200px|мини|Ана Мањани во 1961 година Ана Мањани (Рим, 7 март 1908 – Рим, 26 септември 1973) била италијанска глумица.
Се смета за една од најголемите женски изведувачи во историјата на кинематографијата, и е меѓу ретките глумици, првата Италијанка, која се смета за голема уметничка личност ширум светот.
Глумица-симбол на италијанската кинематографија, заедно со Алберто Сорди и Алдо Фабрици, една од најистакнатите фигури на кинематографската романтика на 20 век. Познати се нејзините улоги особено во филмовите како што се Рим отворен град, Белисима, Мама Рома за кој и добива и Оскар во 1956 година за најдобра женска улога (првата глумица од неанглиско говорно подрачје што ја добила наградата). Го добила и прекарот „Нанарела“.
Биографија Ана Мањани е родена во Рим, на Виа Саларија 126, во близина на Порта Пиа (во денешната област Номентано), на 7 март 1908 година. Нејзината мајка, Марина Мањани, била шивачка по потекло од Фано (во провинцијата Пезаро и Урбино) која, откако ја родила, за нејзина грижа ѝ се доверила на нејзината баба по мајка Џована Касадио, по потекло од Равена., со која израснала на Виа Сан Теодоро, помеѓу Капитол и Палатин. Никогаш не го запознала својот биолошки татко. Како возрасна, истражувајќи го идентитетот на нејзиниот татко, Ана го открила нејзиното калабриско потекло и она што требало да биде нејзиното презиме, Дел Дуче (нејзиниот татко бил Пјетро Дел Дуче, правник и благородник по раѓање); иронично изјавила дека престанала да бара затоа што не сакала да позната како „ќерка на Дуче“.
Откако ја напуштила својата ќерка, Марина Мањани емигрирала во Александрија во Египет, каде што запознала и се омажила за богат Австриец. Поради оваа причина долго време се верувало дека Мањани е родена во Египет; подоцна, сепак, вистината излегла на виделина, прво од изјавувањето на самата глумица, а потоа од потврдите на нејзиниот син Лука. Ана потоа била одгледана од нејзината баба во куќа во која живееле нејзините пет тетки Дора, Марија, Рина, Олга и Италија. Единствена машкa фигура била онаa на чичко Романо.
Баба ѝ напорно се трудела да ја воспитува и едуцира својата внука, запишувајќи ја во интернат на француски калуѓерки, каде што, сепак, останала само неколку месеци. Ана наскоро почнала да учи пијано и се запишала во музичката гимназија Санта Сесилија, каде што останала две години.Hochkofler (2001), p. 22. Во меѓувреме, ја посетила нејзината мајка во градот Александрија во Египет, но се вратила многу исцрпена од тоа искуство кое било многу болно за неа бидејќи не била во можност да го воспостави тој однос меѓу мајка и ќерка, кој отсекогаш ѝ недостасувал.
Назад во Рим, таа одлучува да се откаже од учењето музика, што не ја исполнувало целосно, па така се префрлила на глумата.
Почетоци мини|Ана Мањани во филмот Tempo massimo (1934) на Марио Матоли Во јануари 1927 година заедно со Паоло Стопа почнала да го посетува училиштето за драмска уметност Елеонора Дузе водено од страна на Силвио Д'Амико,Trasformatasi nel 1935 in Accademia nazionale d'arte drammatica - а нејзина учителка била Ида Карлони Тали . Силвио Д'Амико веднаш ја забележал неверојатната сила на тоа мало девојче од кое, како што рекол, „училиштето не можело да ја научи многу повеќе од она што веќе го има во себе...“, бидејќи таа веќе ја имала таа харизма што би ја направила незаборавна. Тој на својата сестра (сценарист) ѝ кажал „Вчера дојде една девојка, малечка, темнокоса со изразени очи. Таа не глуми, ги живее улогите што ѝ се доделени. Таа е веќе глумица...“ Помеѓу 1929 и 1932 година таа била дел од друштвото Вергани-Цимара, под водство на Дарио Никодеми .
