанската уметност од 18 век. Уметничките дела од 18 век, вклучително и фрески на таванот, од други куќи и збирки во сопственост на општината биле собрани во Ка' Рецонико, за да ги придружуваат оригиналните фрески на таваните. Градот купил и дополнителни дела од Тјеполо, Гварди, Канова и други уметници за да ја зголемат колекцијата. Зградата претрпела голема реставрација кон крајот на 1970-тите и била завршена во 2001 година.

Приземје и двор Посетителите обично пристигнуваат со гондола на главниот влез, отворајќи се кон Големиот канал. Објектот е тесен и длабок, а фасадата на каналот е широка само три соби. Посетителите поминуваат низ влезот, а низ долгиот коридор до дворот, каде што е поставена фонтана, со грбот на семејството Рецонико. Влезот на улиците на Венеција е зад фонтаната. Од приземјето, посетителите се качуваат до пијано Нобиле по почесните скалила, кои имаат мермерни балустради украсени со статует од Џусто Ле Корт. Ле Корт бил водечки скулптор во Венеција кон крајот на 17 век и тесно работел на многу проекти со првиот архитект на зградата, Лонгена.

Пијано Нобиле Свечените соби на Палатата се сместени на пијано-нобиле. Најголемиот и највпечатлив е големиот салон или сала за бал, четиринаесет на дваесет и четири метри во големина, на задниот дел од зградата. Оваа соба, создадена од Масари, е со двојна висина и се појавува уште повисока поради архитектурата trompe-l'œil насликана на ѕидовите и таванот од Џироламо Менгоци Колона (не од Пјетро Висконти, како што долго се веруваше). Централниот дел на таванот, насликан од Џовани Батиста Кросато, го прикажува Аполон како јава својата кочија меѓу Европа, Азија, Африка и Америка. Грбот на семејството Рецонико, со двоглав орел, исто така е видно прикажан на ѕидот од балската сала свртен кон влезната врата. Двата огромни лустери направени од дрво и позлатен метал, од средината на 18 век, се меѓу ретките тела што датираат од оригиналниот период на зградата. Салата за бал сега е украсена со статуи од 18 век од Андреа Брустолон, вклучувајќи и статуа на етиопски воин издлабена од абонос.Салонот на алегоријата, просторија украсена за комеморација на бракот на Лудовико Рецонико во 1758 година, внук на папата Климент XIII Рецонико и иден прокурист на Сан Марко, со Фаустина Саворњан, е исто така на Нобиле пијано. На таванот има голема фреска од Џамбатиста Тјеполо и неговиот син Џандоменико Тјеполо, на која се прикажани младоженецот и неговата невеста кои се превезуваат со колата на Аполо.Tiepolo fresco. Тоа било едно од последните дела на Тјеполо во Венеција, пред неговото заминување за Мадрид во 1762 година. Тјеполо ја завршил работата на таванот за само дванаесет дена на скелето. Фреската Тјеполо, како и сликите во Гранд салонот, е врамена со слики на архитектурата trompe-l'œil, вклучително и лажна балустрада, од Џироламо Менгоци Колона, кој исто така ги правел насликаните рамки во Големиот салон. Сликата ја прикажува невестинската двојка во кочија, предводена од богот на сонцето, Аполон. Други алегориски фигури вклучуваат аморски врзани очи, лет на пути и гулаби, фигура на славата, држење на труба; трите благодати на облак; брадест старец со ловорова круна што ја симболизира заслугата; и лав, симболот на Венеција, заедно со грбовите на двете семејства.

Опременоста на салонот вклучуваше слики и покуќнина од италијански уметници од првата половина и средината на 18 век, вклучувајќи го и портретот на папата Климент XIII Рецонико од Антон Рафаел Менгс, реклама на Франческо Зуњо, ученик на Тјеполо и свештеник. од врежан орев што ја илустрира фантазијата на италијанскиот рококо стил.

Премин од Салонот води до мала капела, суспендирана над Рио Сан Барнаба. Капелата била изградена или од Аурелио Рецонико или од кардиналот Рецонико, внук на папата Климент XIII, во втората половина на 18 век. Останати се дел од оригиналната декорација, вклучително и извајаната и позлатена скулптура од рококо штуко на белите ѕидови, и табла, Богородица и светители, од ученик на Тјеполо, Франческо Зуњо и prie-dieu, или седиште за клекнување и молитва, во венецијанскиот рококо стил на извртување и вртење.

Салонот на пастели