Бал под маски е опера од Џузепе Верди на либрето од Антонио Сома, чиј извор е либретото на Ежен Скриб за композиторот Даниел Обер за делата Густав III, или Бал под маски (1833).
Нарачувањето на операта и нејзината реализација Оваа опера е плод на младешкото пријателство со Антонио Сома, што потекнувало од периодот на Травијата, Верди за операта се инспирира од француската драма Густав III, или Бал под маски, либрето што Ежен Скриб го напишал за Даниел Обер во 1833 година. Пред да биде изведено за прв пат во театарот Аполо во Рим на 17 февруари 1859 година, ова дело морало да претрпи бројни промени диктирани од Бурбон, а потоа и од Папската Држава.Julian Budden, Le opere di Verdi, vol II, Torino, EDT 1986, pp. 387-402.
Во пролетта 1856 година Верди стапил во контакт со Винченцо Торели, тогашниот новинар и секретар на управата на театарот Сан Карло, предлагајќи му сосема нова тема: Кралот Лир од Шекспир, на која Верди започнал да работи во тоа време заедно со Сома, но никогаш не се остварила поради неговата неизвесност за театарската компанија и самата тема. Сепак, бил потпишан договор за театарската сезона на Карневалот од '57-58, што му овозможил на Верди да продолжи да работи на своите дела (вклучувајќи ја и операта Симон Боканегра за Фениче во Венеција). Но, не било лесно да се најде друг предмет за музика: компендиумот на избраната тема требало да биде претставен до јуни. Во писмата на Верди до Торели се спомнуваат различни драми: „Би сакал да го играм Руј Блас ; но во право сте, не е препорачливо Колети да ја игра брилијантната улога на протагонистот“.Lettera a Torelli, 9.9.1857, in CL, p. 561. А потоа:
„Моето внимание беше запрено на една многу убава и интересна драма: Благајникот на кралот Д. Педро, која веднаш ја преведов; но, правејќи ја скицата за да ја сведам на музички размери, но не одговараше, така што се откажав од мислата. Сега ја преправам француската драма, Густав III од Шведска, либрето од Скриб, изведена пред повеќе од дваесет години.“Lettera a Torelli, 19.9.1857, in CL, pp. 561-3.
Верди го избрал да работи токму на второто, во договор со раководството на театарот.Julian Budden, Le opere di Verdi, vol II, Torino, EDT 1986, pp. 388-390.
Во октомври 1857 година, Сома и Верди почнале да работат на либретото и музиката и повикувајќи се (со соодветни модификации) на делото на Скриб и Обер, но кога биле испратени првите нацрти Торели веднаш го предупредил композиторот дека цензурата ќе бара многу промени. Верди ги оценил како сомнителни сите барања, пред сè, поместувањето наназад пет или шест века од епохата во која била напишана; сепак во јануари, по пристигнувањето во Неапол, тој успеал со Сома да напишат либрето со нов наслов: Одмазда во Домино, менувајќи го кралот во војвода од Померанија и пренесувајќи ја акцијата еден век наназад.Julian Budden, Le opere di Verdi, vol II, Torino, EDT 1986, pp. 392-394.
Но, со атентатот врз Наполеон III, кој се случил на 14 јануари од страна на Феличе Орсини, целата работа повторно била оценета како несоодветна. Затоа, раководството на театарот Сан Карло решило да се движи независно со тоа што ќе го има насловот и голем дел од содржината на либретото, сега познато како Аделиа од Адимари, изменето од анонимен либретист (се претпоставува дека е Доменико Болоњезе, тогашниот официјален поет на театарот). Откако ја слушнал веста, Верди решил да се ослободи од договорот уште пред да го види новото дело; управата го тужела, а тој одговорил со тужба за оштета. Сето тоа морало да се реши на суд.
По неколку месеци бил постигнат договор: раководството ги повлекло обвинувањата и во замена Верди организирал оживување на Симон Боканегра во театарот Сан Карло на 30 ноември 1958 година.Julian Budden, Le opere di Verdi, vol II, Torino, EDT 1986, pp. 394-97.
