Tроп — употреба на фигуративен јазик, преку збор, фраза или слика, за уметнички ефект како што е употребата на говорна фигура. Кит и Лундбург го опишуваат тропот како „замена на збор или фраза со помалку буквален збор или фраза“. Зборот троп, исто така, претрпе семантичка промена и сега, исто така, ги опишува најчесто повторливите или прекумерно употребуваните книжевни и реторички средства, мотиви или клишеа во креативните дела. Книжевните тропи ги опфаќаат речиси сите категории на пишување, како што се поезија, филм, драми и видео игри.
Потекло Поимот троп потекнува од грчкиот (tropos), „вртење, правец, начин“, изведен од глаголот τρέπειν (trepein), „да се сврти, да се насочи, да се менува“. Тропите и нивната класификација биле важно поле во класичната реторика. Проучувањето на тропите е повторно прифатено во модерната критика, особено во деконструкцијата. Трополошката критика (да не се меша со трополошкото читање, еден вид библиска егзегеза) е историско проучување на тропите, чија цел е да ги „дефинира доминантните тропи на една епоха“ и „да ги пронајде тие тропи во книжевни и некнижевни текстови“, интердисциплинарна истрага за која Мишел Фуко бил „важен пример“.
Во средновековното пишување Специјализирана употреба е средновековното засилување на текстовите од литургијата, како на пример во Kyrie Eleison (Kyrie, / magnae Deus potentia, / liberator hominis, / transgressoris mandati, / eleison). Најважниот пример за такво троп е Quem quaeritis?, засилување пред Introit на богослужбата во Неделата на Велигден и изворот за литургиска драма. Оваа конкретна практика завршила со Тридентинската миса, обединувањето на литургијата во 1570 година, прогласена од папата Пиј V.
Видови и примери Реторичарите анализирале различни случаи што се користат во поезијата и книжевноста и дале список на називи за овие поетски средства. Такви се:
Аналогија - споредба со прикажување на тоа како два навидум различни ентитети се слични, со илустрација на поголемата точка поради нивните заедништво. Акцент - Употреба на израз или поим во потесна и попрецизна смисла од вообичаената за да се нагласи одредена смисла. Хипербола - употреба на претерување за да се создаде силен впечаток. Иронија – создавање тропа преку имплицирање на спротивното од стандардното значење, како што е опишување на лоша ситуација како „добри времиња“. Литота - говорна фигура и облик на вербална иронија во која потценувањето се користи за да се нагласи точка со наведување негативно за дополнително да се потврди позитивното, честопати вклучувајќи двојни негативи за ефект. Метафора – објаснување на некој предмет или идеја преку спојување на различни нешта со слична одлика, како што е опишување на храбра личност како да има „лавово срце“. Алегорија – издржана метафора продолжува низ цели реченици или дури и низ цел дискурс. На пример, „Бродот на државата пловел низ погруби бури од бурата на овие лобисти“. Метонимија - Троп преку близина или кореспонденција. На пример, осврнувајќи се на постапките на американскиот претседател како „дејства на Белата куќа“. Антономазија - еден вид метонимија во која епитет или фраза го зазема местото на вистинското име. Синегдоха – книжевна направа, поврзана со метонимијата и метафората, која создава игра на зборови упатувајќи се на нешто со поврзан концепт. На пример, упатување на целината со име на дел, како што е „најмени раце“ за работници; дел со името на целината, како што е „законот“ за полицајци; општото со специфичното, како „леб“ за храна; специфичното со општото, како „мачка“ за лав; или предмет со својата супстанција, како што се „тули и малтер“ за зграда. Оксиморон - употреба на две спротивни ситуации или работи во една реченица за да се докаже поентата. Игра на зборови или парономазија - облик на игра со зборови што искористува повеќе значења на поими или зборови со сличен звук. Антанакласис – стилски троп на повторување на еден збор, но со различно значење секој пат; antanaclasis е вообичаен тип на игра на зборови, и како и другите видови на игра на зборови, често се среќава во слогани. Катакриза - метафора што е или може да биде истегнување за публиката да ја фати. Катакризите можат да бидат субјективни; некои луѓе може да сметаат дека метафората е премногу, додека други може да ја сметаат за сосема разумна.
Кенет Бурк ги нарекол метафората, метонимијата, синекдохата и иронијата „четири мајсторски тропи“ поради нивната зачестеност во секојдневниот дискурс.
Овие тропи може да се користат за претставување на вообичаени теми кои се повторуваат низ креативните дела и во модерно опкружување односи и интеракции со карактери. Може да се користи и за означување на примери на вообичаени повторувачки фигури на говор и ситуации.
Наводи
Извори
Baldrick, Chris. 2008. Oxford Dictionary of Literary Terms. Oxford University Press. New York. Corbett, Edward P. J. and Connors, Robert J. 1999. Style and Statement. Oxford University Press. New York, Oxford. Kennedy, X.J. et al. 2006. The Longman Dictionary of Literary Terms: Vocabulary for the Informed Reader. Pearson, Longman. New York. Forsyth, Mark. 2014. The Elements of Eloquence. Berkley Publishing Group/Penguin Publishing. New York. Quinn, Edward. 1999. A Dictionary of Literary and Thematic Terms. Checkmark Books. New York.
Категорија:Реторика Категорија:Фигури (стилистика) Категорија:Грцизми