Во раните триесетти години, се занимавала и со синхронизација: нејзиниот глас го заменување оној на Џоан Крафорд во италијанското издание на Pioggia.Во 1932 година, Ана Мањани и Паоло Стопа повторно работеле заедно во друштво на Антонио Гандусио, кој набрзо се заљубил во Мањани и ги ценел нејзините квалитети до таа мера што ја поттикнал да ја испроба и областа на кинематографијата. Во 1934 година се свртела кон театарот , заедно со браќата Де Реге, а потоа работела, почнувајќи од 1941 година, во успешна низа театарски претстави со Тото . Во 1944 година глумела во претставата Кантакјаро на Франко Моничели, Итало Де Тудо, Гаринеи и Џованини, а во 1945 година во Софија. . . .
Дебитира во филмот на Нунцио Маласома, La cieca di Sorrento (1934), и покрај фактот што во 1928 година таа веќе се имала појавено, како споредна улога, во филмот на Аугусто Џенина, Скамполо . На 3 октомври 1935 година се мажи за режисерот Гофредо Алесандрини, со кого го снима Кавалерија во 1936 година, меѓутоа се разделуваат во 1940 година, а потоа и разведуваат во 1972 година.v. cronologia in Ciao Anna, il catalogo, Edizioni Intercurturali, 2004 Во 1938 година заземала дел во филмот La principessa Tarakanova на Марио Солдати , при што била синхронизирана од Марсела Ровена.
Успех По многубројните филмови во кои игра улоги на келнерка или пејачка, таа успева да се истакне поради своите исклучителни вештини како изразито драматична глумица. Виторио Де Сика бил тој кој за прв пат ѝ понуди можност да изгради неспореден лик, оној на Лорета Прима, во филмот Teresa Venerdì (1941). Таа глуми во театарот на Тото и ја игра улогата на римска продавачка на зеленчук во Кампо де Фиори (1943) на Марио Бонард, заедно со Алдо Фабрици .
На 23 октомври 1942 година, таа го раѓа својот единствен син Лука, плод на кратката врска со актерот Масимо Серато, кој ја напуштил веднаш штом забременила. Поради бременоста, Мањани мора да се откаже од снимањето на филмот на Лучино Висконти Ossessione, а нејзината улога ја зема Клара Каламаи . Глумицата успева да му го наметне нејзиното презимето на својот син, исто како што тоа го направила нејзината мајка Марина со неа, еден од ретките случаи на матрилиниска генеалогија што трае дури три генерации. Исто така, во 1942 година таа глуми во филмот на Џакомо Џентиломо Finalmente soli , синхронизирана од Тина Латанци . Исто така, во тие години има важни улоги во La vita è bella (1943) од Карло Лудовико Брагаља (1943) и L'ultima carrozzella (1943) од Марио Матоли .
Постигнува светска слава во 1945 година и ја освојува својата прва Nastro d'argento благодарение на нејзината изведба во филмот, манифест на неореализмот, Рим отворен град од Роберто Роселини (со кого започнала сентиментална врска), со Алдо Фабрици, Марчело Паљеро и Марија Мичи . . Во филмот, Мањани е главен лик на една од најпознатите секвенци во историјата на кинематографијата: трча кон германски камион, во која нејзиниот сопруг е затворен, при што на крај нејзиниот лик („Сора Пина“, инспириран од ликот на Тереза Гулаче ) е убиен со германски митралез. Истата година таа учествува во филмот Quartetto pazzo од Гвидо Салвини, синхронизирана исто така и во оваа прилика од Латанзи, додека следната година учествува во музички филм Avanti a lui tremava tutta Roma на Кармин Галоне , во кој била синхронизирана во сцените со оперско пеење од сопранот Елизабета Барбато . Повторно во 1946 година му се придружува на Виторио де Сика во комедијата Abbasso la ricchezza! од Џенаро Ригели, каде што ја игра раскошната Џоконда Перфети, продавачка на овошје која брзо се збогатува со црниот пазар во Рим по војната.
Во 1947 година таа освојува награда за најдобра женска улога на Венецијански кинофестивал за филм во режија на Лујџи Зампа, каде што ѝ се придружи Аве Нинчи.