Но, желбата да го постави своето дело го поттикнала композиторот да стапи во контакт со менаџерот на театарот Аполо во Рим, Винченцо Јаковачи, кој бил воодушевен од веста, но најавил дека делото ќе мора да претрпи некои промени поради цензурата. Сома го поттикнал Верди да не преговара и да го даде либретото во Милано каде што ќе помине неповредено во театарот, но за композиторот било неопходно да му зададе „шамар“ на неаполскиот театар, поставувајќи ја операта „речиси на периферијата на Неапол и да покаже дека дури и цензурата во Рим го дозволило ова либрето“.Lettera di Giuseppe Verdi a Vincenzo Luccardi/ 27 febbraio 1858,in CL, pp. 570-571.
Така, операта преминала во рацете на Римјаните и успеала да излезе на сцената без премногу промени на 17 февруари 1859 година, иако со одредено незадоволство од авторите. Сома морал да ги прифати одредбите на цензурата, но одбил либретото да биде објавено под негово име; Верди морал да се задоволи со членовите на актерската екипа што театарот му ги обезбедил и бил малку разочаран од нив, со исклучок на Гаетано Фраскини и Леоне Џиралдони.Julian Budden, Le opere di Verdi: dal Trovatore alla Forza del Destino, vol II, ristampa di giugno 2013, p. 398-402.
Премиера Операта ја доживеала својата премиера на 17 февруари 1859 г. во театарот Аполо во Рим, со следниве изведувачи: мини|Цртеж за корицата на либретото, цртеж за Бал под маски (без датум). Историски архив на сеќавања ЛикИзведувачРикардо Гаетано Фраскини Амелија Ежени Џулиен Дежан Ренато Леоне ЏиралдониОскар Памела Скоти Улрика Ѕелинда Сбриша Судија Џузепе Бацоли Силвано Стефано Сантучи Слуга на Амелија Лујџи Фоси Самуел Чезаре Роси Том Џовани Бернардони Сцена Луис БазаниЏовани Батиста БисеоЏузепе ЧекатоВалентино Солми Костими Филипо Перони Сценограф Џузепе Ченчети Хор-мајстор Пјетро Долфи Чембало Џузепе Верди (за три изведби),потоа Тулио Рамачоти Прва виолина и диригент Емилио Анџелини
Претходно Заплетот се заснова на вистински настан: Густав III, крал на Шведска од 1771 до 1792 година, бил ранет од некој човек од дворот за време на еден бал на 16 март, а починал неколку дена подоцна. За приказната, сведена на либрето на Скриб (текст од кој подоцна ќе го земат својот знак сите други опери со иста тема), била напишана музика неколку пати пред да стане извор за Вердиевиот Бал под маски.
Во февруари 1833 година од Даниел Обер, либрето на Ежен Скриб, поставено во Театарот на операта во Париз како голема опера во 5 чина, со балети во I и V чин, со наслов Густав III, или Бал под маски.Julian Budden, Le opere di Verdi, vol II, Torino, EDT 1986, p. 390. Помеѓу 1840 и 1841 година од Винченцо Габуси на либрето од Гаетано Роси, мелодрама од 3 чина, за прв пат изведена во Големиот Театар Ла Фениче во Венеција под името Милоста на Валоа.Julian Budden, Le opere di Verdi, vol II, Torino, EDT 1986, p. 391. Во февруари 1843 година од Саверио Меркаданте на либрето од Салваторе Камарано, опера во 3 чина за првпат поставена во Театро Реџо во Торино, наречена Кралот. Во 1834 година, Винченцо Белини бил искушуван од истата тема, но неговата желба да го испрати во Неапол исчезнала со влошување на неговата здравствена состојба, што довело до неговата смрт на 23 септември 1835 година.
Заплет Дејството се одвива во Бостон на крајот на 17 век.
Чин I мини|Корица на либретото за издавачот Мадела
Слика I: гувернерската палата во Бостон Грофот Рикардо е мудар и просветлен гувернер на англиската колонија Масачусетс под владеењето на Чарлс II. Сцената се отвора во неговата палата, каде грофот угостува низа значајни личности меѓу кои и добро скриена мала група заговорници предводени од Семјуел и Том, кои подготвуваат заговор против него. Во меѓувреме, верниот паж Оскар се грижи за подготовките за балот под маски што ќе се одржи во палатата за неколку дена и на грофот му предава список на гости, меѓу кои и Амелија, сопруга на креолецот Ренато, секретар и многу драг пријател на Рикардо. Тој тајно ја сака жената, но е премногу верен на својот пријател за да се обиде да ја заведе. Последователно, судијата бара од Рикардо да го потпише актот со кој се осудува егзилот на волшебничката Улрика, црнка, но Оскар се обидува да го разубеди бидејќи волшебничката може да се одмазди со прибегнување кон нејзините уметности; гувернерот, скептичен, решава да оди маскиран како рибар во својата пештера.
Слика II: живеалиштето на волшебничката Улрика Улрика, на крајот од еден ритуал, станува свесна дека нешто многу сериозно ќе се случи. Рикардо пристигнува преправен во рибар и придружуван од Оскар и група пријатели; за да ги тестира волшебните способности на Улрика, гувернерот ја предвидува среќата на секој од нив по ред, за да ја исмее со тоа што веднаш ќе ги реализира предвидувањата со паметни измами. Во одреден момент пристигнува жена и бара да влезе кај Улрика сама: тоа е Амелија, која растргната помеѓу љубовта и брачната должност, бара од волшебничката некоја напивка што ќе и го врати изгубениот мир. Улрика ја советува да оди на полноќ на озлогласеното поле во близина на гробиштата, каде што може да собере волшебна билка. Рикардо тајно ја слуша исповедта на Амелија и се радува што знае дека жената му ја возвраќа љубовта. Откако Амелија ќе замине, самиот Рикардо ја претскажува својата иднина. Волшебничката не ја препознава неговата висост бидејќи е преправен, и му прави застрашувачко пророштво: меѓу неговите пријатели има еден или повеќе од еден што заговараат против неговиот живот; тој што ќе го убие ќе биде и првиот што ќе му подаде рака. Рикардо, за дополнително исмејување, талка меѓу присутните барајќи од нив да му подадат рака, но никој не се осмелува да го стори тоа. Сепак, доаѓањето на Ренато и нивното пријателско ракување се чини дека ги отфрла сите сомнежи: Рикардо изјавува дека Ренато е неговиот најдоверлив пријател и никогаш нема да се осмели да го убие. Во тој момент Рикардо ѝ го открива својот вистински идентитет на Улрика и ѝ дава благодат и ја поканува да признае дека е шарлатан; волшебничката, иако му е благодарна, не може да го повлече пророштвото.
Чин II Озлогласеното поле во близина на гробиштата во Бостон
Амелија оди на гробиштата ноќе, на полето што ѝ го посочи Улрика, за да ја собере волшебната билка; додека ја бара, ја оплакува својата бедна љубов. Рикардо ѝ се придружува и, за време на краток разговор, ѝ се исповеда за неговата љубов. Страста ќе ги обземе двајцата заљубени, кога оддалеку се гледа како пристигнува Ренато, по трагата на заговорниците кои треба да му фатат заседа на грофот. Ренато не ја препознава сопругата која го прекрила лицето со превез и го повикува пријателот да бега. Рикардо прифаќа откако добил свечено ветување од Ренато дека ќе ја врати жената пред градските порти, без никогаш да зборува со неа. Пристигнуваат заговорниците кои, разочарани од пронаоѓањето на секретарот наместо гувернерот, би сакале да се одмаздат убивајќи ја неговата мистериозна љубовница. Ренато се спротивставува ставајќи ја раката на мечот, а Амелија, за да го избегне дуелот, го симнува превезот. Глетката на неговата сопруга го остава Ренато скаменет и буди веселба кај заговорниците, кои продолжуваат да се шегуваат со ситуацијата. Ренато решава да го измие овој срам со крвта на Рикардо, па ги повикува заговорниците во неговата куќа за да се здружат со нив и да помогнат за убиство на грофот. Потоа ја води Амелија назад во градот, но не пред да и се закани со смрт.
Чин III Работната соба на гувернерот на Бостон