Во 1948 година таа глуми во нејзиниот последен филм со Роберто Роселини, пред раскинувањето на нивната врска, L'amore, поделен во два дела. Првиот (инспириран од драмата од еден чин на Жан Кокто La voce umana) е долг монолог на телефон на жена напуштена од нејзиниот партнер; втората е приказна за обична жена која се препушта на млад овчар (го игра младиот Федерико Фелини ) верувајќи дека е Свети Јосиф: за неа тоа беше третата >Nastro d'argento. Во 1949 година го снима Vulcano во режија на Вилијам Дитерле и глумејќи заедно со Росано Браци и Џералдин Брукс, на островот блиску до оној каде што Роселини го снима Stromboli (Terra di Dio) со неговата нова партнерка Ингрид Бергман. Снимањето на двата филма е запаметено во историјата на кинематографијата како Војна на вулканите.
Во 1951 година, со незаборавниот лик на Мадалена Цекони, таа е интензивна протагонистка на филмот Bellissima на Лучино Висконти, во сценарио на Чезаре Заватини, со Валтер Кјари, Корадо, Алесандро Бласети, Текла Скарано и младата Нора Ричи, освојувајќи ја четвртата Nastro d'argento. Петтата и последна Nastro d'argento ѝ беше доделена за филмот Suor Letizia - Il grande grande amore (1956) на Марио Камерини.
Во 1952 година, таа ја играше Анита Гарибалди во филмот Camicie rosse, во придружба на Раф Валоне и во режија на нејзиниот поранешен сопруг Гофредо Алесандрини, поради кого, по расправија го напушта сетот пред крајот на снимањето (завршено од помошникот режисер, тогашниот дебитант Франческо Рози). Истата година глуми во La carrozza d'oro на Жан Реноар, првиот европски филм снимен во боја. Во 1953 година, глумејќи се себеси, таа повторно е режирана од Висконти во петтата епизода од филмот Siamo donne .
Во својата вила во Чирчео често угостува мала група пријатели, вклучувајќи ги Мариса Мерлини, Елса Де Џорџи, Франко Моничели, Алберто Сорди и Сусо Чеки д'Амико.Giuseppe Videtti, Non ho mai tradito la mia gente, su La Repubblica, 17 febbraio 2008.
Оскар и продолжување на кариерата На 21 март 1956 година таа беше првата италијанска изведувачка во историјата на Оскарите која го освои Оскар за најдобра глумица и првата од неанглиско говорно подрачје , наградена за нејзината улога на Серафина Деле Роуз во филм La rosa tatuata (1955), со Бурт Ланкастер, во режија на Даниел Ман. Таа, исто така, освои БАФТА за меѓународна глумица на годината и Златен глобус за најдобра глумица - филмска драма за истата улога. Мањани не присуствувала на церемонијата: Оскарот бил повлечен од рацете на Џери Луис од Мариса Паван, номинирана за наградата за најдобра споредна женска улога за истиот филм. Кога една американска новинарка објави дека го добила Оскарот, Мањани молчела, а потоа извикала: Мањани е среќна. лево|мини| Ана Мањани со Сидни Лумет на сетот на Змиска кожа (1959) Друго меѓународно признание, тоа за најдобра глумица на Берлинскиот филмски фестивал, било доделено во 1958 година за нејзината изведба во филмот на Џорџ Кукор Selvaggio è il vento (1957) во придружба на Ентони Квин и Ентони Франсиоза . За истата улога, исто така во 1958 година, таа го освои својот прв Дејвид ди Донатело како најдобра глумица и била номинирана за Оскар по втор пат, кој бил доделен на Џоан Вудворд за Жената со три лица (1957) од Нанали Џонсон. . Во 1959 година го освојува својот втор Давид ди Донатело за филмот Nella città l'inferno (1958) на Ренато Кастелани, глумејќи заедно со Џулиета Масина: филмот, прилично невообичаен за италијанската филмска сцена од тоа време, е сместен во женски затвор. Во 1960 година таа се враќа во Холивуд за последен пат, за да глуми заедно со Марлон Брандо и Џоан Вудворд во филмот на Сидни Лумет Pelle di serpente, каде што се соочи со трагичен лик напишан специјално за неа од Тенеси Вилијамс. мини|Ана Мањани во 1969 година